Stop die weke praatjes na aanslag

PREMIUM

Nausicaa Marbe

In de verslaggeving rond de Manchesterterrorist Salman Abedi kwam de Didsburymoskee die hij bezocht ter sprake. Een gematigde moskee, zeggen ze. We zien beelden van het opperhoofd van dit ’Manchester Islamic Center’, terwijl hij de pers verzekert dat zijn vreedzame moskee vreedzaam mensen bij elkaar brengt.

Foto: Telegraaf

Bij het woord ’gematigd’ rijzen inmiddels mijn stekels. Berichtgeving over de islam is vaak onnozel en slecht gedocumenteerd. Wat betekent gematigd en hoe valt dat te meten? De term is een stoplap geworden; over de Didsbury moskee zegt die niks.

Even naar de site van de moskee. Wat blijkt? Daar ben je slechts een muisklik verwijderd van de sharia. De moskee blijkt een shariaraad te huisvesten die volgens islamitisch recht fatwa’s uitvaardigt, huwelijken sluit en echtscheidingscertificaten (alleen voor mannen) uitgeeft, sharia-consulten en cursussen over gezinsrelaties biedt, bij ruzies bemiddelt en bij ontvoeringen adviseert. Allemaal in de gematigde geest van de gematigde sharia voor de gematigde gelovigen die een gematigde afkeer hebben van de Britse grondwet.

Goed, dit zegt nog niet dat deze sharia-rechtbank IS-ers rekruteert. Uit de nieuwste berichtgeving blijkt dat de moskee de ontsporende Abedi zelfs bij de autoriteiten had aangegeven. Maar kan zo’n moskee volhouden dat die niet gelieerd is aan geweld en geen haat verspreidt?

Ze zullen daar vast roepen van ’ja’, maar dat is een leugen. Een concurrerend rechtssysteem dat vrouwen discrimineert in stand houden, vanuit een religieuze ideologie die wereldwijde bekering tot de islam nastreeft, staat gelijk aan propaganda van Westenhaat en psychologische agressie jegens vrouwen die, zoals bekend, nadelig behandeld worden door zulke raden. Zo’n moskee die mensenrechten schendt, schept een klimaat van geestelijke terreur en haat jegens andersgelovigen. Dat staat niet haaks op het gedachtegoed van de jihadist: de moskee en de aanslagpleger tappen uit hetzelfde onverdraagzaamheidsvat.

Maar de shariaraad blijkt niet het enige extreme aan de Didsbury moskee. Volgens onderzoek van The Global Muslim Brotherhood Daily Watch, de site van de bekende extremisme-expert Steven Merley, zijn er directe banden tussen drie prominente figuren binnen de moskee met haatprediker Yousuf al-Qaradawi, geestelijke leider van de internationale tak van de Moslimbroeders en van Hamas, propagandist van de gewelddadige jihad en voorstander van aanslagen op Joden en Amerikaanse soldaten. Moskeeboekhouder Moin Shubib is eerder door de FBI geïdentificeerd als Hamas-activist en -fondsenwerver en voorstander van hetze tegen Joden op Westerse scholen. Kun je dan nog volhouden dat je gebedshuis niks met geweld te maken heeft? Nee. Toch wordt het gedaan. Toch wordt het niet bevraagd in de nieuwsberichten die braaf elke imam die over saamhorigheid dweept papegaaien. Zo blijft de mythe in stand dat zulke gebedshuizen ’gematigd’ zijn.

Elke keer na een aanslag komen die mantra’s weer die de massa moeten sussen. Het was zo’n aardige jongen. Zijn moskee was zo gematigd. Het kwaad zal niet overwinnen. Liefde heeft het laatste woord. De locoburgemeester van Manchester: ’Wij zullen de terroristen verslaan door al onze diverse gemeenschappen te laten samenwerken en met wederzijds respect.’ Na een minuut stilte begon een vrouw ’ Don’t Look Back in Anger’ te zingen. Alsof er geen reden was tot woede.

RTL Nieuws noemde dat een ’kippenvelmoment.’ Inmiddels krijg ik kippenvel van de pijnlijke nietszeggendheid van die praatjes. Ze staan precies voor het tegenovergestelde. Die jongen was niet aardig, de moskee niet gematigd, het kwaad wint voortdurend in bloedbaden jegens burgers, liefde wekt de slachtoffers niet tot leven. En als we zo goed terroristen konden verslaan door diversiteit en respect, dan was dat allang gebeurd en stond zo’n locoburgemeester niet meer na het opblazen van jonge meisjes politiek correct te kwijlen.

Maar het publiek klapte gretig, omdat de leugens soms zoveel comfortabeler zijn dan de waarheid. Beschaafde mensen geloven tenslotte in de overwinning van het goede en in de kracht van de hoop. Velen willen niet vingerwijzen naar naarlingen in besturen van foute moskeeën, zij willen geen hetze, zij willen niet op de terroristen lijken en halen hun schouders op over de fijnmazige netwerken van de jihad die door elkaar lopen, over alle dubbele tongen die misleiden en recht praten wat krom is. Die gekte, die haat, die is hen te ingewikkeld; ontkennen of simplificeren is makkelijker. Vaak verwarren ze ignorantie met nuance.

Een dominee in Manchester zei het zo: ’We zullen niet toegeven aan angst, woede en vooroordelen!’ Terwijl elke psycholoog kan uitleggen dat het een recept voor ellende is, als je na een traumatische gebeurtenis je angst ontkent, boosheid blokkeert en feiten verzinsels noemt.

Aan IS kunnen we weinig veranderen. Maar wel aan de collectieve rouw die een zwelgen in onmacht en ontkenning is. Met de pen, de microfoon, een spandoek voor mijn part, kunnen we ze tegenspreken, deze gladstrijkers met hun oproep tot emotionele capitulatie. Hun loze praat leidt niet tot rust, maar wil alle afkeer en boosheid maskeren. Geef ze ruimte en ze zullen proberen de vraag te smoren waarom we met de gekte van islamisme en jihad moeten leven. Laat dat niet gebeuren.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Veiligheidsraad is niet genoeg

11 MEI 2017 Nausicaa Marbe

Er zijn urgente zaken waarvan je als burger moet kunnen uitgaan dat ze goed geregeld zijn. In tijden van oorlog met IS, van terroristische aanslagen, groeiend jihadisme en salafisme op eigen bodem en een ongekende vluchtelingenstroom, zou je hopen dat de samenwerking tussen de veiligheidsdienst, Buitenlandse Zaken, Justitie en Defensie gesmeerd loopt.

Foto: Telegraaf

Aan catastrofes op het wereldtoneel, zoals het ontstaan van IS en de volkerenmoord in de Syrische oorlog, maar ook de verandering van Turkije in een agressieve dictatuur, kan Nederland weinig veranderen. Maar waarvoor Nederland wel kan zorgen, is dat op nationaal niveau de bestrijding van terrorisme, jihadisme en inmenging van buitenlandse regeringen vlekkeloos gecoördineerd wordt. Op die kleine schaal zou dat moeten kunnen lukken, toch?

Dat blijkt helaas niet het geval. Oplettende nieuwsconsumenten herinneren zich de kapitale missers van de afgelopen jaren. Het stagnerende onderzoek naar de aanslag op vlucht MH17, waarbij de ’onderste steen’ nog lang niet naar boven is gehaald. De machteloosheid van justitie ten opzichte van de immense vluchtelingenstroom; het uitblijven van screening op een terreurverleden; het ’kwijtraken’ van ruim 8000 afgewezen asielzoekers onder wie criminelen; het achterhouden van cijfers over criminaliteit in asielcentra; het binnenlaten van ’vluchtelingen’ uit veilige landen die niet uitgezet kunnen worden; de lakse aanpak van jihadisten en de rappe infiltratie van het salafisme in Nederland. Maar ook: de bezuinigingen op de AIVD en defensie, en de bedroevende staat van het leger – dat miljarden tekort komt. Tel daarbij nog het recente plan op om een deel van de politie te ontwapenen. Juist in deze tijden. Te veel onkunde, laksheid en amateurisme bij elkaar.

Dat werd de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid (WRR) kennelijk ook te gortig en daarom adviseert dit invloedrijke orgaan de regering een Nationale Veiligheidsraad in te stellen. Zo’n raad moet onder leiding van de premier de legertop, de ministers van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Veiligheid en Justitie regelmatig bij elkaar brengen zodat het binnen- en buitenlandse veiligheidsbeleid geïntegreerd worden. Ook adviseert de WRR dat er meer geld naar defensie moet, omdat de regering tot nu toe van alles belooft, maar in de praktijk weinig verandert.

Zou het werken? Mocht de formatie alsnog een kabinet met GroenLinks opleveren, dan lijkt zo’n veiligheidsraad een nieuw toneel van politieke strijd tussen links en rechts binnen een moeizaam geknede regering. Dan krijg je een kabinet dat de indruk wekt overeenstemming over klimaat belangrijker te vinden dan beheersing van vluchtelingenstromen en de bestrijding van terreurdreiging en radicalisering. Er komen halfslachtige maatregelen of, nog erger, beslissingen worden uitgesteld. Alles om Jesse Klaver geen slecht nachtje te bezorgen. Dat terwijl alle compromissen met de naïevelingen van GroenLinks op dit terrein Nederland in gevaar brengen.

Maar een ongelukkige politieke coalitie is nog geen reden om af te zien van een veiligheidsraad. Laat die maar komen. Maar besef dat ook een kabinet zonder extreemlinkse tegenwerking van een streng veiligheids- en vluchtelingenbeleid, zich moet bezinnen op de mogelijkheden en beperkingen van zo’n raad. Veiligheid betekent voor burgers meer dan rustig op straat kunnen lopen en geen terrorisme of oorlog moeten vrezen – al is dat al heel wat, namelijk de basis van het veiligheidsgevoel. Maar dat gevoel raakt door meer zekerheden gevoed, die níet onder de hoede van de veiligheidsraad vallen. Veilig ben je bijvoorbeeld ook als de democratische structuren van de samenleving niet haperen. Als de rechtsstaat functioneert en zijn burgers het gevoel en de ervaring kunnen delen gelijk voor de wet te zijn. Veilig ben je ook als justitie corruptie en de georganiseerde misdaad de baas is. En als antidemocratische, ideologische of religieuze stromingen de samenleving niet zodanig ontwrichten, dat burgers steeds meer voor onbeteugelde tirannieke grillen moeten buigen, zonder dat de democratische rechtsorde overal beschermd wordt. Een overheid die veiligheid biedt, mag geen morele verwarring zaaien, maar blijft integer en betrouwbaar. Veiligheid betekent tenslotte ook dat er perspectief is op goede scholing en werk, om aan armoede en verloedering te ontsnappen. En ook dat de burger niet verzuipt in bureaucratie en dat zijn privacy beschermd wordt. Een slordige overheid die gegevens van burgers lekt of ziekenhuizen verplicht massaal dna beschikbaar te stellen, versterkt niet de veiligheid, maar boezemt angst en onzekerheid in.

Veiligheid in deze brede zin is iets dat ook buiten de taken van een veiligheidsraad valt. Hoe noodzakelijk dit nieuwe orgaan ook is, het is te hopen dat de regering de andere veiligheidsaspecten niet uit het oog verliest. Die kunnen ze tenslotte niet verbeteren door een extra bestuurlijke laag aan de top in het leven te roepen onder leiding van de premier. Die problemen vragen bestuurlijke toewijding vanuit veel departementen tot in de kleinste haarvaten van de samenleving en grote, genereuze investeringen. Die vragen een inzet die vanzelf werkt en niet gecontroleerd moet worden door een in tijden van nood ingestelde raad. Werk aan de winkel, dus.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Goed dat ongelovigen voor Pasen opkomen

Foto: De Telegraaf / Nausicaa Marbe

Nederlanders ervaren grote spanningen in de samenleving, blijkt uit onderzoek van het CBS. Geen verbijsterende boodschap; het nationale humeur staat nu eenmaal vaker op springen. Leert de samenleving van die vulkanische activiteit? Leiden die elektronen tot… nuttige inzichten?

Neem de jongste rel rond het naderende paasfeest. Het Algemeen Dagblad noteerde dat sommige christelijke basisscholen in Den Haag de christelijke symboliek ervan afzwakken. Een protestantse school besloot zowaar het bovenste deel van de palmpasenstok af te breken opdat islamitische leerlingen niet met een kruis hoeven te lopen. Allemachtig. Bij een school in de Schilderswijk wordt de Koran betrokken bij de paasviering. Rekening houden met andere gezindtes, heet dat. Tja, daar komt natuurlijk heibel van. De PVV ziet er uiteraard zelfislamisering in en roept: ’Exit Nederlandse cultuur. Kamervragen!’ Het onderwerp kwam op de Haagse agenda. Prompt trachtten ontkenners te bewijzen dat het om nepnieuws ging en dat de ophef hypocriet was omdat ongelovigen Pasen zouden misbruiken uit islamofobe motieven. Het regent aldus (on)bewuste misverstanden.

Of Pasen een symbool van onze afstervende cultuur is, betwijfel ik. Hele volksstammen zingen mee in de Matthäus Passion en de EO zendt al jaren de passiespelen uit: een muzikaal massaspektakel op straat, compleet met een zingende Jezus en een lichtgevend kruis van onbetamelijk formaat. Bij de Hema, vorig jaar nog beticht van zelfislamisering vanwege de term ’verstopeieren’, zie je dit jaar de waren nauwelijks meer door het woud van posters en stickers met hazen en het woord Pasen erop. Opdat de mensen bij al die hoog opgetaste zoetigheid en dat glazuuronvriendelijk lekkers niet denken dat het weer suikerfeesttijd is. De commercie, die weet wat. Cultureel gezien is Pasen bovendien al lang geen christelijke hoogtepunt meer, getuige de povere kennis over de lijdensweg van Jezus en de Goede Week. Jammer. Je hoeft namelijk niet gelovig te zijn om de religieuze tradities te kennen die de cultuur waarin je leeft gevormd hebben.

Maar die onkunde geeft de islamofobiekrijsers nog geen gelijk. Er kleeft namelijk niks schijnheiligs aan zelf niets met Pasen of Kerstmis te hebben, maar ongemak te voelen als moslims christenen onder druk zetten. Of als christenen preventief hun viering aanpassen, uit angst vermomd als respect. Niet geloven en toch opstaan tegen geloofsconcessies aan intoleranten: dat is juist integer. Het is een uiting van zorg om sociale veranderingen die niet vanzelfsprekend, maar stroef ontstaan, in relaties waarin begrip en respect niet van twee kanten komen. Mooi hoor, dat niet in het hele land kruisen worden afgebroken uit ’respect’. Maar het kruis verdween her en der ook al van de mijter van de Sint. Het gaat met Pasen dus niet om uitzonderingen, maar om een trend. De Nationale Onderwijsgids signaleert ook rond kerst zo’n tegemoetkomingsdrift: scholen halen het woord kerst uit de kerstviering, rekening houdend met andere gezindtes. Het zijn altijd de rekkelijken die onverdraagzamen tegemoetkomen. Daar is niets sympathieks aan: het is een scheve verhouding en een knieval voor lui die niet hetzelfde over hebben voor anderen. Het dupeert mensen die christelijke tradities op (nota bene!) christelijke scholen niet willen verminken en het toont slapte tegen diegenen die zelf respectloze eisen stellen. Groot gelijk dat gelovigen en ongelovigen zich hiertegen verzetten. Het gaat namelijk niet om het verdwijnen van Pasen. Het gaat om het verdwijnen van het gezond verstand uit de multiculturele omgang.

Nog een vers voorbeeld: het proces tegen de bedreigers van Sylvana Simons. Groots opgezet door het OM, omdat spanningen rond racisme hoog oplopen, omdat haat en bedreigingen de sociale media overspoelen. Wat zullen de betrokken partijen ervan leren? Tijdens het proces zullen de verdachten de emotionele aanklacht van Sylvana horen, maar raakt dat ze ook? Van de vijf verdachten die op de eerste procesdag voorkwamen, toonde slechts de maker van een lynchfilmpje berouw. Het OM eist wat taakstrafjes. Ik kan mij vergissen hoor, maar anderhalf weekje landerig schoffelen lijkt me niet de nodige educatie voor bijvoorbeeld de eveneens terechtstaande neonazi-activist die zich al bijna twintig jaar voor zowat alle extreemrechtse bewegingen in Nederland inzet. Wrang is ook dat Simons zelf roekeloos gebruikmaakte van de hetze voerende rancunepartij Denk om carrière te maken. Dat ze die club verliet, toont geen bewustwording, maar opportunisme aan. Uiteraard is ze slachtoffer in dit proces. Maar zelf is ze niet wars van opruiing. Mogelijk ziet ze de aandacht van het OM als erkenning voor haar politieke capriolen.

En nog iets: als het OM het bij spectaculaire processen rond BN’ers laat – Wilders en Simons – krijgen de klagers over selectieve vervolging gelijk. Het wemelt van de racistische bedreigingen op internet, lang niet altijd van ’blank’ naar ’zwart’, van autochtoon naar allochtoon. Andersom stroomt de haat ook vrijelijk. Er verandert niets, zolang het OM niet breder uitpakt – liefst zonder zelf een hetze te beginnen. Als het blijft bij processen rond (aspirant)politici wordt de gedachte bevestigd dat je beroemd of maatschappelijk belangrijk moet zijn om gesteund te worden door justitie. Het volk heeft het nakijken. En de spanningen worden alleen maar groter.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Preken over tolerantie helpt niet


Nausicaa Marbe

Nausicaa Marbe / Foto: De Telegraaf

Opinie Nausicaa Marbe

Zou het echt zo zijn dat er gewenning ontstaat, naargelang de aanslagen in West-Europese steden toenemen? Dat men na de eerste keer ’Parijs’, ’Berlijn’, ’Brussel’ of ’Londen’ nog in schok verkeert, maar bij de tweede, derde keer zich erbij neerlegt dat dit gevaar bij deze tijd hoort? Ik denk dat het menselijke gevoel grilliger en defensiever werkt.

Uiteraard reageert de bevolking bij de zoveelste aanslag anders dan bij de eerste gruwelijke gebeurtenis. Bij ’elf september’ was het Westen met stomheid geslagen, het ongeloof was groter dan het besef dat zulke horror zich kan herhalen. Maar inmiddels is er – ook in het Westen dat er niet voor koos de samenleving door gewelddadige tribale conflicten te laten beheersen – het besef dat aanslagen altijd, overal kunnen plaatsvinden. Er is geen veilige plek. De redactie van een tijdschrift is dat niet, het marathonparcours niet, het restaurant of het theater niet, de kerstmarkt en de boulevard aan zee evenmin. Ik vergeet daarbij vast een paar plekken, want zo werkt het geheugen: de grote, spectaculaire blijven hangen, de ’kleintjes’ zakken naar de luwte van de herinnering. Maar daar verdwijnen ze niet. Ze vormen een neerslag die angsten en onzekerheid voedt. Gezonde angsten, begrijpelijke onzekerheid, laat ik dat er meteen bij zeggen. Angst betekent geen capitulatie. Angst kan ook het begin van weerbaarheid zijn.

De verbazing over de aanslagen mag dan wel slijten, de gevoelens blijven. Ik geloof mensen niet die beweren nooit bang te zijn, nooit bij aanslagen stil te staan. Ook die bravoure is een houding, een gekozen schild tegen de permanente dreiging. Angst uit zich niet alleen in trillen en zweten bij de gedachte aan een aanslag of het betreden van een onveilige plek. Angst kan ook de insluiper in het onderbewustzijn zijn, de beroepsleugenaar die valse signalen naar buiten stuurt: wees niet bang, we gaan door met het leven dat terroristen zo haten, wij zullen onze democratie versterken, ze krijgen ons niet klein. Ook vanachter dit masker van ontkenning spreekt de angst.

Angst klinkt dan verdraaid veel als onmachtige bestuurders die geen greep hebben op terrorisme en daarom sussende riedeltjes afdraaien. Mocht er al sprake van enige afstomping zijn, dan maakt deze vage peptalk de slapende honden in je geest juist wakker. Hoezo doorgaan, alsof dat een triomf is? Met dat leven waarin elk moment de fanaticus met z’n kapmes kan duiken, in Purmerend evengoed als in Perth? Doorleven, dat zal wel moeten, maar een overwinning is het niet en de onmacht blijft. Doorgaan is vooralsnog: niet anders kunnen.

En hoezo krijgen ze ons niet klein? Zeg dat tegen de nabestaanden van de slachtoffers. Er vallen altijd doden in die miezerige context van ’niet klein krijgen’. De aanslagen worden inventiever. Juist als de veiligheidsdiensten grotere aanslagen met explosieven voorkomen, slaat deze kruimeljihad met messen, auto’s en vrachtwagens toe. Kleine aanslagen werken ook besmettelijk, ze infecteren de aspirant-terrorist met de gedachte – en het bewijs – dat hij makkelijk, altijd en overal kan toeslaan. Ze herinneren eraan dat de beulen ons vaak een stap voor zijn.

Ergerlijk is ook dat gedweep met de democratie als vanzelfsprekend tegengif voor terreur. De Westminsterterrorist had het op het parlement gemunt en dan haasten politici zich te verklaren dat hij het ’hart van de democratie’ had willen raken. Maar dat lukte niet, want hij is tegengehouden. Dwaze symboliek. Want ’het hart van de democratie’ is wel geraakt. Alleen al door het feit dat een in Engeland geboren man in naam van IS aan het moorden slaat. Dertien keer is Engeland sinds elf september getroffen door een (poging tot) aanslag, acht keer vanuit islamistische inspiratie. Dat hart is allang geraakt en gehavend, ook door de onmacht om deze vernietigingstrend te stoppen.

Ook daarom is elke aanslag niet zomaar ’de zoveelste’. Elke keer worden angst en afkeer weer geactiveerd. Elke keer wordt eraan herinnerd hoe de vijand te werk gaat. Elke keer vallen er lessen te trekken. Neem Sadiq Khan, de burgemeester van Londen, die nu spreekt van ’terroristen die onze manier van leven willen verstoren’. Dat hoor je vaker van politici, die daarna gaan preken over acceptatie en tolerantie als tegengif. Maar eens moet toch het kwartje vallen: bescherm dan ook onze manier van leven met iets beters dan blinde tolerantie. Kijk om je heen: er zijn niet alleen terroristen die de manier van leven met geweld willen verstoren. Er zijn overal radicalen die hun islamisme aan de samenleving willen opdringen. Dat is psychologische terreur.

De jihadist die op mensen inrijdt, is misschien niet altijd te stoppen. Maar burgers die op tolerantie en toegeeflijkheid rekenen als ze hun leefomgeving stap voor stap steeds meer islamitische leefregels willen opdringen, zijn wél te stoppen. Door consistent verzet; door weigeren te pingelen over vrijheden en gelijke rechten; door hun valse klachtenretoriek te pareren; door lef en uithoudingsvermogen tegen hun psychologische geweld. Ook zo bescherm je ’onze manier van leven’. Maar je hoort nooit een burgemeester roepen dat hij ook in het dagelijks leven de brute islamiseringsaanval op onze manier van leven gaat beschermen. Dat is pas angst die terrorisme in de hand werkt.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Vreugde over verslagen populisme is naïef

Wij hadden het niet helemaal in de gaten, maar woensdag gingen we naar de stembus om de Amerikaanse verkiezingen over te doen en alvast ook de Franse en Duitse te pakken. Dachten we, al worstelend met het vouwen van dat tafellaken van een stembiljet, dat het om de Tweede Kamer ging, de buitenlandse pers zag het anders: in Nederland zou blijken of het Trumpisme een wereldwijde trend zou worden. In Nederland zou het Brexit-referendum worden overgedaan en alvast ook het lot van Le Pen en de Duitse AfD beslist worden. Eventjes zijn we het orakel voor Europa’s populistische en extreemrechtse bewegingen geweest.

Foto: Telegraaf / Nausicaa Marbe
Nog nooit zetten zoveel buitenlandse kranten onze thuisscore zo prominent op de voorpagina’s, alsof het om electorale aardverschuivingen in eigen land ging. Je kunt daartegen inbrengen dat een grote, maar van regeren uitgesloten PVV weinig kan uitrichten. Maar indien Wilders vandaag veertig zetels had, was Den Haag in een mogelijk ellenlange, en verscheurende formatie-impasse beland. Vrees en opluchting waren dus begrijpelijk.

Er kleeft een mooie én een naïeve kant aan die buitenlandse interesse voor Nederland. Mooi is de solidariteit uit Europese landen. Dat men in Berlijn massaal de straat op gaat met een advies voor de buren, dat de presentatoren van het Deense journaal hun uitzending in het Nederlands beginnen, dat Duitse politici Nederlandse voetballiedjes in hun twitterfelicitaties verwerken en vooral dat Donald Tusk, de Poolse voorzitter van de Europese Raad, een rake toespraak in het Nederlands houdt – dat ontroert. Het toont dat er een Europese lotsverbondenheid bestaat. Er is een solidariteit die de grenzen overschrijdt en die mensen het gevoel geeft dat hun stemgedrag er toe doet. Hun politieke keuzes veranderen soms weinig in hun thuisland, maar hebben buiten de grens wel een groot effect, bijvoorbeeld op de stabiliteit in Europa.

Ik heb hier vaak over de ondemocratische, geldverslindende EU geschreven. En ik blijf schrijven over de noodzaak van versobering, transparantie en vernieuwing, en tegen het Turkse lidmaatschap, tegen nog meer politieke integratie die de soevereiniteit van de lidstaten aantast. Maar de meerwaarde van de EU, die van een kleine, voor zijn leden in goede en slechte tijden ploeterende volkerenbond, gestoeld op de historische noodzaak beschaving te behoeden voor totalitaire afbraak, blijf ik onderschrijven.

Dat neemt niet weg dat het Europese applaus richting Nederland ook van naïviteit kan getuigen. De populistische kaarten zijn in Europa nog lang niet geschud. En onze gematigde verkiezingsuitslag mag geen mandaat voor Brussel zijn om zich niet meer te bekommeren om het anti-Europese sentiment. De PVV heeft tenslotte zetels gewonnen. Het Forum voor Democratie, dat aankoerst op een Nexit, kwam met twee zetels in de Kamer. Veel kiezers voelen zich niet thuis in de EU en ook niet in multicultureel Nederland. Hun zorgen zijn even belangrijk als die van het electoraat dat nu internationale bewondering oogst.

Het anti-populistische gejubel mag ook om een andere reden wat dimmen. Maar liefst drie volksmenners van Denk zijn de Kamer binnengeslopen. Dat zien al die blije anti-populistische feestvierders over het hoofd. De gladde agitatoren van Denk met hun programma dat slachtofferdenken en rancune langs etnische lijnen exploiteert, vormen een binnenlands gevaar. In de grote steden kregen ze meer stemmen dan de PvdA. Dat belooft wat voor de gemeenteraadsverkiezingen. Dan komen deze opruiers met hun blinde trouw aan Erdogan in de gemeenteraad, om met hun gespleten tongen onophoudelijk clichés over onderdrukking, discriminatie, racisme, gelijkheid, rechtvaardigheid en verbinding te bezigen en onderwijl hun ondermijnende activiteiten te ontplooien. Geen aanwinst, deze intrigantenclub die mensen tegen elkaar opzet en allochtonen klein houdt met de leugen dat Nederland hen belazert en dat Denk de enige uitweg is uit ’dit fascistische nazi-overblijfsel’. Dat zit straks nota bene in de vertrouwelijke Commissie Stiekem bij de AIVD-briefings. Dat balkt straks ’wie ben jij om zo tegen me te praten’ tegen Rutte die nu nog in de waan verkeert van het ’foute populisme’ af te zijn.

Toegegeven, het schuifdeurentheater op het Binnenhof zal bloeien. Maar in de Denk-wijken gaat het er straks minder plezant aan toe. Zijn de gemeenten voorbereid op deze door Ankara en haatimams aangestuurde sujetten? Dacht het niet. Niet met ambtenaren en kiescommissies zoals in Amsterdam, de stad met een stemlokaal in een moskee in de Transvaalbuurt, waar naast Turkse vlaggen religieuze staatspropaganda aan de muren hing en de Turkse radio loeide. De vrouw die hiervan melding wilde maken, werd ter plekke ontmoedigd. Pas nadat de media er lucht van kregen en er politieke vragen kwamen, werd een poster van de muur gehaald. Een poster! Ook liet een Arnhemse ambtenaar, zo meldde een kiezer, een moslimstel gezamenlijk het stemhokje ingaan op verzoek van de man. Een incident?

Een land dat laks is met het verdedigen van zijn seculiere overheid en de vrijheid van het individu, is weerloos tegenover de agressie van het verkapte islamisme van Denk. De EU, die Nederland nu steunt in de Turkije crisis, zou zich ook moeten gaan bekommeren om deze politieke infiltratie door Erdogans vijfde colonne. Liefst zo autoritair mogelijk. Ook dat is solidariteit in naam van de beschaving.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Rechte rug is onontbeerlijk



Nausicaa Marbe

Eindelijk heeft Nederland daadkracht getoond tegen Turkije. Met de weigering van de landingsrechten van minister Cavusoglu en de uitzetting van zijn collega Kaya, liet het kabinet zien wie hier de baas is. Wij laten niet langer met ons sollen door de fascistoïde Erdogan. Rutte toonde zich hierin een staatsman.

Maar het schaakspel waarin Nederland gedwongen is, wordt niet makkelijk. Wij spelen met zwart. Erdogan die met wit speelt, is een stap vooruit. Zijn strategie domineert. Een minister die met wagenpark Nederland binnenrijdt, horden Erdogan-getrouwen die Rotterdam innemen, voorzien van flyers over het Turks referendum: allemaal geregisseerd. Ook Nederland treft blaam. Deze vijfde colonne is het product van failliet integratiebeleid.

De Turkse overheid is via religie hier diep geïnfiltreerd. De helft van de Turkse moskeeën is verbonden aan het Turkse Presidium voor Godsdienstzaken (Diyanet). Imams worden door Turkije benoemd en betaald, Diyanet dicteert de preken. De Nederlandse overheid wordt ondermijnd door Ankara die religieuze en nationalistische trouw van Turken hier opeist. Zij die hiervoor kiezen vormen een binnenlands gevaar. De overheid mag dat niet laten begaan. Werk voor het volgende kabinet dat zich niet mag laten intimideren door beschuldigingen van het Denk-electoraat dat dezelfde haatsentimenten exploiteert als Erdogan.

Premier Rutte beweert dat ’afkomst er niet toe doet’. Maar als de straten rood kleuren door Erdogans hooligans, als afkomst tot afkeer van Nederland leidt, dan is dit liberale wensdenken onhoudbaar voor beleid toegespitst op deze groep.

Het schaakspel gaat door. Stilliggen tot de vijand afdruipt werkt averechts. Nederland moet nu de volgende zet bepalen, niet alleen hier, maar op alle belangrijke delen van het speelveld. In Brussel. Met Berlijn. Binnen de NAVO. In een alliantie met alle landen die hun autonomie niet willen verliezen aan een Turkse agressor. Solidariteit binnen Europa is onontbeerlijk, evenals een rechte rug in het Torentje.

Denk erom, woensdag in het stemhokje: wilt u een premier die Erdogan aankan of eentje die terugkrabbelt en alsnog excuses aanbiedt, waarna Erdogan nog tirannieker toeslaat? Wilt u meer een Churchill of een Chamberlain? De kiezer is aan zet.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Buma en Asscher wónnen islamdebat


Nausicaa Marbe

Nausicaa Marbe
Foto: De Telegraaf

Opinie Nausicaa Marbe

Het was ’misschien wel het belangrijkste thema van deze verkiezingen’, aldus RTL zondag voorafgaand aan het lijsttrekkersdebat: identiteit.

Er volgde een filmpje. Identiteit werd daarin eerst gereduceerd tot regen, klompen, tulpen, fietsen en wiet. Allemaal clichés, sprak een jolige stem, maar nu kwam het echte verhaal: beelden van agressieve relschoppers bij een azc-inspraakavond, een lief klein kleutertje op de vloer van een moskee. Daarna trakteerde RTL op simpele lui die tegen buitenlanders zijn, maar hun versleten bezwaren nauwelijks konden articuleren. Uiteraard volgde daarop een sympathieke allochtoon die in volzinnen kon uitleggen hoe erg discriminatie is. Bar en boos was het, ook op het internet waarvan RTL selectief uitingen van moslimhaat had geplukt. Wat radicale moslims aan haatkanonnades over ongelovigen, afvalligen, christenen of joden verspreiden werd niet getoond. ’Identiteit’ is voor RTL kennelijk een zaak van autochtone heethoofden. Dat is een misvorming van de werkelijkheid. Tot zover de neergang van RTL, de omroep die ooit objectiever dan de NOS te werk ging.

De ’cruciale’ stelling waarover Asscher, Buma, Klaver, Pechtold en Roemer in debat gingen, luidde: ’Bedreigt de islam de Nederlandse identiteit?’ Die boude formulering nodigde uit tot een oeverloze discussie over wat die identiteit is en ontkenningen over de rol van de islam. Het eerste kwam niet, het tweede wel. Alle heren antwoordden nee op de stelling. Tot grote vreugde van Pechtold. Niemand wil spelbederver zijn. Maar omdat de werkelijkheid toch anders in elkaar steekt en de kiezer niet gek is, gingen alle lijsttrekkers alsnog beknibbelen op hun stelligheid. Eerst de handen in onschuld wassen, dan het marchanderen met mitsen en maren. En daar was het weer: de grote, vermaledijde islamdebatparadox, die Nederland nu uit den treure kent en spuugzat is. Alles wat ontkend wordt, wordt ook een beetje toegegeven, het nee is toch ook een beetje een ja en andersom, want beweringen worden niet door iedereen getoetst aan de werkelijkheid, maar aan de wenselijkheid van de opvatting. Dit is geen nuance. Dit is angst.

En daarom meldde Roemer dat ’een religie nooit een probleem is, maar wel de mensen die de religie misbruiken’. O ja? Maar hoe komen die mensen, helemaal buiten die zo onschuldige religie om, dan toch op het idee hun heilige teksten te ’misbruiken’? En waar leren ze het dan? Bij scheikunde of natuurkunde op school? Ligt de bron soms in sport of gedichten? Roemer mag het zeggen.

Voor Pechtold kwam het erop neer dat de islam geen tweederangs religie mocht worden en ’de problemen lossen we op!’ Maar welke problemen rond de islam, dat bleef onvermeld. Ook Klaver deed een Pechtoldje: ’We moeten stoppen met attaqueren van religies, problemen lossen we samen op.’ Zucht. Over aanslagen gesproken: is dat opeens een polderspecialiteit? En gaat ’samen oplossen’ dan volgens het recept van GroenLinks, waar vrouwelijke partijleden hoofddoeken aantrekken uit protest tegen ’islamofobie’?

Gelukkig hadden Asscher en Buma een realistischer toon. Al blunderde Asscher grof toen hij, gevraagd of de islam een verrijking is, antwoordde dat Aboutaleb, Arib en Marcouch wél verrijkingen zijn. Drie partijgenoten opvoeren als vertegenwoordigers van een religie én als bewijs dat die religie deugt: als Asscher zo doorgaat keren Kuzu, Özturk en hun hele Denk-troep kruipend terug in de armen van de PvdA. Maar Asscher herstelde zich gelukkig: het gaat niet om welke religieuze identiteit dit land heeft, zei hij, het gaat om het bewaken van het seculiere karakter ervan en van de veiligheid. En daar is geen enkele ruimte voor naïviteit. Ook gaf hij Klaver een uitbrander, omdat hij bekken trok terwijl Buma door zijn prietpraat over ’problemen oplossen’ prikte: de CDA’er toonde aan dat GroenLinks tegen alle maatregelen om radicalisering en jihad aan te pakken heeft gestemd. Buma kwam stevig uit de hoek. Hij gaf snel toe dat Nederland bedreigd wordt door de radicale islam en dat dat hard aangepakt moet worden. En zo bleef hij de hele tijd resoluut bij de feiten, ook tijdens een discussie over vluchtelingen.

Was er enige publiekserkenning voor de lijsttrekkers van de PvdA en het CDA? Voor hen werd er niet geklapt tijdens het islamdebat: dat krijg je als je op inhoud debatteert en niet op emotie. Ook kwamen ze, Buma voorop, als ’verliezers’ uit de bus in een door RTL gehouden peiling. Waarbij de presentator het presteerde te melden dat de grootste verliezer degene is aan wie de kijkers de grootste hekel hebben. Beschamend.

Voor wat het waard is: het publiek had liever Pechtold. De man die later in de week bij Pauw & Jinek zou toegeven dat hij in het verleden wegkeek bij ongunstig nieuws over allochtonen. Hij kwam ermee weg, het snauwende talkshow-duo zette die avond in op het fileren van Jan Roos die homograppen had gemaakt, maar tegen homohaat was. Dat vonden ze een ethisch delict. Maar de politicus die bij etnische ellende expres wegkeek, die was aanvaardbaar.

Ook daarom was dat RTL-debat zo teleurstellend: omdat de wegkijkers meer succes bleken te hebben dan de realisten. Omdat hun wazige antwoorden meer emoties opriepen dan de belangrijke boodschap tegen islamisme van Asscher en Buma. De verwarring is kennelijk zo groot, dat velen zich graag in slaap laten sussen.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Sjoemelen met waarheid en leugens

Met koortsige vlijt wordt er opeens gespeurd naar nepnieuws, alternatieve werkelijkheid, propaganda, manipulatieberichten en propagandaleugens, in een panische angst de waarheid voortdurend mis te lopen. Kunnen we grote leugens nog zien of zijn we willoze slachtoffers ervan?

Foto: Telegraaf
Nausicaa Marbe
Dat die vragen nu pas, in het groeitijdperk van populistisch rechts gesteld worden, verbaast me. We doorstonden immers decennia van politiek correcte leugens: je reinste manipulatie en indoctrinatie op grote schaal.

Op de Vlaamse tv in het programma De Afspraak kwam een vrouw van Iraanse komaf uitleggen hoe ze in Iran en in sommige Belgische milieus ervaren had dat religieuze groepsdruk de vrije keuzes van moslima’s vermorzelt. Dat pikte de presentator niet. Was het niet zo, vroeg hij, dat de ervaringen van mevrouw in Iran haar beeld van de werkelijkheid hadden vertekend? Pardon? Hier werd de ervaringsdeskundige de ervaring kwalijk genomen. De ’werkelijkheid’ staat niet voor wat de Iraanse heeft beleefd, maar voor het sprookje waar de tv-presentator in gelooft en dat de Iraanse ervaring verstoort. Dit is de alternatieve werkelijkheidsbeleving sinds de arbeidsmigratie uit islamitische landen op gang kwam: feiten gelden als leugens indien ze niet passen bij het gewenste verhaal.

Dit is geen incident, maar getuigt van een denkwijze waarin waarheid en leugen inwisselbaar zijn. Wie zulke propaganda bedrijft, gaat ervan uit dat niemand zelf nadenkt, controleert, corrigeert. De ultieme minachting van vrije burgers. Eigenhandig gefabriceerd en gepropageerd door politici en intellectuelen in vrije landen.

Volstrekt kritiekloos besteedde het acht uur journaal van de NOS dinsdag aandacht aan sommige Marokkanen die zich in Nederland niet meer thuis voelen. Pizzabakker Rachid el Hajoui klaagde over de verharding, de PVV, hij durfde niet eens meer naar de moskee! Of hij zich ook druk maakte over de verharding door islamisering, radicalisering en jihad werd niet gevraagd. Dat zou de romantiek van de hardwerkende allochtoon bij de pizzaoven verstoren. Die nobele ziel zei immers voor harmonie en verbinding te zijn. Omdat vrijwel elke ’burgerjournalist’ tegenwoordig wakkerder lijkt dan de NOS, duurde het niet lang of Rachid werd ontmaskerd als social media-opruier van de ergste antisemitische soort: de holocaust moest over, het werk was niet af. De schreeuwer om minder, minder, minder joden nam dus Wilders de maat. De NOS corrigeerde deze blunder niet in een uitzending. Leugen of waarheid, het maakt kennelijk weinig uit.

Bij WNL presenteerde Wilders, in een exclusief interview met Rick Nieman, zijn reviaans aandoende werkelijkheid over het Nederlandse straatbeeld: daar vertoonden blonde vrouwen zich niet meer. De interviewer riposteerde, maar Wilders wuifde dat weg: zo was het en niet anders. Funest. De kracht van de politieke incorrectheid is nu juist de correctie van de publieke leugen. Maar als je gaat schmieren, verliezen al je woorden aan kracht.

Ook de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb sloeg de plank mis. Na een waarschuwing over een aanstaande conferentie van aan terreurbende Hamas gelieerde organisaties in Rotterdam, ontkende hij dat. Er zouden geen bronnen te vinden zijn. O nee? Onderzoeksjournalist Carel Brendel zocht en vond maar liefst elf bronnen. Onder andere bij de Duitse veiligheidsdienst. Waarom gedroeg Aboutaleb zich zo? Omdat hij vanuit z’n regenteske positie misschien dacht het niet nauw met de werkelijkheid te hoeven nemen? Alsof er geen langetermijngeheugen meer bestaat over banden van terroristen met Nederland. Zo werk je desinformatie in de hand.

Ook Denk doet aan desinformatie, bewust en gehaaid. Nadat NRC Handelsblad haar manipulaties op de sociale media ontmaskerde, opende Denk een aanval op die krant waarbij het de journalisten kwalijk werd genomen dat ze hun werk deden. De partij framede de waarheidsvinding als kwalijk getreiter. Verbazingwekkend is het niet, Denk manifesteerde zich tot nu toe als ultieme jij-bak-partij. Zelf hebben ze de bek vol zalvende multiculturele prekerstaal over uitsluiting versus verbinding, terwijl ze tegelijk snoeihard polariseren. Waarom genieten ze succes onder allochtonen? Omdat die van diversiteitsfunctionarissen van de overheid altijd al gehoord hebben dat ze slachtoffers zijn, respect verdienen en dat anderen zich aan ze moeten aanpassen. De arrogantie van Denk is het gevolg van het rookgordijn dat politiek correcte bestuurders tussen waarneming en wenswereld hebben opgetrokken. In dat klamme schemergebied rijpten de querulanten.

Nog zo’n recente hypocrisieparel: de Open Brief van een Haagse moskee aan Geert Wilders, waarin hij gevraagd wordt te stoppen met zijn polariserende praktijken. Want moslims houden met hart en ziel van dit land. Was getekend As-Soennah: een moskee die in het verleden bloeddorstige haatpredikers uitnodigde en pas na jarenlange salafistische vergiftiging van jonge breinen iets voorzichtiger werd in het steunen van jihadronselaars en jodenhaters.

Ook daar hebben ze doorgekregen dat de werkelijkheid er niet toedoet. Dat de taal van de leugen profijt brengt. De waarheid is door zulke vlerken allang geschoffeerd. En nog steeds denken ze dat ze ermee wegkomen. Omdat het zo lang toegestaan is.

Linkse verbinding is een holle kreet


Nausicaa Marbe

Nausicaa Marbe
Foto: De Telegraaf

’Nederland,’ zegt Geert Wilders in het nieuwste PVV-spotje: ’Een schitterend land. Het land van onze voorouders. Het land van generaties die een moeras opbouwden tot een wonder. Het enige land dat we hebben.’

Het enige land. Hij bedoelt daarmee: hier moet je het mee doen, meer krijg je niet, zorg er goed voor. Deze wat weemoedige mededeling getuigt niet van benepen nationalisme. Want die zin vertelt een universeel verhaal. Voor het merendeel van de wereldbevolking, voor al die mensen die niet in andere landen kunnen wonen en werken, geldt hetzelfde: zij hebben slechts hun geboortegrond, de microkosmos die ze kennen, begrijpen en beminnen.

Het is dat woordje ’enig’ dat het ’m doet. Enig geeft een beperking aan: de conditie van degenen die Nederland nooit zullen ontstijgen, die hun successen en verdiensten niet elders kunnen halen, die hun kinderen niet naar het buitenland kunnen sturen voor studies en werk, die geen vakantiehuis in een pittoresk land hebben of op een tweede vaderland kunnen terugvallen. Achterblijvers heten ze in botte politieke taal, de verliezers van de globalisering. Ziedaar de tweedeling tussen arm en rijk, kansarm en kansrijk. Zij bepaalt grotendeels de polarisatie in Nederland. De overmoed van degenen die van de globalisering profiteren, ontmoet de schroom en vrees van degenen die er juist de dupe van zijn. Waar de een ongekende perspectieven krijgt, raakt de ander thuis zijn baan, koopkracht en zekerheid kwijt. Niet alleen de welvaart, ook het welzijn en de toekomstperspectieven zijn ongelijk verdeeld.

Waarom zien zoveel politici maar niet in dat hierbij niet alleen economische verschillen een rol spelen? De verliezers van de globalisering raken veel kwijt, maar behouden hun verstand. Zij staan dichter bij onwelgevallige feiten uit de Nederlandse werkelijkheid dan de blije kosmopoliet die de sores van thuis losjes bagatelliseert. Zet je de grimmige klokkenluiders uit de polder weg als extremisten, dan negeer je ook hun realiteitsbesef, de inzichten in ingrijpende culturele veranderingen die in wijken ontstaan waar de criticasters van dat gemoed van het volk zich nauwelijks vertonen en zeker niet lang genoeg verblijven om te beseffen wat er gaande is.

In de karikatuur die de PvdA in deze campagne van Nederland maakt, moet ’links’ met verenigde krachten strijden tegen ’rechts’ dat ons uit elkaar drijft. In deze lachwekkende jaren zeventig-retoriek lijkt Nederland verdeeld tussen socialisten en kapitalisten of tussen goed en kwaad, waarbij ’rechts’ als verzamelnaam voor alle narigheid fungeert. Allochtonen zijn dan natuurlijk links (al verhuizen ze massaal van de PvdA naar de conservatieve rancunepartij Denk) en de boze autochtoon is vast rechts (al bleef hij jarenlang loyaal aan de PvdA en de SP). Met zulke polariserende retoriek, uit de mond van een PvdA-vicepremier die in dit kabinet goede sier maakte met de verbroedering met de VVD, lijkt Asscher op een vedette die zijn vechtscheiding in de schijnwerpers zet. De tegenstellingen moeten sensationeel worden opgeklopt, in de hoop dat het hele land dan maar die linkse verbinding slikt.

Maar de tegenstellingen zijn niet meer links en rechts, al was het maar omdat niemand meer precies weet wat ’rechts’ in dit land is, terwijl wat zich ’links’ noemt al decennia vooruitgang en verheffing belemmert. Neem de demonstratie tegen de gaswinning in Groningen. Stemmig en stil, een optocht van duizenden fakkels achter twee politieagenten te paard. Een rouwstoet van mensen voor wie Groningen hun ’enig land’ is, treurend om onvervangbaar verlies. Zelfs in het rode noorden is dit geen kwestie van links en rechts, maar van roekeloze politiek over de hoofden van burgers. Populisme ontstaat niet uit xenofobie of racisme, maar uit verwaarlozing, chronische politieke doofheid: daar waar links noch rechts kan of wil helpen.

Ook in Roemenië kwam de burger op de been. Bijna een miljoen demonstranten in het land en in de diaspora. Tegen de corrupte regering. In Boekarest lichtte afgelopen week een plein op als een reusachtige witte diamant toen zo’n tweehonderdduizend mensen de zaklantaarnfunctie van hun mobiele telefoon aanzetten. Een lange minuut verstomden tienduizenden vuvuzela’s, het was er muisstil. Een historisch moment dat een historische mentaliteitsverandering inluidde. Links versus rechts? Geen sprake van. De verfoeide regering is zogenaamd sociaaldemocratisch, maar de demonstranten, van student tot monnik, van ondernemer tot fabrieksarbeider, van politieagent tot kunstenaar, van straatveger tot hoogleraar, vormden een bonte coalitie tegen de bandieten die de rechtsstaat slopen. Zelfs leden van de regeringspartij deden mee uit afkeer van de corrupte top.

Er zijn grote verschillen tussen de onvrede in Nederland en in Roemenië. Maar wat deze demonstranten en opstandelingen bindt, is het gevoel tegen de bierkaai te vechten, niet begrepen en gerespecteerd te worden door een heersende klasse die eigen belangen nastreeft. Dat legt een politieke tegenstelling bloot die electoraal veel interessanter is dan dat gefoeter op polarisatie: die tussen politici die onvrede geloofwaardig weten te verwoorden en de poseurs met ontkennende holle frasen. Als populisme in dit enige land dat we hebben zo oorverdovend is, komt dat omdat zij die tegenwicht zouden moeten bieden, blijven ontkennen en aarzelen. Of ronduit vals klinken.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Boze kiezer staat voor wat ons allen raakt

Nausicaa Marbe

Wanneer een populist verkiezingen wint, komt de Grote Verbazing op gang. Chronische wegkijkers doen in de media ineens alsof ze het licht hebben gezien. Hoe is het mogelijk? Wat hebben we gemist? We moeten een antwoord vinden.

Bijna alle politiek verantwoordelijken voor de culturele en morele crisis in de samenleving beloven dan verbetering. Om vervolgens met dezelfde dode slogans te komen, die ze nooit in daden kunnen omzetten.

Ook nu, met Trump, herhaalt dat onnozele patroon zich. Op de bleue vraag van WNL hoe hij ervoor zal zorgen dat ’zoiets hier niet gebeurt’ (het is al gebeurd; Fortuyn vergeten?) antwoordt PvdA’er Michiel Servaes: ’We gaan bruggen bouwen.’ Bruggen. Dat klinkt bij hem niet anders dan bij een tandarts. Met dat verschil dat de tandarts wel weet wat hij met ’brug’ bedoelt en waar die komt te staan. Bij de Vara maakte Diederik Samsom zich te sappel. ’We moeten een oplossing vinden!’. Allemachtig. Zijn PvdA had in 2009 al een oplossing in de vorm van een nuchtere integratienota die een einde beloofde aan de sociaaldemocratische steun aan islamitisch obscurantisme. Kansloos. Afgeschoten door de partijkaders.

Alexander Pechtold reageerde inzake Trump vanuit de vorige eeuw: ’Voel extra motivatie om haat en verdeeldheid niet ons land te laten vergiftigen.’ Dat is de man die in augustus nog rondbazuinde dat hij uit de politiek zou stappen. Twee maanden later wilde hij premier worden. En wat hij nu ’ons land’ noemt, was een verkiezing eerder voor Pechtold nog een EU-filiaal, te regeren vanuit Brussel. Deze opportunist ontgaat alles.

Dan Jesse Klaver: hij was ’verbaasd dat de gevestigde orde de populist niet heeft verslagen’. In zijn GroenLinkse verbeelding deelt de gevestigde orde nog steeds slagen uit met de lange lat van de morele superioriteit. Verblind door zijn lichtend voorbeeld Obama, heeft Klaver gemist dat de populist tegenwoordig de gevestigde orde verslaat. Van Washington tot Kiev.

Rijst de vraag waarom al deze ratelaars zich kunnen permitteren de PVV-kiezer (want dat is ons ’vergeten electoraat’) te negeren. Die luxepositie komt door het meerpartijenstelsel en de noodzakelijke coalitievorming. Die biedt de mogelijkheid om de PVV van regeringsdeelname uit te sluiten en lak te hebben aan haar electoraat. Tegelijkertijd geeft dat de PVV de kans om te radicaliseren, want beleid maken zit er niet in. Zo begaat de PVV een kapitale fout: zich als een kleine partij gedragen in plaats van als volkspartij haar kiezers warm te maken voor compromissen in ruil voor macht. Dit is de paradox van de populistische hoogmoed: de gewone man is dubbel de pineut.

Toch groeit de PVV door, omdat zij de enige misthoorn is waarmee de boze burger zich hoorbaar maakt in Den Haag. Uit alle debatten na de zege van Trump spreekt dat politici het nog niet snappen: de PVV-kiezer zit niet alleen in achterbuurten en werkloosheidstabellen. Die als racisten gebrandmerkte boze burgers zijn geen droesem op de bodem van de samenleving. Zij staan voor hetzelfde democratische verlies dat hun chique criticasters en bestuurders ook raakt.

Er wordt geklaagd dat de populistenkiezer een dictatuur wil en liberale idealen vertrapt. Democratie is geen vanzelfsprekendheid meer. Die kentering is inderdaad angstaanjagend. Maar die intolerantie staat niet op zich. Haar wortels liggen in de onverdraagzaamheid van de politieke islam die hier eerst als orthodoxie postvatte en die na 11 september sociaal ging emanciperen. Toen de ’gewone man’ alarmsloeg over dit gevaar voor de open samenleving, werden de feiten bedekt met leugens en de boodschapper als fascist geframed. In deze omgekeerde wereld leerde de gewone man dat de gevestigde orde geen zier geeft om tolerantie en democratische waarden, omdat moslimradicalen wel hun totalitaire gang mochten gaan. Onder de dubbele moraal van de politieke correctheid stierf de urgentie van humanitaire waarden.

Voor alle lijsttrekkers geldt: ga bij jezelf te rade of je gemangeld bent door de opmars van de politieke islam. Hoe is het mogelijk dat politie salafistenbrigades inzet, dat Joden en homoseksuelen niet veilig over straat kunnen, dat Nederlandse pubers koppensnellers van IS worden, dat moslimsoldaten in het leger door familieleden als landverraders worden beschouwd, dat hogescholen islamkritische cartoons verbannen, dat Erdogan-aanhangers de jacht op burgers openen, dat seksesegregatie subsidie krijgt, dat politie en moskee aangiftemarathons tegen Wilders organiseren, dat afvalligen vogelvrij zijn, dat menig cabaretier geen grappen over de islam meer durft te maken. Zo kan ik doorgaan. En daartegen aanvoeren dat er ook andere intolerantie in Nederland voorkomt. Dat klopt. Maar dit is wel wat soms nog steeds politiek genegeerd of gefaciliteerd wordt, onder het mom van diversiteit.

Kunnen de zelfverklaard nette partijen beweren dat dit niet hun problemen zijn, maar wanen van de PVV? Dat Nederland niet hierdoor, maar alleen door Wilders naargeestiger wordt? Wie verandering wil, zal tenminste dit moeten erkennen: laag- en hoogopgeleiden, ’gewone’ of ’buitengewone’ burgers, regenten of plebs, ingezetenen of nieuwkomers delen dezelfde democratische belangen en lijden allen onder de aantasting van de vrije samenleving door de politieke islam. We zijn elkaars gelijken in tijden van nood. Wie dat niet begrijpt, verliest de politieke strijd.

Bron: http://www.telegraaf.nl