ZVI EYAL FROM JERUSALEM

De Israëlisch Emeritus Hoogleraar prof. dr. Zwi Eyal sprak in Nederland over de Joods-christelijke fundamenten van de Westerse samenleving en de gevaren waar het vrije Westen opnieuw mee te maken krijgt.

The Israeli Emeritus Academic Professor drs. Zvi Eyal spoke in the Netherlands about the Jewish Christian foundations of Western society and the dangers which the free West gets back to deal with.

Video: Zvi Eyal from Jerusalem

EMERITUS ACADEMIC PROFESSOR DR. ZVI EYAL

Video toespraak Zvi Eyal

The Israeli Emeritus Academic Professor drs. Zvi Eyal spoke in the Netherlands about the Jewish Christian foundations of Western society and the dangers which the free West gets back to deal with.

Zvi Eyal was born in Utrecht as Harry Klafter. He survived as a17 year old one the horrors of the Second World War and then decided to go to Eretz Israel. There he built a new life. He studied medicine and surgery and worked as a surgeon during the many wars after the establishment of the state of Israel in 1948. Petra van der Zande has described his life story in “An open door”

Harry Klafter is at the age of fifteen when the Second World War erupts. During an escape attempt, his father was imprisoned by the Gestapo. Together with his brother Freddy and mother were transported to Westerbork. In September 1944, Harry escaped with his brother from Westerbork. Only his mother returns after the war from Theresienstadt. His father was murdered in Auschwitz. Through the ‘illegal’ immigration Harry ends up in Mandate Palestine in 1946. He experiences all kinds of perilous adventures as Haganah soldier during the War of Independence. Encouraged by Cheftsie, his future wife, Harry Klafter changed his name to Zvi Eyal. He is going to study medicine, but eventually chooses to become a surgeon. Because of this he is closely involved with the treatment of wounded soldiers during Israel’s many wars. The now 90-year-old (ed. 2016), professor emeritus of surgery looks back on his prolific academic career with great satisfaction.


 

De Israëlisch Emeritus Hoogleraar prof. dr. Zwi Eyal sprak in Nederland over de Joods-christelijke  fundamenten van de Westerse samenleving en de gevaren waar het vrije Westen opnieuw mee te maken krijgt.

Zwi Eyal werd geboren in Utrecht als Harry Klafter. Hij overleefde als 17-jarige de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en besloot daarna om naar Erets Israël te gaan. Daar bouwde hij een nieuw leven op. Hij studeerde medicijnen en chirurgie en werkte als chirurg tijdens de vele oorlogen na de oprichting van de staat Israël in 1948. Petra van der Zande heeft zijn levensverhaal beschreven in ‘Een open deur’.

Vijftien jaar is Harry Klafter als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Tijdens een vluchtpoging wordt zijn vader door de Gestapo gevangengenomen. Zijn broer Freddy en zijn moeder worden op transport gesteld naar naar Westerbork moeten. In september 1944 ontsnapt Harry met zijn broer uit Westerbork. Alleen zijn moeder keert na de oorlog uit Theresienstadt terug; zijn vader is in Auschwitz vermoord.

Via de ‘illegale’ immigratie komt Harry in 1946 in Mandaat Palestina terecht. Als Haganah soldaat beleeft hij allerlei hachelijke avonturen tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog.  Aangemoedigd door Cheftsie, zijn toekomstige vrouw, verandert Harry Klafter zijn naam in Zvi Eyal. Hij gaat geneeskunde studeren, maar kiest er uiteindelijk voor om chirurg te worden. Hierdoor is hij nauw betrokken bij het behandelen van gewonde soldaten tijdens Israëls vele oorlogen. De nu 90- jarige (red. 2016)  emeritus hoogleraar in de chirurgie kijkt met veel voldoening terug op zijn vruchtbare academische loopbaan.

Indrukwekkende toespraak van professor Zvy Eyal in Muntendam

Gepubliceerd op 04 mei 2016 21:35

De dodenherdenking in Muntendam begon vanavond met een stille tocht langs de stolpersteine (struikelstenen) in de Kerkstraat. Basisscholieren en muziekvereniging Elad werkten mee aan de herdenking in de hervormde kerk. Wethouder Lian Veenstra van Menterwolde deed de kranslegging. Hans Straat van het 4 Mei Comité vertelde een indrukwekkend verhaal. Het was niet zijn eigen verhaal.

 

 

 

 

 

Hans Straat las de door professor Zvy Eyal, vroeger Harry Klafter geheten, toespraak voor. Zvy Eyal woont sinds 1946 in Jeruzalem en begin april was hij 2 weken in Nederland om te spreken over het gevaar van antisemitisme. Hij was ook te gast bij de baptistengemeente in Muntendam.

Ik ben in 1925 in Utrecht geboren, waar ik een heerlijke, onbezorgde jeugd heb gehad. 15 jaar oud was ik toen de oorlog in Nederland uitbrak. Op een dag lag er een briefje op mijn schoolbank in de HBS met daarop: ‘Je bent een vuile rotjood!’ Geschrokken keek ik klas rond. Had 1 van mijn vrienden dit geschreven? Toen, op dat moment, drong het tot me door dat ik, de Jood Harry Klafter, anders was. Een uitgestotene.

Mijn vader probeerde met mijn moeder, mijzelf en mijn 6 jaar oudere broer naar Noorwegen te vluchten. Een Nederlander lokte ons echter in een Gestapo val waardoor mijn vader in de gevangenis belandde.

Mijn broer dook onder in Amsterdam en mijn moeder en ik moesten in januari 1942 naar kamp Westerbork, waar we hard moesten werken. Een half jaar later begonnen de meer dan 97 transporten met duizenden Joden naar het mysterieuze oosten. Toen mijn vrienden op de transportlijst voor Auschwitz stonden wilde ik met hen mee. ‘We gaan daar werken! We zijn jong en sterk’, zei ik tegen mijn moeder. Zij stond niet toe dat ik vrijwillig meeging. Na de oorlog hoorde ik dat die groep vrienden nooit hoefden te werken. Eenmaal in Auschwitz aangekomen werden zij meteen vergast.

In 1944 nam ik in Westerbork afscheid van mijn moeder die naar Theresienstadt gedeporteerd werd, waar zij later door de Russen werd bevrijd. Nadat hij jarenlang onder valse beschuldigingen in verschillende gevangenissen was vastgehouden, brak voor mijn vader de dag aan dat ook hij op transport ging: via Westerbork naar Theresienstadt met als eindpunt Auschwitz.

Het graf van mijn vader kan ik niet bezoeken. Zijn as is niet te vinden. Net zomin de as en graven van meer dan 100 van mijn familieleden. Hoe kon dit gebeuren? Begreep niemand dat er een catastrofe naderde? Verborgen de moordenaars hun plannen? Integendeel, ze werden openlijk aangekondigd, maar de mensen wilden het niet zien. Toen Hitler ‘Mein Kampf’ schreef gebruikte hij de ‘Protocollen van de wijzen van Sion’ om zijn plannen om de Joden te liquideren te ‘verklaren’.

In de jaren 30 van de vorige eeuw marcheerden de Nazi’s door de straten van de Duitse steden onder het zingen van hun beruchte lijflied: ‘wenn das Judenblutt vom Messer spritz wird uns gutt – als het Joodse bloed van ons mes vloeit, dan is het goed.’ En nog wilden de mensen niet luisteren. Tien jaar later noemde een klasgenoot mij een ‘vuile rotjood.’

Tijdens de Tweede Wereldoorlog riep de moefti van Jeruzalem, familie van PLO-terrorist Yasser Arafat, via Radio Berlijn, zijn volgelingen op om de Joden te vermoorden, uit liefde voor Allah. Hetzelfde deuntje, met andere woorden, hoorde ik begin 1948 toen de Britten Palestina nog bezetten. Terwijl de Arabieren ons, onder de ogen van de Britten, in Gush Etzion aanvielen, schreeuwden zij: ‘Alla agraar! Ietbach el Jehoed! – god is groot; slacht de Joden af!’

Vandaag aan de dag wordt de antisemitische bijbel van de Nazi’s, ‘De Protocollen van de wijzen van Sion’ in de Arabische wereld als opvoedingsmateriaal gebruikt. Men ontkent de Holocaust en Abu Mazen, Israëls ‘vredespartner’, verkondigt dat de Joden tijdens de oorlog met de Nazi’s samenwerkten om de Europese Joden te vernietigen. Hoe groter de leugen, hoe sneller het geloofd wordt!    

We keren weer terug naar 1944, Westerbork. Nadat mijn broer Freddie tijdens een controle was opgepakt en naar Westerbork werd gestuurd probeerde hij mij ervan te overtuigen dat we moesten ontsnappen en er alles aan doen om niet op transport gesteld te worden.  

Zondagavond, 3 september 1944, kropen we onder het doorgeknipte prikkeldraad, renden de weg over, tussen de barakken van de SS, de stikdonkere heide op. Onmiddellijk werd er alarm geslagen. Ze begonnen op ons te schieten, de honden zaten achter ons aan, we vielen in kuilen en brandnetels en vennetjes, maar we bleven rennen. Voor ons leven. Letterlijk. Die nacht hebben we iedere seconde geluk gehad.

Uitgeput en smerig belden we om 5 uur ’s morgens in Assen bij een huis aan. Een mevrouw met een baby op haar arm liet ons meteen binnen, stak de kachel aan en gaf ons eten en drinken. Toen pas vroeg ze wat er aan de hand was. Zij hielp ons naar Heerenveen te reizen, waar opnieuw een deur voor ons openging. Freddie’s zeilvriend smokkelde ons die avond op de Lemmerboot die ons naar Amsterdam bracht. In de vroege ochtend van Dolle Dinsdag, 4 september, belden we in Amsterdam-Oost aan bij een contact van Freddie. Mijntje Asbeek-Brusse had al 2 Joodse onderduikers in haar kleine 3 kamer woning, maar toch deed zij haar deur meteen voor ons open. Geholpen door het verzet kwamen we de vreselijke hongerwinter door en mochten tot aan de bevrijding bij haar blijven.  

Deze 3 gewone Nederlanders, die ons leven redden, wilden van geen dank weten. Ik wist niet eens de naam van vrouw uit Assen, en ook niet waar zij woonde. Pas in 1990 kwam ik via het programma Spoorloos te weten dat zij Jannie Steinfort heette. Na lang aandringen stemde ze er 2 jaar later in toe de Yad Vasjem onderscheiding van ‘Rechtvaardige onder de volken’ te ontvangen. Mijntje Asbeek-Brusse was nog koppiger in haar weigering: pas 20 jaar later was zij bereid de Yad Vasjem onderscheiding te accepteren. 

Deze mensen zijn de ware helden over wie de hedendaagse jeugd zou moeten leren. Niet over Piet Heijn en niet over Michiel de Ruyter met zijn zilvervloot. Maar deze gewone, dappere Nederlanders. Zij vonden zichzelf helemaal geen held, maar gingen het gevaar niet uit de weg om mensen in nood te helpen.

In Muntendam hebben jullie je eigen helden: de familie Kroeze verborg meer dan 2,5 jaar een joods echtpaar. Verzetsstrijder Jan Gruben werd later zelfs waarnemend burgemeester van Muntendam. Dat zijn jullie PERSOONLIJKE helden die eigenlijk een standbeeld zouden moeten hebben. Of mensen zoals Johan Willem Brinkman, Jan Mulder en Roelfina Smilde, om er maar een paar te noemen. De meeste helden willen echter geen standbeeld en gedenktekens bevatten doorgaans alleen namen van mensen die vanwege hun verzetsdaden zijn omgekomen.

Maar een herdenking heeft alleen zin als wij ons verdiepen in wat eraan voorafging. Hoe was het mogelijk, dat er in een land als Nederland, waar geen antisemitisme was, zoveel Joden weggevoerd konden worden? Ook uit het kleine Muntendam werden 12 Joodse gezinnen uit hun woningen gehaald, gedeporteerd en in Auschwitz en Sobibor vermoord.

Zag de Nederlandse bevolking dan niet dat men zichzelf bedroog en bedrogen werd? Maar ook het slachtoffer hield zichzelf voor de gek door het gevaar te ontkennen, waardoor het nuchtere verstand ondermijnd werd.

Toen Nederland ‘Judenrein’ verklaard was zei Eichman: “Het was een genot om te zien hoe we hen zonder problemen konden deporteren, dankzij de hulp van de Nederlandse politie en de bureaucratie!”

In kamp Westerbork hoorde georganiseerd vertier bij het ophouden van de schijn. De ene dag waren er concerten en revues, de volgende dag transport. Als je ziek was moest je eerst genezen zijn verklaard voordat je op de transportlijst werd gezet. Mijn oma werd eerst aan een liesbreuk geopereerd in het ziekenhuis in Groningen voordat zij naar Auschwitz werd afgevoerd.

Dat was meer dan 70 jaar geleden. Echter, vandaag, 2016, wordt de Nederlandse vrijheid en identiteit opnieuw bedreigt. Alleen draagt het gevaar nu een ander jasje.

Velen vragen zich vertwijfeld af wat ze kunnen doen aan de dubbelspraak, de leugen en het zelfbedrog? Hoe kan je de waarheid van de leugen onderscheiden? Hoe kan ik, als enkeling, daadwerkelijk iets doen?

Tijdens het antisemitische proces in 1894 tegen Dreyfus in Frankrijk was Emile Zola de enige journalist die zijn nek uitstak en ‘J’accuse!’ (ik beschuldig) schreef waardoor velen wakker geschud werden.  Tegen mezelf en jullie zeg ik dat het je PLICHT is te begrijpen wat er aan de hand is. Onwetendheid is crimineel en wie zwijgt is medeplichtig aan een herhaling van het verleden, een bewijs dat je niets geleerd hebt van de geschiedenis.

Laten wij daar niet aan meedoen en LEREN van de geschiedenis, zodat we de kostbare vrijheid die we nog hebben, kunnen doorgeven aan de volgende generatie.

Voor het Joodse volk is herinneren heel erg belangrijk. ‘Zechor! – herinner!’ is een actief werkwoord. Een opdracht, die heel vaak in de Bijbel voorkomt.

Tot slot wil ik nog onderstrepen dat je vrijheid alleen kunt doorgeven als je het volgende beseft: vergeten is sterven, dus herinner en leef!

Schollieren

De scholieren Jennifer Nieboer en Britt van den Broek van obs Europa, Loes Edzes, Mikal Ouwejan, Aileen Wijnsema en Jaedyn Middel van cbs De Parel en Emma Leeuwis en Sem Westerbrink van obs Burgemeester Verkruisen lazen een verhaal en/of gedicht voor.

Vanavond spreekt Zvi Eyal in Katwijk ZH

Plaats: Zaal Vredeskerk

Adres: Baljuwplein 1, 2225BR Katwijk ZH

Aanvang: 19:30 uur (zaal open 19:00 uur)

Zvi EyalZvi Eyal (Harry Klafter) werd in 1925 in Utrecht geboren. Zijn tienerjaren bracht hij grotendeels in Kamp Westerbork door, waar hij samen met zijn broer op de avond voor zijn transport naar Theresienstadt in 1944 wist te ontsnappen.

Met een groep jongeren van de Zionistische Joodse Federatie vertrok hij in 1946 via de “Illegale Immigratie” naar het toenmalige Palestina. In Jeruzalem begon hij aan de scheikunde studie. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 was Zvi actief binnen de Hagana en de Palmach. Na de oorlog besloot Zvi voor arts te gaan studeren, en later voor chirurg. Hij werd professor in de chirurgie in het Hadassah ziekenhuis in Jeruzalem waar hij tot zijn 70e jaar hoofd van een afdeling was.

Sinds 1977 woont hij in het Joodse kwartier van de Oude stad van Jeruzalem. Zijn huis staat altijd open voor Nederlanders, uit dankbaarheid voor de mensen die hem op hun vlucht uit Westerbork onderdak verleend hebben.

De nu 90-jarige Zvi is zeer bezorgd over het toenemende antisemitisme wereldwijd, temeer omdat hij de duidelijke parallellen ziet met het Nazisme van de jaren dertig (vorige eeuw) en het nu wereldwijde antisemitisme en de invloed van de Islam. Als kind kreeg hij het zionisme met de paplepel ingegoten, en nog steeds is hij een zionist in hart en nieren – bewogen met de toekomst van het land waar hij van houdt: Israël.

Verder info: fred.barendsma@kpnmail.nl

Overige plaatsen waar Zvi Eyal spreekt.

Zvi NL tournee 2016 publiek

Zvi Eyal spreekt op donderdag 14 april 2016 in Katwijk ZH

Plaats: Zaal Vredeskerk

Adres: Baljuwplein 1, 2225BR Katwijk ZH

Aanvang: 19:30 uur (zaal open 19:00 uur)

Zvi EyalZvi Eyal (Harry Klafter) werd in 1925 in Utrecht geboren. Zijn tienerjaren bracht hij grotendeels in Kamp Westerbork door, waar hij samen met zijn broer op de avond voor zijn transport naar Theresienstadt in 1944 wist te ontsnappen.

Met een groep jongeren van de Zionistische Joodse Federatie vertrok hij in 1946 via de “Illegale Immigratie” naar het toenmalige Palestina. In Jeruzalem begon hij aan de scheikunde studie. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 was Zvi actief binnen de Hagana en de Palmach. Na de oorlog besloot Zvi voor arts te gaan studeren, en later voor chirurg. Hij werd professor in de chirurgie in het Hadassah ziekenhuis in Jeruzalem waar hij tot zijn 70e jaar hoofd van een afdeling was.

Sinds 1977 woont hij in het Joodse kwartier van de Oude stad van Jeruzalem. Zijn huis staat altijd open voor Nederlanders, uit dankbaarheid voor de mensen die hem op hun vlucht uit Westerbork onderdak verleend hebben.

De nu 90-jarige Zvi is zeer bezorgd over het toenemende antisemitisme wereldwijd, temeer omdat hij de duidelijke parallellen ziet met het Nazisme van de jaren dertig (vorige eeuw) en het nu wereldwijde antisemitisme en de invloed van de Islam. Als kind kreeg hij het zionisme met de paplepel ingegoten, en nog steeds is hij een zionist in hart en nieren – bewogen met de toekomst van het land waar hij van houdt: Israël.

Verder info: fred.barendsma@kpnmail.nl

Overige plaatsen waar Zvi Eyal spreekt.

Zvi NL tournee 2016 publiek

Zvi Eyal spreekt op donderdag 14 april 2016 Katwijk ZH

DV zal Zvi Eyal van 6-19 april 2016 opnieuw Nederland bezoeken en op donderdag 14 april 2016 zal hij in Katwijk ZH spreken.

Gewijzigde locatie!!!

Plaats: Zaal Vredeskerk

Adres: Baljuwplein 1, 2225BR Katwijk ZH

Aanvang: 19:30 uur (zaal open 19:00 uur)

Zvi EyalZvi Eyal (Harry Klafter) werd in 1925 in Utrecht geboren. Zijn tienerjaren bracht hij grotendeels in Kamp Westerbork door, waar hij samen met zijn broer op de avond voor zijn transport naar Theresienstadt in 1944 wist te ontsnappen.

Met een groep jongeren van de Zionistische Joodse Federatie vertrok hij in 1946 via de “Illegale Immigratie” naar het toenmalige Palestina. In Jeruzalem begon hij aan de scheikunde studie. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 was Zvi actief binnen de Hagana en de Palmach. Na de oorlog besloot Zvi voor arts te gaan studeren, en later voor chirurg. Hij werd professor in de chirurgie in het Hadassah ziekenhuis in Jeruzalem waar hij tot zijn 70e jaar hoofd van een afdeling was.

Sinds 1977 woont hij in het Joodse kwartier van de Oude stad van Jeruzalem. Zijn huis staat altijd open voor Nederlanders, uit dankbaarheid voor de mensen die hem op hun vlucht uit Westerbork onderdak verleend hebben.

De nu 90-jarige Zvi is zeer bezorgd over het toenemende antisemitisme wereldwijd, temeer omdat hij de duidelijke parallellen ziet met het Nazisme van de jaren dertig (vorige eeuw) en het nu wereldwijde antisemitisme en de invloed van de Islam. Als kind kreeg hij het zionisme met de paplepel ingegoten, en nog steeds is hij een zionist in hart en nieren – bewogen met de toekomst van het land waar hij van houdt: Israël.

Verder info: fred.barendsma@kpnmail.nl

Overige plaatsen waar Zvi Eyal spreekt.

Zvi NL tournee 2016 publiek