Tijd om migranten te gaan opvoeden

Leon+de+Winter

Afgelopen zaterdag deed het NOS Journaal alsof zijn reporters niets hadden gezien of gehoord, maar bij RTL Nieuws hadden ze de uitbarsting van etnisch chauvinisme perfect geregistreerd. Bij een ongeoorloofde demonstratie van Turken in Rotterdam vertelde een vloeiend Nederlands sprekende vrouw gepassioneerd, tegen het hysterische aan, terwijl ze de Turkse vlag vasthield en kuste: ’Wij houden van deze vlag en daar hou ik van! Dit is mijn vlag [ze drukt de vlag tegen haar voorhoofd]! Dit is mijn vlag! En daar ben ik trots op!’

Ook de Nederlandse taal had haar Turkse ziel niet kunnen transformeren. Zij was een Turkse, en zij was trots. Definitief markeerde zij het einde van de multiculturele samenleving.

Vaderlandsliefde wordt in het westen van Europa als een verdachte aandoening beschouwd, maar die van migranten werd aanvaard en ongemoeid gelaten. Dat hoorde bij de eigen identiteit – terwijl alles wat de eigen Nederlandse identiteit bepaalde, moest worden veroordeeld of ontkend. De eigen identiteit. Dat had te maken met andere gewoonten in de iets andere kerk van de migranten, andere eetgewoonten, en, ach (droegen onze ouders dat vroeger niet ook?), hoofddoekjes bij hun vrouwen. Onschuldig, die andere identiteit.

Marokko is geen rechtsstaat. Het is een autoritaire monarchie met veel armoede, en nog steeds massale ongeletterdheid. Turkije is onder dwang gemoderniseerd door het leger, maar ook daar is geen moderne rechtsstaat ontstaan. Geen enkele islamitische staat is een moderne rechtsstaat. Nergens. En waar zou dat mee te maken hebben? Zou het kunnen dat die volken de staatsvorm hebben die bij hun identiteit past?

Migranten zijn naar Nederland gekomen voor een beter leven, maar velen hebben de ideeën van het land van herkomst ongeschonden meegenomen. Meer dan de helft van de moslims in ons land, zo wijst het onderzoek van prof. Ruud Koopmans uit (hoe vaak heb ik het hier al vermeld?), heeft anti-Joodse en antihomoseksuele opvattingen. In de landen van herkomst zijn die cijfers erger, dus er is sprake van enige progressie, kun je in een milde bui zeggen. Maar het is duidelijk wat het resultaat is van de culturele blindheid waarmee de Nederlandse politieke elites de migratiegolven hebben gefaciliteerd: bekijk een aflevering vanOpsporing verzocht, bestudeer de gemigreerde groepen die overheidssteun nodig hebben.

Met migratie hebben we de ernstige sociale en identiteitsproblematiek van Noord-Afrika en het Midden-Oosten naar Nederland gebracht. Te veel migranten zijn niet bij machte geweest, of weigeren, de vraag te beantwoorden waarom hun landen van herkomst gevangen zitten in chaos en achterhaalde gebruiken.

Marokkaanse jongeren zijn dramatisch oververtegenwoordigd in de criminaliteitscijfers want ze worden opgevoed alsof ze nog steeds in Marokko leven – maar zonder de sociale controle van ooms en politiemannen – en hebben geen idee hoeveel zelfdiscipline nodig is voor het leven in een open samenleving. Wat evenmin bijdraagt aan integratie, en dat geldt ook voor Turkse migranten, is dat ze vaak afkomstig zijn uit families die nooit in een urbane kosmopolitische omgeving hebben geleefd en geen enkele academische traditie kennen. Om hun lage sociale status, en het gebrek aan inzet ten aanzien van educatie, te verklaren hanteren ze de kolderieke argumenten van ’discriminatie’ en ’islamofobie’. En dat zijn ergerlijke begrippen geworden in een land als het onze, waar migranten, islamitisch of niet, van hulp- en verzorgingsregelingen mogen genieten die in de geschiedenis van de aarde nooit eerder zijn voorgekomen.

De meerderheid van de Nederlandse Turken heeft op Erdogan gestemd en is niet bij machte, gegrepen door dat etnische chauvinisme, om in te zien dat een figuur als Erdogan slechts gebruikmaakt van democratische mechanismen en zelf geen democraat is. ’Democratie is als een trein. Als je op de plaats van bestemming bent, stap je uit’, luidt zijn veelgeciteerde uitspraak.

SENTIMENT

Maar ik ben bang dat het erger is dan alleen een gebrek aan inzicht in Erdogan: ze zijn het met hem eens. Voor deze mensen is het vulkanische gevoel lid te zijn van een superieure stam, die van de Turken, ooit, door veroveringen, de heerser over een groot deel van de wereld, veel belangrijker voor hun identiteitsbesef dan het idee lid te zijn van een liberale open samenleving waarin etniciteit geen rol speelt. We maken in de figuur van die vrouw in RTL Nieuws een van de ellendige aspecten van Midden-Oosterse culturen mee: het bedwelmende sentiment dat jouw etniciteit alle recht heeft op de macht en dus andere etniciteiten mag knevelen – trouwens, als je dat niet doet, doen die andere etniciteiten dat met jou. In onze zachte, postmoderne Nederlandse samenleving staan we met open mond te kijken naar die demonstraties van agressief nationalisme en aan delirium grenzende vormen van geloofsbelijdenis.

Nog steeds blijven we verrijkt worden door nieuwe migranten, die op hun beurt weer de pathologieën van hun landen van herkomst meenemen. We moeten echt eens ophouden met cultureel relativisme en onze migranten opvoeden tot zelfbewuste individuen in onze open samenleving. Ja, opvoeden. Klinkt dat zelfgenoegzaam? Het zij zo.

Bron: http://www.telegraaf.nl