VN wist Israël compleet van de kaart in Palestijnse schoolboeken

Verenigde Naties moedigen haat en antisemitisme aan, en veroorzaken zo mede toekomstige bloedige oorlog op leven en dood – Europese Unie bespioneert met drones Joodse plaatsen en Israëlische legerbases


Israëlische steden zijn plotseling Arabisch geworden, en op de wereldkaart is de complete de Joodse staat in ‘Palestina’ veranderd.

Als Israël nu maar akkoord gaat met een Palestijnse staat in Gaza, Judea, Samaria en Oost Jeruzalem, dan komt er eindelijk vrede. Dat is althans de redenatie van een groot deel van de internationale gemeenschap, inclusief de VN, dat om die reden al tientallen jaren zijn meeste pijlen vooral op de kleine Joodse staat richt. In werkelijkheid staat de VN volledig achter het islamitische streven om Israël letterlijk compleet van de kaart te vegen. Op de VN scholen in de Palestijnse gebieden is het al zover: daar krijgen de kinderen uitsluitend kaartjes te zien waarin héél Israël is veranderd in een Judenrein ‘Palestina’.

 

Het einddoel van alle Palestijnse organisaties, inclusief het zogenaamd ‘gematigde’ Fatah van de Palestijnse Autoriteit van president Mahmoud Abbas, is hetzelfde: de vernietiging van de Joodse staat. De zogenaamde ‘erkenning’ van Israël door de PA is er enkel eentje voor ‘de bühne’ geweest, want in realiteit is dit streven nooit uit het handvest van Fatah gehaald.

Het rivaliserende Hamas heeft er daarentegen nooit een geheim van gemaakt dat ‘geen centimeter van Palestina’ (héél Israël) Joods grondgebied mag blijven. Tijdens de laatste rakettenoorlog die de jihadgroep tegen Israël begon bleken de VN scholen op de Gazastrook hun ruimtes open te stellen voor de opslag van raketten en andere projectielen die de terroristen op Israëlische dorpen en steden afschoten.

Geen enkele vermelding van historische Joodse band met Israël

In tenminste drie schoolboeken van het Palestijnse ministerie van Onderwijs, die worden gebruikt in de scholen van het United Nations Relief and Works Agency (UNRWA) in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, staat te lezen dat Israël niets anders dan een ‘koloniaal’ project is van Zionistische Joden uit Europa, die de Arabieren uit hun land zouden hebben verjaagd.

Van de duizenden jaren oude historische band van de Joden met Israël en Jeruzalem wordt geen enkele melding gemaakt, noch van de Joodse heilige plaatsen, zoals de Klaagmuur, het Graf der Aartsvaderen, en Rachels Graf. Die worden –ondanks het feit dat de islam pas in de 7e eeuw ontstond- allemaal islamistisch genoemd, en zouden ‘illegaal’ door de Joden worden geclaimd. In realiteit is exact het omgekeerde het geval.

De massamoorden op Joden door Arabieren in 1929 in Safed, Hebron en Jeruzalem – dus bijna 20 jaar vóórdat Israël überhaupt bestond- wordt de ‘Al Buraq opstand’ genoemd, zogenaamd om te voorkomen dat de Joden deze plaatsen zouden bezetten. De Joden zijn echter altijd in hun oude –door de geschiedenis heen door meerdere machten bezette- land gebleven, terwijl de meeste van de huidige Arabieren die zich pas sinds 1967 ‘Palestijnen’ noemen daar pas in de vorige eeuw zijn gekomen.

Hebreeuwse taal en Joodse plaatsen uitgewist

In de VN-schoolboeken wordt zelfs het bestaan van de Hebreeuwse taal uitgewist. In één van de boeken staat een postzegel afgedrukt uit de periode van het Britse mandaat. Op het oorspronkelijke exemplaar staan zowel Engelse, Hebreeuwse als Arabische teksten, maar in het schoolboek is de Hebreeuwse tekst zwart gemaakt.

‘Natuurlijk’ wordt tevens nergens ook maar genoemd dat er ook na 1948 Joden in Israëlische steden en dorpen leefden. De metropool ‘Tel Aviv’ bestaat niet, en heeft de naam ‘Tel al-Arabia’ genoemd. Alle andere Israëlische plaatsen hebben eveneens Arabische namen gekregen.

De Palestijnse leider Mahmoud Abbas heeft op aandringen van de VS weliswaar beloofd om nieuwe schoolboeken op te stellen, maar het comité dat hiervoor in het leven werd geroepen moet nog voor de eerste keer bij elkaar komen (1). Zoals bij vrijwel alle eerdere Palestijnse beloften aan het Westen zal het ook nu vooral bij vage toezeggingen of –zoals nog vaker- regelrechte leugens blijven.

EU-drone bespioneert Joodse plaatsen en Israëlische legerbases

Behalve het feit dat de Europese Unie deze nooit ophoudende antisemitische haatcampagne jaarlijks met honderden miljoenen euro’s financiert, lijken nu ook in militair opzicht de eerste stappen tegen Israël te worden gezet. Eergisteren stortte een EU-drone op de berg Hebron neer. Dit onbemande toestel bleek opnames te bevatten van de Joodse plaatsen in Judea en Samaria, inclusief bases en gebouwen van het Israëlische leger. (2) Het is vooralsnog niet bekend of deze beelden aan Palestijnse terreurorganisaties zouden worden doorgegeven.

Tegelijkertijd arriveerden negen EU parlementariërs van het comité Buitenlandse Zaken gisteren in Israël om in het licht van het snel groeiende aantal terreuraanslagen in Europa te leren van de schat aan ervaring die Israël daar sinds zijn oprichting in 1948 mee heeft opgedaan. (3)

VN en EU werken mee aan nieuwe Holocaust

Met het financieren en politiek steunen van de Palestijnse (terreur)organisaties werken zowel de VN als de EU doelbewust mee aan een nieuwe Holocaust poging, die deze keer door de islam zal worden ondernomen, vooral omdat Allah in de Koran de moslims heeft bevolen om alle Joden uit te roeien. Die kunnen zich deze keer echter wèl verdedigen, waardoor in deze toekomstige oorlog op leven en dood wel eens vele miljoenen slachtoffers zouden kunnen vallen.

Xander

(1) Ynet News
(2) DEBKA
(3) Arutz 7

Bron: http://www.xandernieuws.nl

 

‘Toen ik begon te huilen, brachten ze me terug naar de cel’

Weer alleen vanuit één gezichtspunt gebracht en dus nergens ruimte voor een reactie van de Israëlische kant.

Bovendien wordt Israël op één hoop gegooid met landen zoals Nigeria, Afghanistan, Guantánamo Bay, Irak en Congo.


“Ze vroegen: wie is jouw god? Toen ik Allah zei, gaven ze me een elektrische schok in mijn maag. Daarna raakte ik bewusteloos.” De Syrische jongen Hossam vertelt aan mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch hoe hij tijdens de burgeroorlog drie dagen lang gemarteld werd in een militair kamp bij Homs.

“Ze ondervroegen me een tweede keer, sloegen me en gaven me meer stroomstoten. De derde keer kwamen ze terug met een tang, en trokken mijn teennagel eruit. Ze zeiden: onthoud dit goed: we pakken kinderen en volwassenen op. En we doden beiden. Toen ik begon te huilen, brachten ze me terug naar de cel.”

Hossam is een van de jongens uit het onderzoek van Human Rights Watch. De mensenrechtenorganisatie rapporteerde dat wereldwijd duizenden kinderen in conflictgebieden zijn opgepakt, omdat ze volgens hun land een veiligheidsrisico vormen. Vaak zijn ze vastgezet zonder een formele aanklacht en werden internationale verdragen geschonden.

Van straat geplukt

De verhalen zijn opgetekend uit verschillende plekken op de wereld zoals Nigeria, Afghanistan, Guantánamo Bay, Irak en Congo. In dat laatste land zijn onlangs kinderen vastgezet met als argument dat ze lid zouden zijn van rebellenbeweging FDLR.

Een 15-jarige jongen zegt dat hij zomaar van de straat werd geplukt. “Ik was op weg naar de markt om wat spulletjes te kopen. Onderweg kwam ik soldaten tegen van het Congolese leger, die me zonder aanleiding arresteerden. Ze reden me eerst naar Bukavu, daarna naar Goma en toen naar de militaire gevangenis in Angenga. Ik heb geen idee wat de bedoeling was. Misschien wilden ze gewoon vertellen dat ze iemand van FDLR hadden opgepakt, ik weet het niet.”

Zes of zeven soldaten werkten hem tegen de grond en begonnen te slaan en schoppen.

Een jongen in Oost-Jeruzalem werd opgepakt, omdat hij een mes zou hebben gehad

Mishandelingen

Human Rights Watch stelt in het rapport dat verschillende kinderen zeggen dat ze door politieagenten zijn geslagen en mishandeld. Een 15-jarige jongen in Oost-Jeruzalem werd gedwongen om papieren te ondertekenen die hij niet kon lezen. Daarin stond dat hij zou verklaren dat hij niet geslagen was.

Een andere jongen van 16 vertelt dat hij werd opgepakt terwijl hij bij een vriend was. Hij zou een mes hebben gehad. Hij werd geblinddoekt, geboeid, ondervraagd en daarna naar een militaire post gebracht. Zes of zeven soldaten werkten hem tegen de grond en begonnen te slaan en schoppen, schrijft Human Rights Watch.

“Eerst werd ik op mijn rug en benen geraakt en daarna tegen mijn hoofd geschopt. Ik weet niet hoelang het duurde, maar het deed erg veel pijn.” Volgens de mensenrechtenorganisatie werd hij zes dagen later weer vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs.

Ze lieten me daar ongeveer zeven uur hangen, een paar centimeter boven de grond. Ik kon net op mijn tenen staan.

De 16-jarige Syrische jongen Ala’a

Terug naar Syrië. De 16-jarige jongen Ala’a zegt dat hij in 2011 werd opgepakt toen hij bij een demonstratie was. “Ze verhoorden me en vroegen aan hoeveel demonstraties ik had meegedaan. Toen ik antwoordde: geen enkele, werd ik naar een andere cel gebracht en met mijn armen aan het plafond gehangen. Ze lieten me daar ongeveer zeven uur hangen, een paar centimeter boven de grond. Ik kon net op mijn tenen staan.”

“Terwijl ik daar hing, werd ik uren met kabels geslagen en geraakt met een stroomstootwapen voor vee. Daarna gooiden ze water op en onder me en zetten me onder stroom. Ik dacht dat ik dood ging. Na drie van deze behandelingen zei ik: ik beken alles wat jullie willen.”

Acht maanden later werd hij vrijgelaten. Nadat zijn vader de gevangenisbewaarder had omgekocht.

Bron: http://www.nos.nl

 

 

Grunberg: “Dit is een heel bittere erfenis”

Eenzijdig vanuit alleen Palestijns perspectief gebracht, vooral vanuit het paradigma als zou er een rechtstreeks verband bestaan tussen het lot van de Palestijnen en wat er eerder in Europa is gebeurd.

De laatste zin van dit artikel is overigens een herkenbare opmerking.

za 18/06/2016 – 10:45Nicky Aerts, correspondent in Jeruzalem
“Als dit de erfenis is van de Jodenvervolging in Europa, dan is dat een heel bittere erfenis.” Dat zijn de woorden van de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg halverwege de tweede dag van het vijfdaags bezoek dat hij brengt aan Israël en aan de bezette Palestijnse gebieden. Nicky Aerts, onze correspondent in Jeruzalem sprak Grunberg aan het begin en aan het eind van zijn bezoek.

De auteur is in de regio op uitnodiging van de Israëlische ngo “Breaking The Silence” en het Amerikaanse- Israëlische schrijverspaar Michael Chabon en Ayelet Waldman. Naast Grunberg zijn er nog 27 andere schrijvers uitgenodigd om getuige te zijn van de Israëlische bezetting. Het is de bedoeling om volgend jaar, als de bezetting haar 50e jaar ingaat, een boek uit te brengen met daarin de bijdrages van de verschillende auteurs.

Jerusalem Day

Arnon Grunberg landt op de Israëlische luchthaven Ben Gurion op zondag 5 juni. Hij wordt samen met een vijftal andere auteurs op dag één van hun bezoek meteen geconfronteerd met de controversiële vlaggenparade in Jeruzalem voor Jerusalem Day. Dat is een nationale feestdag waarop de Israëli’s de bevrijding van Jeruzalem in 1967 vieren.

Ik zou Grunberg pas de volgende dag ontmoeten, maar toeval wil dat ik hem vlak voor de eigenlijke vlaggenparade in de Oude stad tegen het lijf loop. Hij is omringd door Nederlandse cameraploegen. De NOS maakt een reportage voor Nieuwsuur.

Ik observeer hem van op afstand en vraag me af wat er door hem heen gaat als hij ziet hoe deze Israëlische jongeren Jerusalem Day vieren. Ze lopen luidkeels scanderend, zingend, dansend en vaandelzwaaiend door de straten van het Arabisch kwartier.

De meeste Arabische handelaars hebben hun winkels uit voorzorg moeten sluiten. Het komt namelijk geregeld tot rellen. Dit jaar is het bijzonder spannend, want de Ramadan, de vastenmaand, staat voor de deur. Als ik hem de volgende dag vraag naar de parade, zegt hij: “Ik wist wel dat die bestond, maar het is toch anders om er tussen te lopen.”

De Westelijke Jordaanoever

Dag twee zit ik dichter op zijn huid. We krijgen ’s ochtends eerst een briefing van Yehuda Shaul van “Breaking The Silence”, een Israëlische ngo die getuigenissen verzamelt en publiceert van Israëlische soldaten en zo de harde feiten van de bezetting blootlegt. De briefing is heel persoonlijk. Shaul vertelt aan alle schrijvers waarom hij doet wat hij doet. Arnon Grunberg luistert aandachtig.

Na de briefing gaat het richting bus, want we gaan een paar plekken bezoeken op de Westelijke Jordaanoever. We stoppen eerst en vooral in Mitzpeh Danny, een outpost niet ver van Ramallah. “In een nederzetting ben ik al vaker geweest. Mijn zus woont in een settlement”, zegt Grunberg. “In die zin is de Westbank mij niet vreemd, maar in een outpost was ik nog nooit.”

Arnon Grunberg maakt er geen geheim van dat zijn zus in een nederzetting woont. Zij woont er uit religieuze overtuiging. Ik vraag hem hoe hij zich daarbij voelt: “Ik heb mijn zus vanochtend bezocht met dezelfde Palestijnse taxichauffeur die mij later naar een Palestijns dorp bracht. Kijk, mijn zus is mijn zus en ik ben niet verantwoordelijk voor haar ideologie of voor haar opvattingen. En daar spreek ik ook nog nauwelijks met haar over. Ze vroeg me ook niet wat ik hier deed. Dat gesprek vermijd ik eigenlijk”, aldus Grunberg.

“Zij vindt bijvoorbeeld ook dat ik religieuzer moet zijn, maar vermijdt dat gesprek eveneens. In die zin is het ook een manier om met mekaar om te gaan”, voegt hij er nog aan toe.

Gemengde gevoelens

Arnon Grunberg heeft al sinds 2001 niet meer in de settlement gelogeerd. Een niet-Joodse vriendin van hem mocht daar niet blijven overnachten tijdens de shabbat, de zaterdag. “Ik heb heel gemengde gevoelens”, vertelt hij me, “maar ik zie ook de nuances”. Zo zie ik dat de Palestijnse taxichauffeur daar regelmatig moet zijn om verpleegsters op te halen die er in een ziekenhuis werken. Ik zie ook dat de nieuwe huizen in de settlements, o ironie, gebouwd worden door de Palestijnen.

Ik vertel hem op mijn beurt dat de Palestijnen zeggen dat ze het niet erg vinden om die huizen te bouwen, omdat dat binnenkort toch hun huizen zullen zijn. Daar moet Grunberg heel erg om lachen. Ik heb de indruk dat hij er toch een beetje van geschrokken is.

“Misschien zal Israël verdwijnen. Dat zal best kunnen, maar ik hoop dat wat er in de plaats komt, iets is waar mensen ongeacht hun religie en etniciteit naast mekaar kunnen leven.”

Wat is er blijven hangen?

Arnon Grunberg komt wel vaker op de Westelijke Jordaanoever, maar in Hebron, ten zuiden van Jeruzalem, was hij lang niet geweest. “Dat was heftig in al zijn absurditeit en gruwelijkheid. Daar zie je ook de extremiteit van sommige settlers heel duidelijk”, voegt hij er nog aan toe.

In Hebron wonen zo’n 850 kolonisten te midden van 200.000 Palestijnen. Ze hebben zich met andere woorden in het hart van de Palestijnse stad genesteld en worden er beschermd door 650 soldaten. Het komt er regelmatig tot gewelddadige confrontaties, omdat de situatie onhoudbaar is.

Maar ook de checkpoints hebben indruk gemaakt. Grunberg bezocht ze met een Israëlische organisatie Machsomwatch. “Dat zijn oudere Israëlische dames, die bij de checkpoints gaan staan. Soms om vier uur in de ochtend om ooggetuige te zijn van de vernederingen die de Palestijnen daar moeten doormaken, maar ook om het allemaal te documenteren”, vertelt hij.

“Ze hebben bovendien een hele positieve werking, want er staan heel veel Palestijnen op een zwarte lijst voor redenen die er eigenlijk niet zijn en ze hebben al duizenden Palestijnen kunnen helpen om van die zwarte lijst te geraken.”

Arnon Grunberg was bijzonder onder de indruk, omdat hij een heel oude, kwetsbare dame zag die hem bovendien aan zijn moeder deed denken. Grunberg was ook nog op bezoek in een militaire rechtbank. “Daar worden Palestijnse burgers berecht, omdat ze bijvoorbeeld met stenen gegooid hebben of molotov cocktails. Maar dat is niet echt een rechtbank”, aldus Grunberg. “Het is misschien beter dan niets. Je hebt ten minste nog getuigen, maar je gaat naar Guantanamo Bay-achtige toestanden.”

Je kunt het nooit goed doen

Of hij na al deze ervaringen veranderd is als mens, vraag ik hem. “Ik heb wel veel dingen geleerd”, zegt hij na een lange pauze. “Ik volg het wel al lang en ik ben hier al vaker geweest, maar ik was al somber en ik nu nog iets somberder.”

En of hij weet dat ze hem een self-hating Jew noemen? “Kijk, dat vind ik helemaal niet erg. Het is ook niet waar. Ik begrijp heel goed het bestaan van de staat Israël, het was natuurlijk beter geweest als de geschiedenis in Europa anders was geweest en als je dat niet nodig gehad had, maar er gebeurt hier zoveel onrecht door alle partijen.” En hij voegt er nog aan toe: “Wat je ook over dit conflict zegt of schrijft, je maakt altijd twee kanten boos. Iedereen is altijd boos op je. Je kunt het nooit goed doen.”

Bron: http://www.deredactie.be

 

Palestijnen: Bereiden ze hun mensen voor op een Staat?

door Khaled Abu Toameh
25 Mei 2016


De president van de Palestijnse Autoriteit (PA), Mahmoud Abbas van de regerende Fatah Factie, wordt verondersteld zijn bevolking voor te bereiden op onafhankelijkheid. Maar hij lijkt druk te zijn met andere zaken.

Volgens bronnen in de Gazastrook ontdekten Hamas-veiligheidstroepen onlangs een plan om een aantal topambtenaren van de Fatah die daar wonen te vermoorden.

De bronnen beweerden dat de verdreven Fatah-agent Mohamed Dahlan, die in de Verenigde Arabische Emiraten woont gedurende de afgelopen vijf jaar, het brein was van het vermeende plan. Dahlans mannen in de Gazastrook waren van plan Fatah ambtenaren te vermoorden die nauw samenwerkten met zijn rivaal, Mahmoud Abbas, zo hebben de bronnen geopenbaard.

Op Dahlans hitlijst waren opgenomen Ahmed Abu Nasr, Jamal Kayed, Emad al-Agha en Mamoun Sweidan.

Nadat de verdachte samenzwering was ontdekt, ontbood Hamas een aantal topambtenaren van de Fatah in de Gazastrook en vroeg hen beschermende maatregelen te nemen om hun veiligheid te waarborgen.

Abbas en Dahlan grepen elkaar in de afgelopen vijf jaar naar de keel. De twee waren eerst nauwe bondgenoten en hadden samengewerkt in het ondermijnen van de voormalige president van de Palestijnse Autoriteit, Yasser Arafat.

Maar de wittebroodsweken tussen Abbas en Dahlan, een voormalige veiligheidscommandant in de Gazastrook, en afgevaardigde van de Palestijnse wetgevende Raad (PLC), liepen enkele jaren geleden ten einde.

Abbas werd op een ochtend wakker en ontdekte dat zijn voormalige bondgenoot en vriend, Dahlan, in feite een bittere vijand was. In opdracht van Abbas, overvielen de Palestijnse veiligheidsagenten Dahlan in zijn residentie in Ramallah en namen documenten en persoonlijke bezittingen in beslag. Dahlan ontvluchtte de Westelijke Jordaanoever en heeft sindsdien geen voet meer aan wal gezet in Ramallah of in enige andere Palestijnse stad.

Hierna heeft Abbas Dahlan uit d Fatah ontslagen op beschuldiging van moord en financiële corruptie. Sindsdien heeft Dahlan, die is uitgegroeid tot “adviseur” voor de heersers van de Verenigde Arabische Emiraten, een hevige lastercampagne gevoerd tegen Abbas en zijn loyalisten van Fatah.

Nu beweren de bronnen in de Gazastrook, dat Dahlan achter een complot zat om die loyalisten te elimineren.

De claim kwam nadat gevechten waren uitgebroken tussen de Dahlan-en Abbassupporters in delen van de Gazastrook in de afgelopen weken.

De President van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas (links) en Mohamed Dahlan (rechts), een voormalige Fatah-commandant en -minister vliegen elkaar de afgelopen vijf jaar naar de keel. De twee waren eenmaal nauwe bondgenoten en hadden samengewerkt om de voormalige PA president, Yasser Arafat te ondermijnen. (Foto bronnen: US State Dept., M. Dahlan Office)

Vorige week verbande het Fatah-leiderschap, negen Dahlan-aanhangers uit haar gelederen. Ze werden beschuldigd van aanvallen op het huis van Abdullah Abu Samhadanah, een hoge ambtenaar van de Fatah en een Abbas-loyalist.

Eerder waren de loyalisten van Abbas en Dahlan druk aan het smijten met stoelen en stenen naar elkaar. Dat incident vond plaats tijdens een rally ter nagedachtenis van de gesneuvelde PLO leider Khalil al-Wazir (Abu Jihad), vermoord door Israëlische commando’s in Tunesië in 1988. Op 1 mei brak weer handgemeen uit tussen de twee partijen, ditmaal in de Gazastrook in het Jebalya vluchtelingenkamp. Dat incident vond plaats tijdens een demonstratie die gehouden werd ter gelegenheid van de Internationale Arbeidersdag.

Deze bloedige Fatah-strijd schijnt niet langer beperkt te zijn tot de loyalisten van Dahlan en Abbas. Het dreigt uit te barsten in een volledige oorlog tussen de deelnemende kampen. Sommige Palestijnen zien de interne strijd als de grootste uitdaging voor Abbas om te regeren over Fatah en de Palestijnse Autoriteit, met name in de nasleep met groeiende kritiek onder de Palestijnen tegen Abbas’ beleid en autocratische regime.

De kritiek is geëscaleerd na de vernederende nederlaag van Fatah vorige week tegen Hamas in de verkiezing van de studentenraad van de Bir Zeit Universiteit, in de buurt van Ramallah. Velen in de Fatah houden Abbas en zijn leiders, de oude garde, persoonlijk verantwoordelijk voor de nederlaag.

In een beweging die aantoont dat het samenspannen binnen Fatah is toegenomen, voerden bronnen dicht bij Hamas deze week aan dat een hoge ambtenaar van Fatah in de Westelijke Jordaanoever achter een plan zat om de topleden van de factie in de Gazastrook te liquideren.

Volgens rapporten gepubliceerd op een aantal bij Hamas aangesloten websites, was het voormalig hoofd van de Algemene Veiligheidstroepen op de Westelijke Jordaanoever, Tawfik Tirawi, het brein achter de vermeende regeling. De verslagen beweerden dat Hamas de top Fatah-ambtenaar Ahmed Nasr heeft opgeroepen, en hem vertelde van Tirawi’s vermeende plan om andere Fatah-leiders te doden, evenals Nasr zelf. Nasr heeft bevestigd dat hij werd gevraagd door Hamas om beschermende maatregelen te nemen om een aanslag op zijn leven te voorkomen.

Hamas claimt dat Tirawi’s vermeende complot was ontdekt tijdens de ondervraging van Hampshire al-Masri, een senior-lid van de Fatah. Hamas veiligheidstroepen hebben haar gearresteerd toen ze wilde vertrekken van de Gazastrook naar Ramallah.

Dahlan en Tirawi, die ooit door veel Palestijnen werden bekeken als potentiële opvolgers van Abbas en de veelbelovende nieuwe leiders van de vertegenwoordiging van de ‘jonge garde’, hadden blijkbaar verschillende motieven achter hun vermeende plannen.

Hoewel Dahlan naar wraak kan hebben gezocht tegen Abbas en zijn loyalisten, wilde Tirawi blijkbaar instabiliteit in de Gazastrook veroorzaken door de Hamas de schuld te geven van de moord op de Fatah-topambtenaren.

Dahlan zocht wraak tegen Abbas en wil hem verdrijven uit de Fatah en tot een “vluchteling” te malen in de Verenigde Arabische Emiraten. Tirawi wilde voor zijn deel, de ondermijning van Hamas in de Gazastrook door van enkele van zijn eigen collega’s in Fatah te doden.

Tirawi en al-Masri, die inmiddels door Hamas weer zijn vrijgelaten, hebben heftig ontkend dat zij samenzweerder werden om topambtenaren van de Fatah in de Gazastrook te elimineren.

Of waar of niet, Fatah’s geloofwaardigheid is aan het afbrokkelen, niet alleen onder de Palestijnse bevolking, maar ook onder de eigen aanhangers. Hamas bloeit op in deze chaos onder de hoogste leiders van Fatah die een walging voor Abbas en de Palestijnse leiders op de Westelijke Jordaanoever hebben. In plaats van ernaar te streven het leven van de Palestijnen te verbeteren, spelen de Fatah-leiders hun rol als gangsters die hun inkervingen zetten. Ondertussen gaat Abbas door met zijn poppenkast van leugens richting de internationale gemeenschap, dat hij en zijn Fatah-factie klaar zijn voor een soevereine staat.

Khaled Abu Toameh, een bekroond journalist, is gevestigd in Jeruzalem.

Bron: http://www.gatestoneinstitute.org

gatestone-logo