Rutte zegt in Kamer vandaag het Oekraïne-verdrag gewoon te ondertekenen! Iedereen slaapt.

P1040775Door Joost Niemöller

Zojuist ging premier Rutte in het Vragenuurtje in de Tweede Kamer weer verder met dat onwaarschijnlijke geschutter van hem. Gisteren zei hij in de Ridderzaal voor een zaal vol parlementariërs uit Europa allerlei ferme dingen over het referendum en wat ermee te doen:

De premier noemde de uitslag van het referendum ,,desastreus” en zei dat hij ,,totaal, totaal, totaal tegen referenda over multilaterale overeenkomsten” is.
Volgens Rutte ,,slaat het nergens op” dat een land zo zijn wil oplegt aan de hele EU. Hij zei dat Nederland het referendum te danken heeft aan de ,,sociaaldemocraten” van zijn ,,geliefde coalitiepartner” de PvdA. Of Nederland het verdrag gaat ratificeren, staat volgens Rutte nog niet vast.

Vandaag kon hij daarover aangesproken worden door de Tweede Kamer. Rutte verscheen in de Kamer.  Maar ons parlement bleek weer eens een schoothondje zonder tanden.

In de Kamer zei Rutte vandaag namelijk iets heel anders, namelijk dat het een complexe kwestie is, dat er veel dingen meespreken, zoals een mogelijk Brexit, en dat er een stem gegeven moet worden aan enig ongenoegen. Mist kortom. Maar gisteren verspreidde Rutte nu eens geen mist. Hij verklaarde gisteren dat hij niets had met het hele idee van een referendum, en wel hartgrondig niets, en dat dit allemaal te danken was aan zijn coalitiepartner de PvdA dat we daar nu mee opgescheept zaten. Waarom vond geen Kamerlid het nodig de premier erop te wijzen dat zulke uitspraken consequenties dienen te hebben, en welke moesten dat wel zijn?

Ook kwam niet boven water, wat Rutte toch duidelijk verspreidde: De premier is niet van plan te handelen in de geest van de referendumwet. Hij schuift alles op een steeds hoger plan, en het wordt er uiteraard alleen maar complexer op. Want met de dag spelen er meer dingen mee.

Maar dan het belangrijkste: Ook zei hij dat je als EU land je niet zomaar kon onttrekken aan enig multilateraal EU verdrag., En dat referenda dus ook helemaal niet geschikt zijn voor multilaterale verdragen. En daarmee gaf hij al aan wat hij gaat doen: dat verdomde verdrag met die failed state gewoon ondertekenen!

Waarom werd hij op dit punt niet hard aangevallen? Waarom zit iedereen te slapen?

Kort Geding tegen de Staat der Nederlanden

Dwing de politiek om zich aan de wet te houden!

Tot onze grote ontzetting heeft de Tweede Kamer gisteren met 75 stemmen (VVD+PvdA) versus 71 stemmen besloten zichniet aan de wet te houden.  Een fundamentele ontsporing van onze democratie en onze rechtsstaat. De referendumwet bepaalt dat de uitslag van het referendum van 6 april “zo spoedig mogelijk” moet worden gevolgd óf niet gevolgd. Ófwel luisteren naar de bevolking en de ratificatiewet intrekken; ofwel niét luisteren en de ratificatie alsnog goedkeuren.

De politiek is dus nu aan zet en moet kleur bekennen: volgt men de geldige uitslag van het referendum of gaat men tegen de kiezers in. Maar in plaats daarvan wil premier Rutte nu in Brussel gaan “onderhandelen” om het associatieverdrag hier en daar “aan te passen”. Er dreigt nu weer hetzelfde te gebeuren als na het referendum van 2005: toen zei tweederde meerderheid “NEE” tegen de Europese Grondwet – waarna die er alsnog kwam, zij het onder een andere naam.

Forum voor Democratie gaat alles op alles zetten om de uitkomst van 2005 nu te voorkomen. Daarom spannen wij een Kort Geding aan tegen de Nederlandse staat.

Tevens hebben wij vanmiddag Minister-President Mark Rutte via onze advocaten gesommeerd om uitvoering te geven aan zijn wettelijke verplichtingen. Deze sommatiebrief vindt u hier.

Sommatiebrief-NL-Staat-20-april-2016-1

Voor het voeren van deze rechtszaak schakelen we specialisten in van het prominente Amsterdamse advocatenkantoor Kennedy Van der Laan. Wij doen dit voor de Nederlandse democratie en voor u. Al onze activiteiten zijn onbezoldigd.Om de kosten van deze procedure te financieren zijn we een crowdfunding gestart.

Steun ons via de crowdfunding of doneer op onze bankrekening NL33INGB0006778174 t.n.v. Forum voor Democratie.

Laat de Nederlandse overheid en politiek niet wegkomen met deze onacceptabele ondermijning van onze democratie! Gezamenlijk kunnen we iets ondernemen!

http://www.worldofcrowdfunding.com/rechtszaak-rutte-referendum

 

‘Volks’-krant journalist: Volk te dom voor referendum

Door Joost Niemöller

IMG_7337-300x225Vandaag weer een ‘opiniestuk’ (klinkt deftig) van ene Steven Adolf, ‘oud Spanje-correspondent’  in de Volkskrant. (Een krant die duidelijk niet voor het volk is: Orwell leerde al hoe propagandistische taal werkt.) Adolf vindt een referendum een ‘democratisch onding.’  En waarom dan wel? Daar kom je niet zo goed uit na het lezen van zijn ‘on-stuk.’ Vooral omdat deze, mij verder onbekende, Adolf zich hult in drogredenen en vaagheden. Zo staat er:

De Nederlandse kiezer is altijd voorgehouden dat een meerderheid referenda wil als een goede aanvulling op onze vertegenwoordigende democratie.

O ja, Adolf, door wie, waar, hoe vaak? Ik zag dat bijna nergens en nooit namelijk, en zeker niet in jouw ‘volks’-krant. Ik zag wel eens een onderzoek van het SCP waarin stond dat een meerderheid meer referenda wilde, net als een gekozen burgemeester. Bedoelde je dat soms? Een beetje duidelijkheid helpt echt hoor, anders ga ik nog denken dat je maar wat loopt te liegen!

Maar bij het Oekraïne-referendum bleef bijna 70 procent van de kiezers weg. Een kleine peiling in mijn directe omgeving leerde dat er nogal wat bewuste wegblijvers waren die ervoor pasten opgetrommeld te worden voor een volksraadpleging. Ze zagen er het nut niet van, begrepen het niet of keerden zich met regelrechte weerzin af van de initiatiefnemers met hun populistische argumenten.

Het is natuurlijk grappig, Adolf, om te zien dat je in een zeer beperkt vriendenkringetje ronddwaalt. Als je diezelfde mensen rondom jou zou vragen of er iemand van plan is op Wilders te stemmen, zul je er waarschijnlijk ook achter komen dat dit niemand is, en dan ga je waarschijnlijk ook denken dat niemand op Wilders gaat stemmen. En dat noemt zich dan journalist. Iemand die van zulke zelfingenomen drogredenen gebruik maakt en de wereld zo slecht wenst te kennen. Wanneer je wilt weten waarom 70% niet stemde, doe er dan eens onderzoek naar. O ja, dat werd al gedaan trouwens, en toen bleek dat de meesten, 27%, van de niet-stemmers van mening waren dat er met die stem toch niets gedaan werd door de regering. Daaruit bleek dus juist een groot wantrouwen ten aanzien van de werking van onze zogenaamde ‘vertegenwoordigende democratie.’ De zittende politici, die zich in dezelfde kringen bewegen als jij, Adolf, wensen namelijk helemaal niets te vertegenwoordigen. Dat is wat jouw PvdA en VVD nu doen. Wat dat betreft had 27% van de wegblijvers het dus –helaas!- gewoon goed gezien. Mensen die jij niet kent omdat jij ze nooit spreekt.

Gaan we even verder bij jouw ‘redenering’ in je ‘opiniestuk’:

Zoals vaker met referenda over Europese zaken ging het referendum uiteindelijk helemaal niet om de vraag die werd gesteld en kun je je met rede afvragen of de kiezers de consequenties van hun stem kunnen overzien.

O nee? Het referendum gaat over de uitslag van dat referendum. Het gaat dus in dit geval heel concreet om het wel of niet afzeggen van dit verdrag, ongeacht de consequenties. De rest is ruis. Een geldige meerderheid vond dat dit verdrag van tafel moet. In jouw ogen zijn de mensen te dom om de consequenties van hun stem te kunnen overzien. Jij gelooft dus helemaal niet in enige vorm van democratie. Zeg dat dan gewoon.

Referenda blijken in praktijk democratische ondingen, bij uitstek een instrument voor populisten, met veel praktische bezwaren en een twijfelachtig resultaat. Reden genoeg om er ernstige vraagtekens bij te zetten. Gezien de lage opkomst van vorige week lijkt dat besef nu ook doorgedrongen bij een bredere groep van het electoraat, die tot dusver juist enthousiast was voor de volksraadpleging.

Dus jij, Adolf, vat de lage opkomst voor dit referendum gelijk maar op als een stem tegen referenda in het algemeen? Kijk, dat is precies het soort kromme, zelfingenomen redenering waar jullie bij de zogenaamde ‘elite’ (duidelijk niet een elite van mensen die in staat zijn tot logische redeneringen) sterk in zijn. Want jullie soort hoor ik namelijk nooit eens zeggen dat de lage opkomst bij verkiezingen voor het Europese Parlement ‘bewijst’ dat we de EU maar eens zouden moeten opheffen. Toch? Dan hebben jullie het steevast over nog in te voeren ‘verbeteringen.’ Zo lullen jullie, de zogenaamde ‘elite’ altijd alles krom wat recht is, in de diepe overtuiging dat het volk toch te dom is om de consequenties te doorzien van hun keuzes. Nee, dat is bij een zogenaamde ‘vertegenwoordigende democratie’, die in werkelijkheid slechts een beroepsklasse is van bestuurders en hun knechtjes die alleen het eigen belang in het hoofd hebben en die zich nog nooit iets hebben afgevraagd over enige lange termijn, omdat voor hen de lange termijn zich nooit verder uitstrekt dan de volgende verkiezingen.

En wij leven nu in de grauwe optelsom van het ‘langetermijn’ denken van deze liegende beroepsklasse. Al zal jij daar in je bevoorrechte wereldje waarschijnlijk nog weinig van merken.

Bron: http://www.joostniemoller.nl

 

Het referendum en de werkelijkheid; waar is het zelfrespect van Kamerleden gebleven?

geenpeil-1-611x328

Ik steun hier de minister-president

13-04-2016, 15:22

Wat was het een gejuich van de tegenstanders van waar het om ging: het verdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne. Formeel ging het referendum daarover. In werkelijkheid niet. Daarom terug naar de werkelijkheid. Eén op de zes kiesgerechtigden in ons land (meer waren het er niet!) stemde tegen dat verdrag. De rest stemde voor of stemde niet. Die laatste groep was de grootste. Hun overwegingen?

List en bedrog

Of ze waren tegen het referendum op zich. Of omdat zij het verdrag niet hadden gelezen. Of ze aarzelden tussen voor of tegen. Of ze vonden dat ze zouden worden opgelicht, omdat het de actievoerders helemaal niet om het verdrag ging, maar tegen Nederland in de Europese Unie. Of omdat de subsidies waren gebruikt voor onzin. List en bedrog dus. Of omdat een tegenstem was uitgebracht om  de politiek of de regeringscoalitie een oplawaai te geven.

Hoe nu verder?

Ik steun hier de minister-president. Die wil voorlopig rust in de tent. Gaan overleggen met onze partners in Europa. Begrijpelijk. Nederland is tot aan de zomer voorzitter van de Unie. Belangrijk: alle andere landen in Europa hebben vóór het verdrag gestemd. Zonder gedoe.

Nog een reden. Eén die de aanvoerders van het tegenplan hebben weggemoffeld. De meeste onderwerpen betreffen niet de lidstaten op zich. De meeste onderwerpen betreffen een overeenkomst tussen Oekraïne en Brussel, de Europese Unie dus. Daar kan één van de lidstaten niets aan veranderen.

Wie zitten nu met de vingers tussen de deur? Dat zijn die Oekraïners die hervormingsgezind zijn. Die een eind willen maken aan de corruptie in hun land. De jonge mensen, die een betere en democratischer vaderland willen hebben. Waarom – is mijn vraag – hen in de steek laten?

Populisme

Intussen laten de ‘mensen in het land’ zich horen. Lees de ingezonden berichten in de media. Een paar citaten.

 “De meerderheid van het volk heeft zich niet door populisten naar het stemhokje laten lokken om daar de loze keuze te maken tussen Geen Peil en ons democratisch gekozen parlement.”

“Het wordt tijd dat de regering haar verantwoordelijkheid neemt en zich niet langer in de hoek laat drukken…….In Nederland regeert de angst voor de populist.”

“Nadat één derde van de Nederlandse bevolking zich onder valse voorwendselen en met de drogredenering dat hun stemrecht in het geding zou zijn naar de stembus heeft laten lokken, is de politieke hype weer compleet.”

Waar is het zelfrespect van Kamerleden gebleven?

Taal naar mijn hart. Als rechtgeaard (oud)volksvertegenwoordiger vind ik het ongelooflijk dat een aantal van onze Tweede Kamerleden op voorhand had laten weten dat zij zich zouden committeren aan de uitkomst van het referendum. Waar is hun zelfrespect gebleven? Waar is de kennis van onze Grondwet, dat Kamerleden behoren te stemmen zonder last van de kiezers, gebleven?

Vanavond debatteert de Tweede Kamer. Laat daar ook worden gezegd hoe men tegen de eigen verantwoordelijkheid van regering en parlement staat.

Bron: The Post Online

 

avatar

Hans Wiegel is oud-leider van de VVD. Hij verzorgt een tweewekelijkse column voor ThePostOnline.

Het Oekraïne-verdrag en de Joden

Jewish-girl-Lviv-300x169Het Oekraïne verdrag had als prettige bijkomstigheid dat je je ook eens in een ander onderwerp gaat verdiepen. In de discussies die ik er o.a. op Facebook over voerde, kwam ik als argument tegen het verdrag tegen dat Oekraïne zeer antisemitisch is, en dat men nooit afstand heeft genomen van het verleden en de collaboratie met de nazi’s. Wikipedia schrijft dat de Oekraïense nationalisten actief deel namen aan de Jodenvervolging en er relatief veel Oekraïners werden ingezet als ‘Hiwi’ (Hilfswilliger) bij de Wehrmacht of als bewaker in een concentratie- of vernietigingskamp bij een van de SS-Totenkopfverbände. Er diende zelfs een compagnie Oekraïners in het SS-Wachbataillon ‘Nordwest’ in Nederland. Nationalisme, onderdrukking door de Sovjetregering, antisemitisme en de kans om te ontsnappen aan de slechte levensomstandigheden waren volgens Wikipedia de belangrijkste motieven om met de Duitsers te collaboreren.

Berucht is ook ‘Babi Yar‘, de massaslachting van meer dan 30.000 Joden in twee dagen, die alleen kon plaatsvinden door de hulp van de lokale politie en andere antisemieten. Ik citeer Ami Isseroff:

Babi Yar is a ravine near Kiev, capital of the Ukraine, which was part of the former USSR. On September 29-30, 1941, over 33,000 Jews were murdered there by SS Einzatsgruppe C, German Schutzpolizei and members of the Ukrainian police. Subsequently, more Jews, Roma, mental patients, Ukrainian nationalists,  and Russian soldiers were murdered there. Perhaps 100,000 to 200,000 were killed in all.

(…) Therefore, the murder at Babi Yar was in no way a spontaneous response to partisan attacks and should not be understood as such. It was strikingly similar to massacres that had occurred elsewhere in the Ukraine and the Baltic. The uniqueness of Babi Yar lies only in the exceptional number of people murdered in a brief time — it was the largest single massacre of its kind — and in the unwillingness of the Soviet government to admit that Jews or other special groups had been targeted, or even to admit that the massacre had taken place for such a long time.

Oekraïners stonden bekend als bijzonder wrede kampbewakers. De eerlijkheid gebiedt te melden dat ook in andere Oost Europese landen, waarvan sommigen nu lid van de EU, de nazi’s veel steun ondervonden van lokale politie of gezagdragers, en in veel landen gaat de erkenning daarvan en de verwerking van het verleden moeizaam. We hebben associatieverdragen met verschillende landen die zo hun zwarte bladzijden hadden en daar niet altijd even open en eerlijk over zijn (Chili, Turkije, Servië, en ook een aantal Arabische landen rond de Middellandse Zee). Toch was ik geschokt toen ik las dat er nu nog straten naar de collaborateurs van toen zijn vernoemd (zoals oud nationalist en nazi sympathisant Bandera) en sommigen hen nog steeds als held zien. Ook zitten er neonazi’s in het huidige parlement, al gaat het maar om 10 van de 450 afgevaardigden. NRC schrijft daarover in een zeer informatief stuk:

Bij de parlementsverkiezingen in oktober 2014 kreeg de rechts nationalistische Vrijheidspartij (Svoboda) 4,7 procent van de stemmen en de radicale Rechtse Sector (Pravi Sektor) 1,8 procent. Ze bleven daarmee onder de kiesdrempel van 5 procent steken, maar kwamen via de districten, waar de andere helft van de parlementszetels wordt verkozen, toch met een tiental afgevaardigden in de volksvertegenwoordiging van 450 leden.

Ook in bijvoorbeeld Griekenland zitten er neonazi’s in het parlement, en er zijn meer EU landen met erg dubieuze partijen in het parlement. Het openlijk eren van nazi-helden is natuurlijk een ander verhaal. Ik vond op het weblog van journalist en slavist Laura Starink (ik herinner me haar nog van het NOS journaal ten tijde van de Perestrojka en Gorbatsjov) interessante info over Stepan Bandera, n.a.v. een boek dat over hem is verschenen. Hij vocht voor de oorlog tegen Polen, waar West-Oekraïne toen deel van uitmaakte, en pleegde o.a. een aanslag op de Poolse minister van Binnenlandse Zaken in 1934. Daarop werd hij gevangen gezet en ontsnapte toen de Duitsers Polen binnen vielen, waarop hij zijn loyaliteit aan Hitler verklaarde. Starink vervolgt:

De OOeN (Organisatie van Oekraïense Nationalisten) sprak zich openlijk uit voor etnische zuivering van Oekraïne. Op 30 juni 1941 riep de OOeN in Lviv de onafhankelijkheid van Oekraïne uit, maar dat strookte niet met Hitlers plannen: Bandera werd weer opgepakt en zat onder meer in concentratiekamp Sachsenhausen. Bandera kwam pas in 1945 vrij, maar had ook in gevangenschap grote invloed op de Oekraïense nationalisten, die de Duitse bezetter hielpen om Oekraïne te zuiveren van Joden en Polen. Zo deden OOeN-leden mee aan een aantal gruwelijke pogroms in juli 1941 in Lviv. In 1943 werd de OePA opgericht (het Oekraïense Opstandelingenleger), dat enkele duizenden Joden en bijna 100.000 Polen vermoordde.

(…) Toen de Oekraïense fascisten door kregen dat Duitsland de oorlog zou verliezen, distantieerden ze zich van de nazi’s. Oekraïense historici in de diaspora herschreven na de oorlog de geschiedenis van de nationalisten: de OePA was een verzetsleger tegen nazi’s én communisten geweest en de moordpartijen onder Polen en Joden werden verdonkeremaand.

Na de inlijving van West-Oekraïne bij de sovjet-republiek Oekraïne werd Moskou de grootste vijand van de OOeN. Toen Bandera in 1959 door de Russische geheime dienst in München werd vermoord, ontstond een postume cultus van de Leider, die tot op de dag van vandaag (vooral maar niet alleen in het westen van het land) bestaat.

Ze besluit met de constatering dat beide kampen (het nationalistisch-Oekraïense en het pro-Russische) selectief winkelen en zaken uit de geschiedenis verdonkeremanen:

Hij beschrijft hoe beide kampen de waarheid over de gruwelen van de 20ste eeuw naar hun hand zetten. Het Kremlin stelt Bandera nog steeds voor als de baarlijke duivel, maar verzwijgt de Stalin-terreur in Oekraïne. Maar ook veel Oekraïense historici lopen nog steeds met een grote boog om de feiten heen.

Mijn idee is dat de kans groter is dit te veranderen in nauwe samenwerking met de EU, alhoewel is gebleken dat samenwerking met, of zelfs onderdeel worden van, de EU niet automatisch leidt tot een andere omgang met de geschiedenis en overnemen van onze waarden. Daar moet vooral tijd overheen gaan, en een nieuwe generatie moet in vrijheid de waarheid mogen spreken, ook als die pijnlijk is en indruist tegen wat de ouderen altijd hebben geleerd.

Overigens is er in Spanje een felle discussie tussen voor- en tegenstanders van Franco, en ziet een aanzienlijk deel van de bevolking hem als held en niet als wrede dictator die vele tienduizenden liet executeren. Ook van hem waren er tot voor kort standbeelden en andere gedenktekens. Het is nooit serieus reden geweest een vertrek van Spanje uit de EU te bepleiten en de handelsverdragen ermee op te zeggen. De Europese geschiedenis zit vol met wreedheden, met dictators en met etnische zuiveringen. Het Europese project was juist begonnen vanuit het idee onder dit bloedige verleden een streep te zetten en door handel en samenwerking de kans op oorlog te minimaliseren. Dan is het een beetje vreemd om dit verleden aan te wenden om een verdrag dat in de eerste plaats de handel bevordert en daarnaast de politieke banden versterkt, af te wijzen.

Opvallend in deze discussie is de rol van de Joodse gemeenschap. Op een website van de Oekraïense gemeenschap in Nederland die campagne voerden voor een Nederlands ja, kwam ik de volgende verklaringtegen:

Samen met Oekraïners, Russen, Armeniërs, Krim-Tataren namen Joden twee jaar geleden deel aan de Euromaidan demonstraties in het hele land, om zo hun keuze voor Europa te verdedigen. Deze keuze is gebaseerd op de principes van democratie, tolerantie, gelijkheid voor de wet en het respecteren van de fundamentele rechten van de mens. Velen hebben voor deze keuze de hoogste prijs betaald en hebben dit met eigen leven moeten bekopen. Het eerste dodelijke slachtoffer op de kasseien van Maidan was de Armeen Sergei Nigojan, de tweede was Aleksandr Zjiznevski, een Wit-Rus. Onder de dodelijke slachtoffers waren ook Joden: Iosif Sjilling uit Drogobytsj, Oleksandr Sjtsjerbanjoek uit Tsjernovtsy en Evgeni Kotljar uit Charkov. Joden nemen ook vandaag de dag deel aan de verdediging en het bouwen van een nieuw Europees Oekraïne. (…)

Joden hebben eeuwenlang in Oekraïne geleefd, en de relatie met onze buren waren niet altijd goed: we kunnen veel vertellen over discriminatie, onderdrukking en vervolging. De ratificatie van het Associatieverdrag tussen Oekraïne en de EU trekt een symbolische streep onder dat verleden.

Wij vragen u om 6 april naar het referendum te gaan en voor de Associatie van de EU met Oekraïne te stemmen. Alstublieft, geef een kans aan onze jonge democratie, welke tegen een hoge prijs is bereikt, een kans op vrede, stabiliteit en welvaart in ons gezamenlijke Europees huis.

Daaronder staat een hele rits aan namen van voorzitters, presidenten en directeuren van Joodse organisaties in Oekraïne, en een enkele rabbijn. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie zijn meer dan 260 duizend Joden uit Oekraïne naar Israel geëmigreerd. Hoeveel Joden er nu nog wonen is niet duidelijk (voor 2014 wordt een aantal van 67.000 genoemd maar ook 360.00-400.000). Zij die zijn gebleven willen de blik op de toekomst richten.

Juist gediscrimineerde groepen als de Joden en de LGBT gemeenschap pleiten voor het associatieverdrag met Europa. Deze mensen tillen zeker niet minder zwaar aan de fascisten in de regering of aan het zeer bloedige verleden; zij trekken er alleen andere conclusies uit. Ze kijken vooruit, en hopen juist via de EU de kans op vrede en stabiliteit te vergroten. Ik hoop dat ze zich niet al te zeer laten ontmoedigen door het Nederlandse nee.

Ratna Pelle

Bron: http://www.israel-palestina.info

 

Kom, kom, coalitie; niet zo zuur over de uitslag van het referendum

geenpeil-1-611x328

Inzake de zogenaamde ‘Giftige cocktail van rancune, woede, wantrouwen en angst’

12-04-2016, 15:39

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er worden allerlei leugens verspreid. Zo beweren bepaalde aanstormende Europarlementariërs dat ze allerlei dingen waar ze niets over te zeggen hebben zullen regelen voor de kiezer in Brussel. Zoals lijsttrekkers die claimen eigenhandig de eurocrisis te hebben bedwongen, of de dreigende oprichting een Europees leger voor de poorten van de hel hebben weggesleept. Of wat dacht u van banen die naar Nederland te halen zijn? Ook al heeft het Europarlement slechts een adviserende rol bij buitenlands- en veiligheidsbeleid, fiscaal beleid, familierecht, eurobeleid en het werkgelegenheidsbeleid – toch deden alle lijsttrekkers van de Nederlandse politieke partijen in 2014 (en voorgaande jaren) dit heel anders voorkomen. Alsof zíj het allemaal regelden.

Europese verkiezingen

Zijn de afgelopen Europese verkiezingen door deze campagne-leugentjes om bestwil minder geldig? Zijn de nationale verkiezingen minder legitiem omdat er een zekere partij besloot om volledig kermisklantte gaan en 1000 euro aan iedere burger beloofde? Toch is popiejopie- campagnevoering ineens wél een drama zodra het gaat om het eerste raadplegend referendum. Raar.

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er komt een minderheid van de kiezers opdagen. Zo zweeft de opkomst voor de verkiezingen van het Europarlement sinds de Val van de Muur gemiddeld rond de 35 procent. Zijn de afgelopen Europese verkiezingen hierdoor minder geldig? Is het instituut Europarlement hierdoor direct overbodig, omdat tenslotte gemiddeld 65 procent van de burgers er niet over stemt? Nee, natuurlijk niet. Gemiddeld 30 procent is toch al snel 40 zetels, zo ongeveer het mandaat van regeringspartij VVD en premier Rutte (hoi!). Niemand die aan zijn handtekening  onder verdragen twijfelt, ook al zit hij er dankzij “maar” 4 miljoen mensen van de 17. De (al dan niet strategische) thuisblijvers dienen in het eigengemaakte bedje te liggen. Zoals Plato al waarschuwde: “De straf voor het niet participeren in de politiek, is bestuurd worden door je minderen.” Het is als niet meedoen aan de Postcode Loterij, en achteraf zeiken en naar de rechter stappen omdat je Flodder-buurman wel heeft gewonnen en je dit uitgerekend hém niet gunt. Want jij weet het niet alleen beter, je bént natuurlijk ook gewoon beter.

‘Giftige cocktail van rancune, woede, wantrouwen en angst’

Het is mede daarom niet zo heel vreemd dat na de uitslag van het raadgevend referendum de zure bommen je om de oren vliegen. Het was in-tens genieten afgelopen week. Want waar een stem met een negatieve motivatie prima is zolang deze “tegen Wilders” of “tegen populisme” is, wordt de massale tegenstem van afgelopen week direct gepsychologiseerd als een “giftige cocktail van rancune, woede, wantrouwen en angst”. Toe maar! Waar bij een stem op een politieke partij niemand zeurt over de uiteenlopende motivaties (1000 euro, een rollator voor oma, geen cent meer naar Griekenland, iedereen in de omgeving stemt partij X, en ga zo maar door), bestaat sinds afgelopen week ineens de onverklaarbare behoefte om volledig vivisectie te gaan op de “nee”-stem.

Directe inspraak op Europese besluitvorming

De winst van het eerste raadgevend referendum is dat politici – die zelf ook hebben toegegeven voor een verdrag gestemd te hebben wat ze niet hebben gelezen – werden gedwongen om hun handtekening aan de burger te verdedigen. De winst van het eerste raadgevend referendum is dat geïnteresseerde burgers zich konden informeren over Europese en Nederlandse politieke bevoegdheden via artikelen, discussiebijeenkomsten en debatten. Maar de grootste winst van het eerste raadgevend referendum is dat burgers voor het eerst sinds 2005 weer directe inspraak op Europese besluitvorming hebben gekregen. Het is alleen te hopen dat hun mening ditmaal wél serieus genomen wordt.

De overwegend zure reacties uit het regeringsgezinde kamp doen voor het ergste vrezen.

avatar
Dieuwertje Kuijpers (1984), tante Sjaan uit Noord-Hollands havengebied. Houdt zich in dagelijks leven bezig met internationale betrekkingen: voorliefde voor obscure -stanlandjes en handjeklap politiek. Daarom aangewezen persoon om overal wat van te vinden.

Washington Post: ‘Extreemrechts Nederland vergiftigd door Poetin bij referendum’

Door Joost Niemöller

Wash Post logo BlackOok na het referendum komt er geen einde aan het spinnen. Met name door de Amerikaanse neocons, die betrokken waren bij de coup tegen de zittende Oekraïense regering, en daarmee voor de huidige burgeroorlog in het land. Een typisch voorbeeld van zo’n Amerikaanse neocon is de Amerikaanse journaliste Anne Applebaum, die getrouwd is met een vroegere Poolse minister. Applebaum schreef ooit een schitterend boek over de sovjet kampen. Maar sindsdien is er in haar een extreme Ruslandhaat gevaren. Je zou ook kunnen zeggen: ze leeft nog steeds in de Koude Oorlog.

Zo schreef ze een opiniestuk in de invloedrijke Amerikaanse krant The Washington Post waar de honden geen brood van lusten. Het staat vol met de meest krankzinnige insinuaties.

Het referendum, zo blaast Applebaum zonder enige toelichting, is een typisch voorbeeld van Russische manipulatie van de Nederlandse bevolking:

But until last week’s Dutch referendum, we hadn’t seen a good example of how Russian influence actually works in a Western European election.

Ze weet zelfs zeker dat de ‘nee-campagne’ slogans bevat die rechtstreeks zijn overgenomen van Russische media als Russia Today en Sputnik. O ja joh? Welke kreten dan? De ‘journaliste’ Applebaum vindt het niet nodig de lezers van ‘kwaliteitskrant’ The Washington Post hier verder over in te lichten:

Many of the “no” campaign’s themes, headlines and even photographs were lifted directly from Russia Today and Sputnik, Russia’s state propaganda website.

Welke Russische propaganda argumenten zouden doorslaggevend zijn geweest voor de zo door Poetin vergiftigde Nederlandse kiezers? Om hier achter te komen, noemt ze een Nederlandse peiling die geciteerd werd door het Oekraïense ministerie van buitenlandse zaken. Waarom die rare omweg? Wordt het pas betrouwbaar als de Oekraïense regering het noemt? Het linkje verwijst naar een Facebook post, waarin gerefereerd wordt naar een niet nader genoemd onderzoek van IPSOS, dat gedaan was voor het referendum. (Iets wat ze ‘vergeet’ te vermelden.) Applebaum nam niet eens de moeite om de Facebook post goed te lezen. Ze ‘fantaciteert’ er naar hartelust op los. Volgens de peiling zou 59 procent van de Nederlanders die nee stemden dat doen omdat Oekraïne corrupt was, 19 procent omdat ze er van overtuigd zouden zijn dat Oekraïne MH17 neerhaalde, en 34 procent omdat het verdrag een garantie is voor een EU lidmaatschap:

 According to a poll cited by a Ukrainian foreign ministry official, 59 percent of those who voted against the treaty listed, as an important motivation, the fact that Ukraine is corrupt; 19 percent believed that Ukraine was responsible for the crash of MH-17, the plane that Russian separatists shot down over Ukraine in 2014; 34 percent believed that the treaty would guarantee Ukraine’s membership in the European Union. Of those three points, the second two are certainly false. The first, while true, is hardly a rational argument against a treaty designed to reduce corruption in Ukraine.

In werkelijkheid staat er in het Facebook bericht waarnaar Applebaum verwijst juist dat 59 procent geen vertrouwen heeft in Oekraïne vanwege de corruptie. Wat natuurlijk iets heel anders is. 34 procent van de nee-stemmers denkt dat het verdrag een stap is naar EU lidmaatschap. Wat iets heel anders is dan de garantie die Applebaum ervan spint, en bovendien een volkomen juiste inschatting, gezien nu ook weer de recente uitspraken van Merkel.

En dan, 19 procent zou ervan overtuigd zijn dat Oekraïne de MH17 neerhaalde? In de aangehaalde link staat alleen dat de crash van de MH17 een rol speelde. Iets heel anders dus. Bovendien ‘vergeet’ Applebaum nog wat andere resultaten aan te halen die weldegelijk in de link staan: 31 procent deel de Europese waarden niet. 30 procent vindt dat de overeenkomst nadelig is voor Nederland. 23 procent is een tegenstander van de EU. 13 procent meent dat het verdrag de betrekkingen met Rusland schaadt.

Zelfs het Oekraïense ministerie van Buitenlandse Zaken is een wonder van objectiviteit, afgezet tegen de liegende Appelbaum. En de beroemde factcheckers van The Washington Post namen niet eens de moeite dat linkje na te lezen!

En dan komt de uitsmijter, waaruit blijkt dat de hysterische Applebaum iedere realiteitszin is verloren. De Nederlandse regering zou geen campagne durven te voeren omdat ze bang zijn voor de extreemrechtse media in Nederland. Oei, ja, die overmachtige extreemrechtse media! Een niet te omzeilen machtsfactor inderdaad. Waar heeft ze het in godsnaam over?

In Amsterdam a month before the vote, I met Dutch officials who seemed openly afraid of the far-right media. They didn’t want to be denounced, or mocked in the tabloids, or shouted at by thugs in the street. The government’s majority is small, I was told. Sure there are lies being told, they said, but we don’t want to take the risk of correcting them.

Ja, ‘weet’ Applebaum. Extreemrechts is nu de grootste politieke macht in Nederland. Hitler staat voor de deur:

This time the stakes weren’t so high, but next time, they might be: The far-right is now the largest political force in the Netherlands. We learned a parallel lesson in the 1930s, but it seems we need to be taught it once again.

The Washington Post. De krant van Watergate, weet u nog wel. Ik veeg er tegenwoordig mijn reet nog niet eens mee af.

Bron: http://www.joostniemoller.nl

 

#Bruslog: Waarom er een Oekraïne-verdrag kwam en… er straks alsnog komt

Europa1

Waarom is er zoveel EU-beleid? Omdat het niet belangrijk genoeg is

11-04-2016, 11:54

Hoe komt het toch dat er zoveel EU-beleid is? Burgers klagen steen en been over de enorme bemoeienis uit Brussel of over allerlei verdragen waarvan de wenselijkheid wordt betwist. Zie Oekraïne. Of het terecht is of niet: er zijn veel EU-regels en veel burgers vragen zich af hoe het komt dat de EU al die regels mag maken. Is de EU een dictatuur? Nee, want Nederlandse burgers kiezen hun eigen Europarlementariërs en de Nederlandse regering onderhandelt mee. De EU is geen autonome machine die op eigen houtje regels maakt zonder dat er ooit iemand geconsulteerd wordt.

Maar hoe komen we dan aan al die regels en verdragen? Het Europees Parlement klapt meestal voor EU-initiatieven, maar dan blijft de vraag waarom lidstaten steeds weer instemmen. De anonieme lobbyist weet het ontnuchterende antwoord: die EU-regels zijn niet belangrijk genoeg. De Europese Commissie komt met voorstellen voor nieuwe EU-regels en heeft daar het alleenrecht toe. De Commissie consulteert allerlei partijen, zoals de nationale regeringen. Dat is logisch: als de regeringen niet achter een voorstel staan, komt het er sowieso niet.

Raakt het ons of niet?

Hoe gaan dit soort processen in zijn werk? De essentie is: velen kunnen meepraten maar doen het niet. De Europese Commissie vraagt lidstaten te reageren op nieuwe voorstellen maar lang niet alle lidstaten komen met een reactie. Ze reageren niet omdat het niet belangrijk genoeg is of het hun belang niet raakt. Als een voorstel Nederland niet raakt, zal de reactie snel zijn dat “Nederland er niet bij betrokken hoeft te zijn”, zegt de anonieme lobbyist. Pas als het voorstel Nederland wel raakt, komen ambtenaren en politici in actie.

Nederland gaat dus niet zozeer mee in zaken die de regering niet wil, maar er zijn kwesties “die niet belangrijk genoeg zijn om mee aan de slag te gaan”. Het probleem ligt voor de hand: Nederland kan niet over alle voorstellen ruzie maken en de poot stijf houden. Nederland kan niet bij alle discussies de lijn bepalen en dus moet ze soms meegaan in wat andere landen willen. Als Nederland verschil wil maken op de thema’s die er voor Nederland echt toe doen, moet ze bij veel andere thema’s de boel op zijn beloop laten. Thema’s die niet belangrijk zijn bijvoorbeeld.

Oekraïne, Nederland en Polen

Zo kunnen we een theorie opzetten over het Oekraïne-verdrag. Is de Nederlandse regering echt overtuigd van dit verdrag? De lidstaten van de EU hebben ieder een eigen belang en perspectief. Voor Polen is het verdrag ongetwijfeld belangrijker dan voor Nederland omdat Polen aan Oekraïne grenst. Het land heeft er meer belangen bij. Andere landen hebben er wellicht juist geen enkel belang bij, maar hebben het verdrag laten passeren omdat ze er geen direct nadeel van hadden en de focus legden op andere thema’s.

In discussies tussen lidstaten kiest ieder land zijn belang: als Nederland het Oekraïne-verdrag niet wil, moet men heel hard met de vuisten op de tafel slaan. De vraag is of men dat de moeite waard vond, of pragmatisch bedacht dat er geen duidelijke reden was om tegen te zijn. Er lagen nog genoeg andere dossiers op tafel om energie in te steken en vijanden mee te maken. Zo zal het ook gaan nu het verdrag bij het referendum is afgewezen. Nederland kan niet over alles in Brussel ruzie maken. Waar zou het kabinet energie in willen steken: Oekraïne, migratie of de euro? Kiest u maar.

Dit jaar doet Chris Aalberts onder de titel Bruslog – Brusselse logica – verslag van Europese politiek in Brussel, in Den Haag en in het land. Chris is momenteel op zoek naar Nederlanders in Brussel.

 

avatar

Chris Aalberts verslaat politiek voor ThePostOnline. Scherp, kritisch en onafhankelijk. Hij is o.a. auteur van De Puinhopen van Rechts en Achter de PVV. Dit jaar is hij op zoek naar democratie in de EU. Hashtag: #Bruslog

Oekraïne zoekt het maar uit: hoe cru

jdn2508AComplimenten voor allen die woensdag zijn gaan stemmen. Juist omdat de opkomst laag was, verdienen zij een pluim. Stemmen is hier niet verplicht, het is een recht. Zeker bij een raadgevend referendum, waarvan de uitslag in de wind kan worden geslagen, kan ik me voorstellen dat velen zich afvragen wat voor nut het heeft om een vakje te gaan aanvinken.

Maar het heeft wél zin. Omdat het helderheid schept over voorkeuren en die boodschap bij de regering aankomt. Omdat discussies op gang komen over volksraadplegingen als instrumenten voor directe democratie. En in dit specifieke geval: omdat het een kans was voor burgers om zich direct over een concreet EU-besluit uit te spreken. Dat is een zeldzaamheid in een politiek klimaat waarin Europese besluitvormingen zich in hogere sferen afspelen en waar betuttelende EU-kopstukken neerkijken op natiestaten alsof het incapabele sukkels zijn.

Maar er is meer dat stemmen aanlokkelijk maakt: ook wat niet wettelijk verplicht is, kan alsnog als een morele verplichting aanvoelen. Misschien leven we te lang in een democratie om volop te beseffen hoe waardevol vrije verkiezingen en referenda zijn. Er vallen keuzes te maken en vooraf zijn er debatten waarin je je kunt uiten, zonder gevaar voor eigen leven of dreigende represailles voor je naasten. Daarom ga ik altijd stemmen: ook als eerbetoon aan diegenen die in onvrije landen tegen de bierkaai vechten, vochten en verloren. Voor zaken die we hier voor lief nemen.

Bijna zeventig procent van de stemgerechtigden negeerde het Oekraïne-referendum. Wat betekent dat? In ieder geval niet dat Nederland massaal de gelegenheid aangreep om protest aan te tekenen. Zonder de ja-stemmers die dit referendum terecht niet geboycot hebben, was de geldigheidsdrempel niet gehaald. Het land kookt niet over van strijdlust tegen de EU en de regering. Of het moet zo zijn dat dit referendum niet het probate middel bleek om het te tonen.

Hoe dan ook: het referendum is geldig en ’nee’ heeft een overtuigende meerderheid. Persoonlijk hoop ik dat die boodschap meer gericht is tegen dictaten en straffen uit Brussel en het gemak waarmee dit kabinet die overneemt, dan tegen de vrijheidsstrijd in Oekraïne en de Europese steun en druk die daarbij nodig is. Soms kan iets kleins herinneren aan historische veranderingen die ons in Europa met elkaar verbinden. Op internet zag ik een filmpje van een jonge Oekraïner die in een Nederlandse trein in voortreffelijk Engels speechte. Het was tijd, zei hij, om het laatste autoritaire regime in zijn land op te ruimen. Hij sprak over de Maidanopstand als ’Revolution of dignity’ – een revolutie van waardigheid. Hoe waar. Waardigheid tegenover de mensonterende Sovjetmentaliteit (die nog steeds bestaat) en de schaamteloosheid van de nieuwe, corrupte, puissant rijke machthebbers. Die waardigheid was bepalend voor de manier waarop West-Europa zich na 1945 in vrijheid en welvaart ontwikkelde. De hervormingsgezinde bewoners van het voormalige Oostblok en Sovjetlanden zoeken nog steeds naar manieren om hun nieuwe samenleving volledig op die waardigheid te schragen. Dat vergt enorme inspanningen, leidt tot fouten, kost tijd. Een associatieverdrag helpt om vaart te maken. Mij verbaasde de afgelopen weken daarom de desinteresse van sommige rabiate nee-stemmers of onverschilligen, die verklaarden dat Oekraïne ze niks kan schelen. Dat volk zocht het maar zelf uit. Hoe cru. Met de val van de Berlijnse muur in 1989 ontstonden er unieke kansen voor nieuwe democratiseringsprocessen: werk in uitvoering, dat internationale solidariteit vereist. Zoals het Marshallplan de Westerse wederopbouw mogelijk maakte, zo steunt de EU de wederopbouw na het communisme. Niet alles wat uit Brussel komt, pakt slecht uit. Voor 1989 was dat ondenkbaar. Toen zette de geschiedenis een zwart kruisje bij het lot van een land dat onder Kremlingezag viel. Dat is nu anders en beter en dat verdient een pas op de plaats van de zwartkijkers over Europa.

Maar die pijnlijke desinteresse beperkt zich niet tot sommige nee-stemmers. Ook een deel van het ja-kamp is ontmaskerd. Denk aan de zichzelf progressief wanende opiniemakers die doorgaans te koop lopen met hun kosmopolitisme en verheven wereldburgerschap dat het benauwde, navelstarende, nationalistische Nederland ontstijgt. Welnu, er hoeft maar een campagnebus van GeenPeil te verschijnen of ze hangen hun internationale solidariteit aan de wilgen en roepen de voorstanders van het verdrag op om niet te stemmen. Want: vergeet Oekraïne, vergeet de democratische vooruitgang in Europa, vergeet de ijzeren greep van Poetin, laten we vooral Jan Roos pakken. Daar werd gehoor aan gegeven door de hun stemrecht strategisch verzakende ja-denkers. Op de televisie zag ik een ja-stemmende inwoonster van een bejaardenflat uit haar hart spreken over hulp aan Oekraïne: op die vanzelfsprekende toon waarop je belooft de poes van de buren te verzorgen. In haar bejaarde pink school meer wereldburgerschap dan bij alle precieuze intellectuelen die liever hun idealen opgeven dan dat ze door te stemmen zich zouden laten ’misbruiken’ door Thierry Baudet.

Zo toont dit referendum veel meer dan verzet tegen EU en het associatieverdrag of gure desinteresse. Namelijk: hoe krom de ruggen zijn die zich recht wanen, hoe hol de idealen, hoe snel defaitisme en rancune hier de overhand krijgen. Verwend gedrag.

Waarom christenen tégen verdrag met Oekraïne moeten stemmen

Gepubliceerd op maandag 4 april 2016 om 08:40 – door Anne Vader

image-2016-04-04_(2)De Europese agenda achter het associatieverdrag met de Oekraïne is hem een doorn in het oog. Wilco Boender zet woensdag een kruisje bij het vakje ‘nee’ op het stembiljet. Oekraïne is volgens hem helemaal niet geholpen met dit verdrag. 
Een hardwerkende christen-conservatief die zich voor politiek interesseert, noemt Boender zichzelf. Hij is lid van de SGP en het CDA en voorzitter van het conservatief café. En hoewel ‘zijn’ partijen in de Tweede Kamer vóór het associatieverdrag stemden, keert hij zich ertegen. Ondanks zijn principiële bezwaren – “het volk kan niet regeren” – tegen referenda gaat hij woensdag naar de stembus.
Een tegenstem weegt zwaarder dan thuisblijven, na het lezen van opinieartikelen en Kamerstukken. “Ik vergelijk het met stemmen op zondag: daar ben ik niet voor, maar misschien zou ik toch naar de stembus gaan als er ooit verkiezingen op zondag zijn. We leven nu eenmaal in een democratie die dit soort referenda mogelijk heeft gemaakt. Mijn grootste bezwaar tegen het vermeende handelsakkoord is dat er een Europese agenda achter zit. Blijf ik thuis, dan krijg ik misschien spijt dat ik geen ‘nee’ heb laten horen.”
Hoe zie je die Europese agenda terug in het associatieakkoord? Het is toch gewoon een handelsverdrag, zoals de regering zegt?
“In de toelichting bij de wet die het verdrag moest goedkeuren, schreef de regering dat dit akkoord het meest verstrekkende en diepgaande associatieakkoord is tussen de EU en een derde land. Doel is zelfs een politieke associatie en dat Oekraïne uiteindelijk deel gaat uitmaken van de interne markt van de EU. Als het een akkoord was dat alleen de handel en vrije markt zou bevorderen, zou ik daar geen problemen mee hebben. Maar het gaat om economische integratie. Dat is heel anders dan een handelsverdrag met een Zuid-Amerikaans land waardoor sneller transacties kunnen plaatsvinden. Als ik de toelichting lees, is het evident dat er veel meer achter dit verdrag zit.”
 
Wat is er eigenlijk zo erg aan de Europese Unie?
“Ik heb niet zoveel problemen met de economische samenwerking die na de Tweede Wereldoorlog het uitgangspunt was. Tegenwoordig leveren we als lidstaat een groot deel van onze soevereiniteit en nationaliteit in. De regering conformeert onze wetgeving aan Brussel, of het nu gaat om verkeer, handel, vrijheid of vluchtelingen. De migratiecrisis bewijst Europa voor dit soort problemen geen oplossing heeft. Landen die hun eigen beleid trekken, zoals Hongarije, hebben gelijk problemen met Brussel. Een lidstaat kan geen eigen keuze meer maken. We geven onze soevereiniteit helemaal op. Kijk ook naar Griekenland: geld pompen naar dit soort corrupte landen brengt niets dan ellende. We zien er nooit wat van terug.”
 
Je kunt sceptisch over Europa zijn, maar kun je een tegenstem wel maken naar de bevolking van Oekraïne toe? Dit verdrag heeft daar mensenlevens gekost.
“Oekraïne is helemaal niet geholpen met dit verdrag. De bevolking is de straat op gegaan, omdat ze het beter denkt te krijgen met Europa. Maar daar geloof ik niet in. Oekraïne is door een door corrupt; corrupter dan veel Afrikaanse landen. Oekraïne staat in de top tien van de meest corrupte landen ter wereld. Nederland heeft eerder vijf miljard geïnvesteerd in het land. Daarvan is drie miljard bij één oligarch terechtgekomen. De Oekraïense minister van landbouw Pavlenko heeft het merendeel van de landbouwsubsidies uit Europese fondsen opgestreken voor zijn eigen pluimveebedrijven. Heb nou niet de illusie dat Europa deze zelfverrijking kan tegengaan. Ik ben er heilig van overtuigd dat de Europese Unie dit niet gaat veranderen.”
 
Actiecomité WelPeil voert campagne vóór het associatieverdrag. Een tegenstem bedreigt volgens het comité de godsdienstvrijheid in Oekraïne. Kun je als christen dan wel tegen stemmen?
“Dit standpunt was nieuw voor mij. Ik heb me er nog niet heel erg in verdiept, maar naar mijn idee is het punt van godsdienstvrijheid redelijk ver gezocht. Het is een als-dan verhaal: omdat bepaalde kerken in Rusland minder vrijheid hebben, zou dat in Oekraïne ook het geval kunnen worden als we de speelruimte van Poetin vergroten. Het klinkt misschien wat onvriendelijk, maar ik zie dit als een bijprobleem. Oekraïne is verscheurd door oorlog en corruptie en blijft daarom een land waar het niet aangenaam wonen is, voor zowel christenen als niet-christenen.”
Werk je er met een tegenstem niet aan mee dat Oekraïne straks wordt overgeleverd in handen van Poetin?
“Dat zou kunnen, maar we kunnen niet de hele wereldproblematiek op de schouders van Europa nemen. De overheid heeft maar één verantwoordelijkheid: zorgen dat wij een stil en gerust leven kunnen leiden in alle godsvrucht, zoals Paulus het zou zeggen (1 Timotheüs 2:2). Als christen heb verantwoordelijkheid voor je medemens. Denk bijvoorbeeld aan christenen die Oekraïnse kinderen opvangen. Als hier vanavond een vluchteling aanbelt, mag hij blijven eten, drinken, slapen – alles. Dat is de christelijke handreiking. Maar Nederland en Europa moeten niet de illusie hebben vrijheid te exporteren naar al die landen die anders misschien worden overgeleverd aan dictatuur.
Bovendien: bij een ‘ja’ is de bevolking van Oekraïne echt niet geholpen met de miljarden van Europa. Dat geld komt gewoon weer bij de rijke bovenklasse terecht. In Griekenland is ruim 30 procent van de mensen werkloos. Wij pompen er geld in, maar de Grieken hebben het niet beter gekregen. In Oekraïne zal precies hetzelfde gebeuren: een paar rijke oligarchen en ex-politici wordt nog rijker en de bevolking heeft het nakijken.”
Nederland en Europa hebben ook belang bij stabiele buitengrenzen, zeggen voorstanders.
“We krijgen het nu al niet voor elkaar om de Europese buitengrenzen goed te bewaken, zoals je ziet met de vluchtelingenstroom. Denk nou niet dat de grenzen versterkt worden door een land binnen te halen dat is verscheurd door oorlog en corruptie.”
‘Oekraïne kan ons niets schelen’, zeiden de initiatiefnemers van het referendum vorige week in een interview met NRC. Moet je je als christen wel in hun kamp willen scharen?
“De manier waarop het Burgercomité EU over het referendum sprak, stoot mij een beetje af. Opiniemaker Thierry Baudet, die met het Forum voor Democratie een nee-campagne voert, heeft gezegd dat het hem wél om Oekraïne gaat. Hij is veel inhoudelijker dan bijvoorbeeld Arjan van Dixhoorn het Burgercomité. Feit is dat de tegenstanders verschillende visies hebben en variëren van het intellectueel gehalte van Baudet tot de platvloerse GeenStijl-journalist Jan Roos. Ik denk dat je stem moet afhangen van de inhoud en intentie van het verdrag en niet van personen.”
Foto (Wilco Boender): Cees van der Wal