Sjoemelen met waarheid en leugens

Met koortsige vlijt wordt er opeens gespeurd naar nepnieuws, alternatieve werkelijkheid, propaganda, manipulatieberichten en propagandaleugens, in een panische angst de waarheid voortdurend mis te lopen. Kunnen we grote leugens nog zien of zijn we willoze slachtoffers ervan?

Foto: Telegraaf
Nausicaa Marbe
Dat die vragen nu pas, in het groeitijdperk van populistisch rechts gesteld worden, verbaast me. We doorstonden immers decennia van politiek correcte leugens: je reinste manipulatie en indoctrinatie op grote schaal.

Op de Vlaamse tv in het programma De Afspraak kwam een vrouw van Iraanse komaf uitleggen hoe ze in Iran en in sommige Belgische milieus ervaren had dat religieuze groepsdruk de vrije keuzes van moslima’s vermorzelt. Dat pikte de presentator niet. Was het niet zo, vroeg hij, dat de ervaringen van mevrouw in Iran haar beeld van de werkelijkheid hadden vertekend? Pardon? Hier werd de ervaringsdeskundige de ervaring kwalijk genomen. De ’werkelijkheid’ staat niet voor wat de Iraanse heeft beleefd, maar voor het sprookje waar de tv-presentator in gelooft en dat de Iraanse ervaring verstoort. Dit is de alternatieve werkelijkheidsbeleving sinds de arbeidsmigratie uit islamitische landen op gang kwam: feiten gelden als leugens indien ze niet passen bij het gewenste verhaal.

Dit is geen incident, maar getuigt van een denkwijze waarin waarheid en leugen inwisselbaar zijn. Wie zulke propaganda bedrijft, gaat ervan uit dat niemand zelf nadenkt, controleert, corrigeert. De ultieme minachting van vrije burgers. Eigenhandig gefabriceerd en gepropageerd door politici en intellectuelen in vrije landen.

Volstrekt kritiekloos besteedde het acht uur journaal van de NOS dinsdag aandacht aan sommige Marokkanen die zich in Nederland niet meer thuis voelen. Pizzabakker Rachid el Hajoui klaagde over de verharding, de PVV, hij durfde niet eens meer naar de moskee! Of hij zich ook druk maakte over de verharding door islamisering, radicalisering en jihad werd niet gevraagd. Dat zou de romantiek van de hardwerkende allochtoon bij de pizzaoven verstoren. Die nobele ziel zei immers voor harmonie en verbinding te zijn. Omdat vrijwel elke ’burgerjournalist’ tegenwoordig wakkerder lijkt dan de NOS, duurde het niet lang of Rachid werd ontmaskerd als social media-opruier van de ergste antisemitische soort: de holocaust moest over, het werk was niet af. De schreeuwer om minder, minder, minder joden nam dus Wilders de maat. De NOS corrigeerde deze blunder niet in een uitzending. Leugen of waarheid, het maakt kennelijk weinig uit.

Bij WNL presenteerde Wilders, in een exclusief interview met Rick Nieman, zijn reviaans aandoende werkelijkheid over het Nederlandse straatbeeld: daar vertoonden blonde vrouwen zich niet meer. De interviewer riposteerde, maar Wilders wuifde dat weg: zo was het en niet anders. Funest. De kracht van de politieke incorrectheid is nu juist de correctie van de publieke leugen. Maar als je gaat schmieren, verliezen al je woorden aan kracht.

Ook de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb sloeg de plank mis. Na een waarschuwing over een aanstaande conferentie van aan terreurbende Hamas gelieerde organisaties in Rotterdam, ontkende hij dat. Er zouden geen bronnen te vinden zijn. O nee? Onderzoeksjournalist Carel Brendel zocht en vond maar liefst elf bronnen. Onder andere bij de Duitse veiligheidsdienst. Waarom gedroeg Aboutaleb zich zo? Omdat hij vanuit z’n regenteske positie misschien dacht het niet nauw met de werkelijkheid te hoeven nemen? Alsof er geen langetermijngeheugen meer bestaat over banden van terroristen met Nederland. Zo werk je desinformatie in de hand.

Ook Denk doet aan desinformatie, bewust en gehaaid. Nadat NRC Handelsblad haar manipulaties op de sociale media ontmaskerde, opende Denk een aanval op die krant waarbij het de journalisten kwalijk werd genomen dat ze hun werk deden. De partij framede de waarheidsvinding als kwalijk getreiter. Verbazingwekkend is het niet, Denk manifesteerde zich tot nu toe als ultieme jij-bak-partij. Zelf hebben ze de bek vol zalvende multiculturele prekerstaal over uitsluiting versus verbinding, terwijl ze tegelijk snoeihard polariseren. Waarom genieten ze succes onder allochtonen? Omdat die van diversiteitsfunctionarissen van de overheid altijd al gehoord hebben dat ze slachtoffers zijn, respect verdienen en dat anderen zich aan ze moeten aanpassen. De arrogantie van Denk is het gevolg van het rookgordijn dat politiek correcte bestuurders tussen waarneming en wenswereld hebben opgetrokken. In dat klamme schemergebied rijpten de querulanten.

Nog zo’n recente hypocrisieparel: de Open Brief van een Haagse moskee aan Geert Wilders, waarin hij gevraagd wordt te stoppen met zijn polariserende praktijken. Want moslims houden met hart en ziel van dit land. Was getekend As-Soennah: een moskee die in het verleden bloeddorstige haatpredikers uitnodigde en pas na jarenlange salafistische vergiftiging van jonge breinen iets voorzichtiger werd in het steunen van jihadronselaars en jodenhaters.

Ook daar hebben ze doorgekregen dat de werkelijkheid er niet toedoet. Dat de taal van de leugen profijt brengt. De waarheid is door zulke vlerken allang geschoffeerd. En nog steeds denken ze dat ze ermee wegkomen. Omdat het zo lang toegestaan is.