De Holocaust: veel Slechterikken, weinig Helden

door Alan M. Dershowitz
3 Mei 2016


Terwijl we de 70e verjaardag van de Nuremberg-rechtszaken herdenken, waarbij verscheidene nazi-leiders voor de rechter verschenen, moeten we ons een aantal veronrustende vragen stellen over degenen die nooit berecht zijn voor hun medeplichtigheid aan de grootste genocide ter wereld. Het zou onmogelijk zijn geweest deze massamoord uit te voeren zonder de medeplichtigheid van zo’n grote veelheid aan overheden, groeperingen en individuen. Misschien zijn er teveel schuldige partijen om allemaal te berechten, maar het is nog niet te laat om de schuldigen moreel aansprakelijk te houden voor wat ze gedaan en verzuimd hebben.

Zeventig jaar geleden stond een groep prominente nazis terecht voor hun oorlogsmisdaden. Van links naar rechts: op de eerste rij, Hermann Goering, Rudolf Hess, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Ernest Kaltenbrunner. Op de tweede rij, Karl Doenitz, Erich Raeder, Baldur von Schirach and Fritz Sauckel.

Laat het gezegd zijn: de mee schuldige individuen waren de nazi-leiders die direct verantwoordelijk waren voor het plannen en uitvoeren van eindoplossing. Hun doel was joden van over de hele wereld te verzamelen om hen vervolgens te doden, en daarmee wat zij als het “Joodse ras” zagen, te vernietigen. Ze kwamen hier erg dicht bij in de buurt, en vaagde het Europese jodendom in een korte tijd bijna in z’n geheel van de kaart. De nazi-leiders kregen hulp van veel “gewillige beulen”, zowel in Duitsland als in landen onder hun controle. Onder de ergste medeplichtigen waren individuelen Litouwers, Laplanders, Hongaren, Slowaken, Polen, Oekraïeners en anderen. Onder deze groepen waren er ook helden, en zij worden terecht herdacht en geëerd. Maar het aantal slechterikken overstijgt het aantal helden ruimschoots.

Dan waren er de schuldige collaborerende overheden die de arrestaties en deportaties hielpen te faciliteren. De Franse overheid deporteerde meer joden dan de Nazis ooit eisten. Ook andere overheden, inclusief die van Noorwegen, Nederland, Hongarije en Oostenrijk (dat onderdeel was geworden van Duitsland), hielpen de nazis hun genocidale doelstellingen te behalen. Bulgarije daarentegen weigerde aan de nazi-genocide mee te werken, en redde hun kleine joodse populatie. Ook Denemarken redden veel joden, waarvan er veel naar het neutrale Zweden werden overgevaren.

Ook waren er de landen die weigerden de joden op te nemen die de nazi-terreur wisten te ontvluchten. Onder deze landen vallen de VS, Canada en veel andere potentiële veilige havens. Ook in de VS en Canada waren er helden die hun leiders ertoe opriepen meer te doen, maar zij slaagden hier grotendeels niet in.

Veel Arabische en islamitische landen speelden ook een oneerbare rol, en kozen de kans van de nazis terwijl ze hun eigen pogroms uitvoerden tegen plaatselijke joden. De hoofdschuldige in dezen was de Groot-Moefti van Jeruzalem, die zich in Berlijn bij Hitler voegde en persoonlijk verantwoordlijk was voor de dood van veel joden, door de poorten van Palestina gesloten te houden voor joodse vluchtelingen.

Hadden Engeland en de VS meer kunnen doen om de genocide te beëindigen? Hadden ze de treinrails richting Auschwitz en andere concentratiekampen kunnen bombarderen? Dit zijn complexe vragen die gesteld moeten worden, maar al sinds 1945 niet bevredigend beantwoord zijn.

Ook zijn er degenen die veroordeelde nazis vrijscheldden of een strafvermindering gaven, en degenen die de nazis na de oorlog hielpen hun berechting te ontlopen. Die lijst is lang en verontrustend.

Neurenberg concentreerde zich erg nauw op nazi-leiders en hun directe handlangers, waardoor degenen die een belangrijke maar minder directe rol vervulden – zij het door hun acties of het verzuimen te handelen – impliciet vrijgesproken werden. Het ligt in hun aard besloten dat rechtbanken erg beperkt zijn in wat zij kunnen toen teneinde grote groepen van individuen veroordeelt te krijgen, terwijl deze personen wel degelijk behoren tot een breed spectrum van wettelijke en morele schuld. Maar historici, filosofen, juristen en gewone burgers hebben die beperking niet. Wij mogen met de vinger wijzen en iedereen schuldig achten die dit verdient, ongeacht of zij in Neurenberg berecht zijn, of de gevolgen daarvan.

Er zal nooit een perfecte gerechtigheid komen voor degenen die hebben bijgedragen aan de holocaust. De meeste schuldigen ontliepen hun vervolging, leefden gelukkige levens, en stierven in hun bed, omringd door liefdevolle families. West-Duitsland floreerde door het Marshall Plan, en veel Duitse industriëlen, die gebruik hadden gemaakt van slavenarbeid, bleven winst maken door de ogenschijnlijke benodigdheden van de Koude Oorlog. De weegschaal van vrouwe Justitia blijft uit balans. Wellicht verklaard dit waarom meer dan 6 miljoen mensen vermoord zijn in genocides die te voorkomen waren — Cambodja, Rwanda, Darfur en andere plaatsen — sinds de wereld toezei: “dit nooit meer”.

Uiteraard is er het risico, dat door iedereen de schuld te geven, we niemand de schuld geven. Het is belangrijk om de verantwoordelijkheid van degene die verschillende rollen speelden in de holocaust, te kalibreren. Het is een uitdagende taak, maar een die ondernomen moet worden om toekomstige genocides te voorkomen.

Professor Alan Dersowitz is samen met Professor Irwin Cotler de voorzitter van het symposium over het nalatenschap van Nuremberg, gehouden in Krakow, 4 mei, 2016.

Bron: http://www.nl.gatestoneinstitute.org

gatestone-logo

The Holocaust: Many Villains, Few Heroes

by Alan M. Dershowitz
May 2, 2016 at 3:30 pm


As we commemorate the 70th anniversary of the Nuremberg trials, at which selected Nazi leaders were placed in the dock, we must ask some disturbing questions about those who were never tried for their complicity in the world’s worst genocide. It would have been impossible to carry out the mass murder of so many people without the complicity of so many governments, groups, and individuals. Perhaps there were too many guilty parties to put them all on trial, but it is not too late to hold the guilty morally accountable for what they did and failed to do.

Seventy years ago, a group of prominent Nazis were prosecuted for war crimes by the WWII allies in the Nuremberg trials. From left to right: In the first row on the stand, Hermann Goering, Rudolf Hess, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Ernest Kaltenbrunner. In the second row, Karl Doenitz, Erich Raeder, Baldur von Schirach and Fritz Sauckel.

To be sure, the guiltiest individuals were the Nazi leaders who directly planned and implemented the final solution. Their goal was to in gather Jews from all over the world in order to kill them and to destroy what they regarded as the “Jewish race”. They came very close to succeeding, wiping out nearly all of Europe’s Jews in a relatively brief period of time. These Nazi leaders had the help of many “willing executioners,” both in Germany and in the countries under its control. Among the worst culprits were individual Lithuanians, Latvians, Hungarians, Slovaks, Poles, Ukrainians, and others. There were some heroes among these groups and they are justly remembered and honored. But the number of villains far exceeded the number of heroes.

Then there were the guilty governments that cooperated and helped facilitate the deportations and round-ups. The French government deported more Jews than the Nazis demanded. Other governments, including those of Norway, Holland, Hungary and Austria (which had become part of Nazi Germany), also helped the Nazis achieve their genocidal goal. Bulgaria, on the other hand, declined to cooperate with the Nazi genocide, and its small Jewish population were saved. Denmark too rescued its Jews, many of whom were ferried to neutral Sweden.

There were also the countries that refused to accept Jews who might have escaped the Nazis had they been permitted to enter. These countries include the United States, Canada, and many other potential places of asylum that shut their doors. In the United States and Canada too, there were heroes who pressed their leaders to do more, but for the most part they failed.

Many Arab and Muslim leaders also played ignoble roles, siding with the Nazis and conducting their own pogroms against local Jews. The leading villain in this regard was the Grand Mufti of Jerusalem, who joined Hitler in Berlin and played a hands-on role in sending Jews to their deaths and in keeping the doors of Palestine closed to Jewish refugees.

Could more have been done by Britain and the United States to end the genocide? Could they have bombed the rail lines to Auschwitz and other death camps? These are complex questions that have been asked but not satisfactorily answered since 1945.

There were also the actions of those who pardoned and commuted the sentences of Nazis convicted at Nuremberg, and those who helped Nazis escape prosecution after the war ended. That list too is long and disturbing.

The Nuremberg trials, by focusing narrowly on Nazi leaders and their direct henchmen, implicitly exculpated those who played important, but less direct, roles by their actions and inaction. By their nature, courts are limited in what they can do to bring to justice large numbers of individuals who belong on a wide continuum of legal and moral guilt. But historians, philosophers, jurists and ordinary citizens are not so limited. We may point fingers of blame at all who deserve to be blamed, whether or not they were placed on trial at Nuremberg, or at subsequent legal proceedings.

There will never be perfect justice for those who helped carry out the Holocaust. Most of the guilty escaped prosecution, lived happy lives and died in their beds, surrounded by loving family members. West Germany prospered as a result of the Marshall Plan, and many German industrialists, who had benefited from slave labor, continued to benefit as a result of the perceived needs of the Cold War. The scales of justice remain out of balance. Perhaps this helps to explain why more than 6 million people have been murdered in preventable genocides — in Cambodia, Rwanda, Darfur and other places — since the world pledged “never again.”

There is, of course, the risk that by blaming all, we blame none. It is important to calibrate the responsibility of those who played very different roles in the Holocaust. This is a daunting task, but it must be undertaken if future genocides are to be deterred.

Professor Alan Dershowitz, along with Professor Irwin Cotler, is co-chairing a symposium on the legacy of Nuremberg being held in Krakow on May 4, 2016.

  • Follow Alan M. Dershowitz on Twitter

Bron: http://www.gatestoneinstitute.org

gatestone-logo