Stem van de machtelozen

Screen

Hoe meer de elites tegen hem (Donald Trump) tieren, des te sterker wordt hij.

De haat en weerzin ten aanzien van Donald Trump spatten van alle media af. Wanneer dat zo massaal gebeurt, heb ik de neiging – het spijt me dat ik zo ben – vol in de wind te gaan staan. Daar kun je het best de stank opsnuiven. 

De afgelopen week klonken op Radio 1 en op alle tv-zenders commentatoren die hijgerig hun morele superioriteit tentoonspreidden. The Donald was gek, gevaarlijk, achterlijk, racistisch, antisemitisch, dom.

De commentatoren sloegen zich voldaan op de borst want zij beschikten wel over de juiste meningen en de perfecte toon. Dat zij deel van het probleem zijn waartegen Trump tekeergaat, ontgaat hen.

Hillary is de kandidaat van de ‘bien-pensants’, de kwart en halve intellectuelen die pretenderen de juiste gedachten en het juiste wereldbeeld te hebben, en daarmee de claim op de macht legitimeren. We kennen ze ook in Nederland: de wereld van de sleutelfiguren in de media en de politiek, de figuren die al te vaak de juiste stoelen bezetten, niet alleen die van de reële politieke macht maar ook die bij de subsidie-verlenende instanties, de mediaredacties, kortom: de zelfbenoemde hoeders van de goede smaak.

In de VS is die groep nog scherper gedefinieerd dan in Nederland. Ze hebben vaak een Ivy League opleiding, ofwel ze hebben gestudeerd aan een van de peperdure privéuniversiteiten, en leven in dezelfde wijken met dezelfde rituelen, modes, ideeën, ja, zelfs met dezelfde gerechten op tafel. Zij leveren de leiders van de media en die van de politieke partijen, de bankiers, de ‘deskundigen’, de gezichten op televisie, en ook leveren ze de waarden en normen die een progressief en weldenkend mens moet hebben – zonder ze overigens zelf na te leven. Het succes van Donald Trump is niet te verklaren zonder inzicht in de mate waarin een groot deel van de Amerikanen zich bedrogen voelt door deze elites, zowel van links als van rechts.

Wie is de kandidaat van die elites? Hillary is een bikkelharde ideologe, die een uitermate succesvolle en ook uitermate dubieuze loopbaan heeft gehad. Wat zij gedaan heeft om haar briljante echtgenoot te beschermen, is zowel bewonderenswaardig als stuitend. Toen Bill de eerste keer in de race was om president te worden, vormde zij een commando-eenheid die de vrouwen met wie Bill (al of niet met hun instemming) seks had gehad, af te kopen of te bedreigen, of allebei. Samen met Bill heeft zij een vermogen van meer dan tweehonderd miljoen dollar opgebouwd – knap is dat. Zij hebben dat gedaan met lezingen voor banken en vooral voor figuren als de prinsen van de Golfstaten. Hun Clinton Foundation ontvangt enorme donaties, van diezelfde bedrijven en figuren, en doet er in de praktijk weinig mee; het is een gigantische spaarpot ter versterking van de machtige Clintonmachine. Bernie Sanders heeft er zijn tanden op stuk gebeten.

Als Hillary rechts was geweest, was zij al jaren geleden afgebrand, of zelfs veroordeeld; elke andere Amerikaan was voor het plaatsen van een privéserver voor de ontvangst van staatsgeheime emails veroordeeld, er zijn er velen die voor veel minder de bak ingedraaid zijn – maar Hillary niet.

De tweedeling in Amerika gaat diep. Aan de ene kant staan de geslaagde Ivy League-elites, samen met de groepen die zij onafgebroken in een staat van woede houden – en aan de andere kant staan de miljoenen burgers die niet hebben geprofiteerd van globalisering en socialisering die de elites hebben doorgezet, vaak tegen de stem van de meerderheid in, zoals het impopulaire Obamacare.

Enkele jaren geleden maakte ik een reis over de ruggengraat van de VS, dwars door het midden van zuid naar noord. De dorpjes onderweg waren vaak half verlaten, de winkels op Main Street waren in meerderheid dichtgetimmerd, en de zaken die open waren, waren eenvoudige diners, tweedehandswinkels en pandjeshuizen. Globalisering heeft ‘Middle America’ verwoest.

Het lage officiële werkloosheidcijfer is een leugen: er zijn momenteel meer dan 93 miljoen mensen die buiten het arbeidsproces staan, meer dan ooit in de Amerikaanse geschiedenis, en die gigantische groep wordt niet meegeteld in de cijfers. Tegelijkertijd neemt de rijkdom onder de elites dramatisch toe, net als de valse agitatie die de onvrede die onder veel groepen heerst op rechts projecteert: de antipolitie-retoriek, gebaseerd op de leugen dat de Amerikaanse politie op zwarte mensen jaagt, heeft het land in een ernstige handhavingscrisis gestort. De huidige Democratische campagne bestaat voor een groot deel uit het ophitsen van minderheidsgroepen met echte of vermeende grieven. De taboeïsering van vrij denken creëert een schijnwereld waarin terrorisme nooit islamitisch kan zijn, elke vrouw onderdrukt wordt, en een illegale immigrant een ‘burger zonder documenten’ wordt.

Ondanks zijn rijkdom en dure schoolopleiding is The Donald een buitenstaander gebleven voor de elites, die op hem neerkijken zoals zij op Fly-over Country neerkijken. Door zijn opzichtige voorkeur voor marmer en goud, voor ‘blond and busty’, hoort hij qua cultuur bij de machtelozen die nooit de collegebanken van de Ivy League hebben gezien. Hij is hun stem.

Hoe meer de elites tegen hem tieren, des te sterker wordt hij.

Bron: http://www.telegraaf.nl