Media staan bol van half nepnieuws

Sinds Trumps presidentschap zijn de media druk in de weer met fakenieuws. Zelf vind ik half-fakenieuws interessanter. Dat halve hoor ik bijna de hele dag op de radio, ik zie het op tv, ik lees het online. Het is nieuws dat welgevallige feiten uit een veel breder feitenpakket selecteert. De feiten zijn niet nep, maar ze horen thuis in een context die met opzet wordt weggelaten.

 Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: Johannes Dalhuijsen

Er stond gisteren in de Volkskrant een artikel met de kop: ’Heeft verkiezing Trump geleid tot meer antisemitisme?’ Een alarmerende vraag. Het artikel bestond uit vier vragen met antwoorden.

De eerste vraag luidde: ’Hoeveel antisemitische incidenten zijn er geteld sinds de Amerikaanse presidentsverkiezingen?’ Alleen al het stellen van zo’n vraag, net als de kop, maakt de lezer onrustig: het zal wel iets heel dringends zijn. Sinds de verkiezing van Trump heeft het in Californië enorm veel geregend, en ik kan me een artikel over dit fenomeen voorstellen onder de kop: ’Heeft verkiezing Trump geleid tot meer regen?’ Maar dat is niet beladen, en antisemitisme wel.

De beantwoorders schrijven over vernielingen van gedenkstenen op Joodse begraafplaatsen, over bommeldingen, allemaal waar. Maar dan wordt het Southern Poverty Law Centre gequoot, en daarbij wordt iets essentieels weggelaten: dit centrum is een radicaal linkse club die Maajid Nawaz (een progressieve moslim) en Ayaan Hirsi Ali (we weten wie zij is) op een zwarte lijst heeft gezet vanwege extremistische islamofobie. Dat is weerzinwekkend en maakt het SPLC volstrekt ongeloofwaardig.

De tweede vraag luidde: ’Heeft president Trump op de agressie gereageerd?’ Wauw, wat een suggestieve vraag. Jazeker, maar de beantwoorders vermelden eerst een incident op een persconferentie met een orthodoxe Jood die voor een buurtkrant schrijft (hoe belandde hij bij die presidentiële persconferentie?) en ze komen daarna schoorvoetend met de bevestiging dat Trump de agressie heeft veroordeeld. Maar hun antwoord suggereert dat Trump de agressie met tegenzin heeft verworpen – dit is wat de lezer moet denken, vindt de Volkskrant.

Vraag drie: ’Is het antisemitisme onder Trump toegenomen?’ Sommige Joodse groeperingen, zeggen de beantwoorders, vinden van wel. En dat begon al met de benoeming van Steve Bannon, die, zo schrijven zij, ’bekendstaat om zijn xenofobe houding, ook tegenover Joden’. Ik bied duizend euro wanneer iemand een directe quote van Steve Bannon kan vinden waarin hij zich negatief over Joden uitlaat. Duizend eurootjes, beste beantwoorders! Die quote bestaat niet, en dat weten zij, en dat is de reden dat ze over Bannon schrijven dat hij erom ’bekendstaat’. Nee, we willen harde quotes!

Ook melden de beantwoorders de commotie over een speech van Trump ter gelegenheid van Holocaust Memorial Day; daarin werden joden niet genoemd. Als reactie daarop quoten de beantwoorders Steve Goldstein, directeur van het Amerikaanse Anne Frank Centre. Goldstein leidt dat centrum zo ongeveer vanuit zijn slaapkamer en ‘staat bekend’ bij echte Anne Frank instituten als een eersteklas mafkees, zo weet ik uit eerste hand. Zijn enige geloofwaardigheid is de naam van een vermoord joods meisje.

’Zijn hier ook kanttekeningen bij te plaatsen?’ luidde de vierde vraag. En of! Onder Barack Obama is het aantal antisemitische incidenten sterk toegenomen. De Anti Defamation League, van oorsprong een Joodse organisatie die helaas steeds minder neutraal is geworden, meldde dat in een rapport. De vraag ’Heeft presidentschap Obama geleid tot meer antisemitisme?’ zou alleszins gerechtvaardigd zijn in dit laatste antwoord, maar dat doen de beantwoorders niet, want daarmee zouden zij de hele opzet van hun vragenspel onderuithalen.

Op universiteiten – waar radicale anti-Israëlpropaganda en antisemitisme broederlijk samen optrekken – nam het aantal gewelddadige incidenten in 2015 met vijftig procent toe. Gemelde incidenten op universiteiten verdubbelden in 2015 ten opzichte van 2014.

Ik vind Trump een vrij bizarre verschijning, maar ik stel mijn oordeel over zijn presidentschap nog een jaartje uit. In de tussentijd is er geen enkele aanleiding om te suggereren dat hij (of Bannon) een Jodenhater is. Trump heeft een Joodse dochter, Joodse kleinkinderen, er zitten Joden in zijn kabinet, onder zijn adviseurs, zijn vrienden en bekenden. De suggestie van antisemitisme in relatie tot zijn persoon is ridicuul, maar het is een vast patroon: elke rechtse Amerikaanse president en presidentskandidaat krijgen drie vormen van karaktermoord over zich heen: ze zijn antisemiet, vrouwenhater, racist. Dit is sinds Ronald Reagan het vaste repertoire.

Twee wat minder bekende adviseurs hebben grote invloed op Trump: de ene is Stephen Miller, de ander is Boris Epshteyn. Zij schrijven Trumps speeches. Epshteyn schreef Trumps ’Joodloze’ speech voor Holocaust Memorial Day. Beiden zijn Jood.

Heeft de Volkskrant in 2015 of 2016 een dergelijk vragenspel over Barack Obama geplaatst? Nee? Dan doen wij het even.

Is het aantal antisemitische incidenten toegenomen tijdens de tweede termijn van Obama? Antwoord: ja. Heeft president Obama op de agressie gereageerd? Antwoord: nee. Is antisemitisme onder Obama toegenomen? Antwoord: ja. Zijn hier ook kanttekeningen bij te plaatsen? Antwoord: als directeur van het Prins Bernhard Center for Ethical Studies verklaar ik dat Volkskrantartikel van gisteren tot een schoolvoorbeeld van bedrog en manipulatie. Ik ben te bereiken in mijn slaapkamer.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Volkspedagogen: Zo voeden de reguliere nepnieuws media u politiek-correct op

‘Zwanenzang op een beroepstak waarin echte journalisten zijn verdwenen’ –  Door WikiLeaks aangetoonde banden Hillary Clinton met pedo netwerk worden door politiek-correcte Nederlandse desinformatie- en propagandamedia ‘nepnieuws’ genoemd


De blinde steun voor Hillary Clinton, en het totaal negeren van haar vele schandalen, is een van de vele bewijzen dat de onafhankelijke berichtgeving al heel lang is verdwenen, en is vervangen door politiek-correcte disinformatie waarmee u wordt ‘opgevoed’ in het ‘progressieve’ rood/groen/linkse gedachtengoed.

Zijn boek ‘Gekochte Journalisten – Hoe politici, geheime diensten en het grote geld de Duitse massamedia sturen’ werd meteen een bestseller, en is inmiddels in diverse talen vertaald. De voormalige hoofdredacteur van de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Udo Ulfkotte, heeft nu een opvolger geschreven, getiteld: ‘Volkspedagogen – Hoe de massamedia ons politiek correct willen opvoeden’. Waar wij in de kop hierboven de term ‘nepnieuws’ aan hebben toegevoegd, omdat er bijna geen dag meer voorbij gaat waarop deze term wordt gebruikt om het door de elite niet gewenste echte nieuws, zoals over Hillary Clinton, zwart te maken.

 

Nepnieuws

Het linksradicale NU.nl staat er ook vandaag weer vol mee: nepnieuws. Neem nu het hoofdartikel van rond 13.00 uur: ‘Nee-stem Italië is geen stem tegen de EU’. Gisteren hebben we uitgebreid onderbouwd en toegelicht dat bijna alle waarnemers en analisten het erover eens zijn dat een ‘nee’ tegen de staatshervormingsplannen wel degelijk een stem tegen de euro en tegen de EU is, en mogelijk al volgend jaar tot de Italiaanse uittreding kan leiden. Het ‘nee’ was echter niet gewenst in Brussel, dus wordt nu alles uit de kast getrokken om de betekenis van de uitslag van het referendum af te zwakken.

Ander voorbeeld: uit de door WikiLeaks gepubliceerde gehackte Democratische emails kwam duidelijk naar voren dat de Clintons nauw betrokken zijn bij een pedofiel en kinderhandel netwerk. Daar hebben we op deze site, met tal van bronverwijzingen, ruimschoots aandacht aan besteed. Omdat het echter om de gewenste ‘Nieuwe Wereld Orde’ kandidaat gaat, werden tijdens de verkiezingscampagne alle aanwijzingen en bewijzen simpelweg genegeerd, en nu een ‘complottheorie’ en ‘nepnieuws’ genoemd (2).

‘Onze kwaliteits’media wekken graag de indruk dat zei het monopolie bezitten op het echte nieuws. In werkelijkheid wordt het ‘nieuws’ op enkele uitzonderingen na in vrijwel niet één Europees land zó eenzijdig, beperkt en misleidend aan het volk gebracht. Het is namelijk beslist niet zo dat er geen officiële buitenlandse media zijn die het nieuws van een andere kant belichten. Wat het Italiaanse referendum betreft: neem de Deutsche Wirtschafts Nachrichten, dat een veel eerlijkere kop heeft, namelijk: ‘Goed voor Europa: Italië zegt nee tegen corruptie en machtsmisbruik’.

Woeste aanval op onafhankelijke en alternatieve media

Udo Ulfkotte komt ook in zijn nieuwe boek met tal van concrete voorbeelden van manipulatie door de gevestigde journalistiek. Hij toont aan dat de echte reden dat steeds meer mensen zijn gaan twijfelen aan de reguliere media -en daar massaal hun abonnementen bij opzeggen- niet de opkomst van vrijheidspartijen of Pegida is, maar dat deze media door hun jarenlange misleidende berichtgeving zélf schuldig zijn aan het verlies van hun geloofwaardigheid.

Na het Brexit en vooral na de verkiezing van Trump –zaken die volgens de zichzelf verklaarde kwaliteitsjournalisten onmogelijk konden plaatsvinden- keken sommige media en verslaggevers heel eventjes in de spiegel – om zich vervolgens weer om te keren voor een woeste aanval op de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid. De verkettering van alternatieve en onafhankelijke blogs en websites werd in de hoogste versnelling gezet, waarbij de laatste overgebleven restjes neutraliteit en onafhankelijkheid definitief in de vuilnisbak werden gegooid.

Iedereen die niet met hun politiek-correcte rood-groen gestreepte bril op verslag doet van het nieuws, wordt aan de schandpaal genageld. Terwijl Europese politici elders in de wereld ijveren voor de mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting, wordt die hier, in hun eigen landen, razendsnel afgebroken. Kritisch over de EU, de massale moslimimmigratie, de islam, de islamisering van ons continent? Dan loop je het steeds grotere risico ‘op zwart’ te worden gezet – nu nog tijdelijk, straks permanent. Of thuis onverwacht politiebezoek te ontvangen, zoals enkele Nederlanders al overkwam.

Duitse leraar aan schandpaal voor bezoeken anti-immigratie website

En kijk eens wat er gebeurde met een populaire Duitse leraar in Schwarmstedt, die op zijn Facebook een artikel op de site van Junge Freiheit had geliket. De schoolleiding, lokale media en politici beschuldigden hem onmiddellijk van het oproepen tot vreemdelingenhaat en discriminatie, terwijl daar ook in het artikel geen enkele sprake van was. Maar Junge Freiheit staat vanwege kritiek op de massa immigratie nu eenmaal op de Duitse zwarte lijst met zogenaamde ‘nepnieuws’ sites, en ‘dus’ mag je zo’n site zelfs niet eens meer bezoeken.

Na grondig onderzoek werd weliswaar geoordeeld dat de leraar niets had gedaan dat disciplinaire maatregelen of strafrechtelijke vervolging verdiende, maar desondanks werd hij door de school gedwongen overgeplaatst. De leraren, ouderenraad en 1350 scholieren pleitten er vervolgens voor deze overplaatsing ongedaan te maken, en kregen vervolgens met ‘grote druk’ van hogerhand te maken om diens straf gewoon te accepteren.

Zo ver is het in Nederland nog niet, maar dat kan op iedere willekeurige dag veranderen. Misschien is het zelfs al zover, en worden vergelijkbare gevallen zorgvuldig uit de media gehouden.

En hoe zullen deze scholieren, hun ouders en hun leraren nu denken over de reguliere media, die met onterechte en tendentieuze beschuldigingen de carrière van een man probeerden te verwoesten, enkel omdat hij een niet-politiek correcte site van de zwarte lijst had bezocht? Hun vertrouwen in de berichtgeving  van de media zal vermoedelijk voorgoed zijn verdwenen.

Zwanenzang op een beroepstak waarin echte journalisten zijn verdwenen

Ulfkotte onderbouwd zijn harde feiten met bijna 500 bronverwijzingen. Daar zitten zaken tussen die bijna onvoorstelbaar zijn, zoals de nauwe samenwerking tussen het magazine Focus en de Duitse veiligheidsdienst BND, en vermoedelijk ook de CIA. WikiLeaks wijst erop dat Focus aan een lastercampagne deelnam tegen NSA klokkenluider Edward Snowden door hem een ‘Russische agent’ te noemen, terwijl daar nooit een flintertje bewijs voor werd geleverd.

‘Dit boek is een zwanenzang op een complete beroepstak, die zijn eigen politiek correctheid boven het informatierecht van de burgers stelt,’ schrijft journalist Stefan Schubert over Ulfkottes nieuws boek. De tijd dat media en verslaggevers nog échte journalistiek bedreven, zoals tijdens de onthullingen van het Watergate schandaal, ligt heel ver achter ons. ‘Vandaag is het een regelrechte, voor het grootste deel met belastinggeld betaalde, zichzelf lovende media industrie, die journalisten € 15.000,- betaalt voor sentimentele verhaaltjes over vluchtelingen.’
Xander
(1) KOPP
(2) NU
(3) Deutsche Wirtschafts Nachrichten

Bron: http://www.xandernieuws.nl

Voor smaadmachinetellen de feiten niet

leondewinterstaand_2_

Opinie Leon de Winter

Op 11 september 2008 werd Sarah Palin, de gouverneur van Alaska, ondervraagd door Charles Gibson, een journalist van ABC News. Hij vroeg naar haar ideeën over Rusland. Palin antwoordde onder meer: ’Ze zijn onze meest nabije buren, en je kunt Rusland echt zien vanaf land hier in Alaska, vanaf een eiland in Alaska.’

Het Alaskaanse eiland Little Diomede ligt op vier kilometer afstand van het Russische eiland Ratmanov; Palin wist dat.

Toch houden media de mythe in stand dat Palin heeft gezegd dat ze Rusland kan zien vanuit haar huis. Palin heeft dat nooit gezegd. Hoe komt dat dan de wereld in? Het is afkomstig van actrice Tina Fey in een sketch voor Saturday Night Live, het wekelijkse links-liberale satirische tv-programma, waarin zij Palin persifleerde.

Afgelopen week toonde het NOS Journaal in een item over mogelijke leden van Trumps kabinet een clipje van Palin; daarin zegt ze dat Rusland gezien kan worden, maar de toevoeging over het eiland liet het Journaal weg. Niet kapotmaken die mythe, hoor je de redactie van het Journaal denken.

Vorige week ontmoette ik een Amerika-kenner – ze zijn er nog – die beweerde dat vicepresident-elect Mike Pence had gezegd dat hij categorisch tegen abortus was, ook als een vrouw was verkracht. Als dat waar is, is hij een monster, dacht ik. Ik zocht het op. Pence is tegen abortus, zeker, maar hij maakt uitzonderingen: als de zwangerschap het gevolg is van verkrachting of incest, of als het leven van de moeder in gevaar is. In een publieke discussie op 4 oktober jl. met de Democratische kandidaat Kaine zei Pence: „Donald Trump en ik zouden nooit wetgeving steunen die vrouwen straft die de hartverscheurende keuze gemaakt hebben een einde te maken aan een zwangerschap.”

Ofwel: de discussie gaat over het financieren van abortus door de federale overheid – Trump en Pence willen dat overlaten aan de staten zelf. Ik heb hier geen mening over (behalve over ’late term’ abortus – dat is een misdaad in mijn ogen) en wil er enkel op wijzen dat Pence niet dat inhumane monster is dat de Amerika-kenner coûte que coûte van hem maakte. Toch gooien Amerika-kenners het de media in, want het bevestigt het beeld dat fascistoïde monsters hun intrek nemen in het Witte Huis.

Er is ook ophef over Steve Bannon. Bannon is de voormalige hoofdredacteur van Breitbart, een conservatieve opinie- en nieuwssite opgericht door de Jood Andrew Breitbart (die in 2012 plotseling op 43-jarige leeftijd overleed). Bannon wordt een belangrijke adviseur in het Witte Huis en wordt – je kunt er de klok op gelijkzetten – momenteel besmeurd als racist en antisemiet, net als de hele Breitbart-site.

David P. Goldman, de conservatieve intellectueel die naam maakte met zijn analyses onder het pseudoniem Spengler (ik heb Goldman ontmoet en mails met hem gewisseld, een briljante en onkreukbare man), schreef over Bannon op de site van PJMedia: „Ik ken Steve Bannon, en ik heb verschillende lange discussies met hem gehad over politiek. Ik ontmoette hem voor het eerst toen hij me benaderde op een conferentie om me te vertellen dat hij mijn werk waardeerde, en dat is onversneden zionistisch. Steve is sterk pro-Israël, en het is uiterst bespottelijk om te suggereren dat hij een antisemiet is.”

De feiten doen er niet toe wanneer de smaadmachine aan het werk is. Trump is een racist en antisemiet omdat zijn tegenstanders willen dat hij dat is. Ik ben gaan nazoeken wat de smaadmachine – en dat is een groot deel van de media – over Mitt Romney en John McCain heeft geproduceerd toen deze kandidaat waren voor de Republikeinen. Ja hoor, ook die kandidaten waren racist, antisemiet, vrouwenhater.

Vast repertoire

Het racist-antisemiet-vrouwenhaterschema is het vaste repertoire van links Amerika voor de Republikeinen, en dus ook in een groot deel van de westerse media. De Democraten kunnen verkiezingen alleen winnen wanneer minderheden massaal komen stemmen. Trump heeft geen negatief woord gewijd aan zwarte Amerikanen of Joden of Latino’s (wel over Mexicanen), maar toch is hij een racist en antisemiet. De tegenstander moet worden gedemoniseerd als de Democraten willen winnen. Deze strategie mislukte dit jaar; zij is te doorzichtig geworden.

Trump is geen heilige – zijn opmerking over ’pussies’, ook al is die tien jaar oud en in privéomstandigheden gemaakt, blijft vulgair en denigrerend. Bill Clinton staat om hetzelfde bekend, maar hij hoort bij links, en dan is het niet zo erg (de hevige escapades van J.F. Kennedy en L.B. Johnson zijn ook altijd met de mantel der liefde bedekt).

De Nederlandse media kopiëren de flauwekul over de vermeende fascistoïde opvattingen van Republikeinse politici. Dat ze onwaar zijn, maakt niet uit – ze passen binnen de linkse perceptie dat rechts boosaardig en kwaadwillend is omdat rechts niet links is. Dus kunnen onze media in navolging van de Amerikaanse media de Amerikaanse werkelijkheid niet begrijpen en herhalen ze de leugen dat fascistoïde monsters zich meester hebben gemaakt van Amerika. Is het gek dat velen de media niet meer vertrouwen?

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Media: ‘Help, de mensen laten zich niet meer koeioneren!’

Door Joost Niemöller

racisme-300x257De Nederlanders zijn er de afgelopen jaren een stuk mondiger op geworden. Ze luisteren niet meer naar de politiek correcte drek die hen via de media wordt binnen gegoten. Teveel mensen zien inmiddels dat de werkelijkheid niet overeenkomt met de opgelegde multiculturele zegeningen die het gevolg zouden zijn van de migratie. Mensen hebben namelijk te maken met concrete autobranden, die de politie niet kan of wil oplossen (omdat het niet politiek correct is om etnisch te profileren), ze hebben weet van de verkrachtingen, overvallen, de moorden, uit eerste of tweede hand, en ze weten dat de daders Marokkanen zijn of Surinamers, of Antillianen, Turken, zigeuners. Maar als ze de krant open slaan, of naar de tv kijken, wordt hen alleen maar verteld over ‘mannen’, of ‘jongens’ of ‘gangsters’ of welke verhullende termen er nu weer voor worden gebruikt.

Dan is het vertrouwen weg. En op vertrouwen was zo’n abonnement gebaseerd.

Het volk haakt dus massaal af bij de traditionele media. Ze zeggen het abonnement op hun krant op, ze kijken niet meer naar de programma’s van de publieke omroep, ook niet meer naar RTL. Ze halen hun nieuws wel van Twitter of van Facebook. Ze hebben er geen zin meer in om via de tv uitgescholden te worden voor racisten om in ruil daarvoor de werkelijkheid onthouden te worden.

Het is opmerkelijk hoe snel en in welke enorme omvang mensen zich steeds weer weten te verzamelen op Facebook en hun eigen nieuwsnetwerken vormen. Krijg je het echte nieuws niet linksom binnen, dan moet het wel rechtsom. En mensen delen in die netwerken hun ervaringen om erachter te komen dat ze niet alleen staan.

Dit roept in de media grote woede op. Bijvoorbeeld bij zo’n Volkskrant columnist als Peter Middendorp die zijn zoveelste verwarde stukje wijdde aan de algoritmes van Facebook, al gaf hij gelijk toe zelf niet weten waar hij het over had.

Ook in een stuk in Trouw maakt de zichzelf benoemde linkse elite zich er zorgen over geen ‘contact’ meer te hebben met de Nederlanders op het internet. Met dat ‘contact’ wordt natuurlijk gewoon bedoeld dat de opties tot indoctrinatie zijn uitgeput.

En wie je niet meer je wil kunt opleggen, die noem je dan maar een racist. En die ga je dan maar vervolgen. Of je organiseert er zogenaamde ‘debatten’ over in de linkse kletshuizendie door u, de belastingbetaler worden bekostigd.

Met als gevolg dat de vroegere mediaconsumenten zich nog verder zullen verwijderen, elkaar nog meer zullen opzoeken en het bewustzijn over de echte werkelijkheid waar we ons in bevinden, alleen maar zal toenemen.

NRCOok de vroegere ‘volkskranten’ zoals het Algemeen Dagblad, worden omgebouwd tot elitekrantjes. Een redacteur van de NRC werd onlangs hoofdredacteur van het ADen op Twitter prijst hij openlijk de NRC columnisten: Hij wil er een NRC van maken, is dus zijn schaamteloze boodschap. In reactie daarop zag ik veel opzeggingen voorbij komen.

De kloof tussen het establishment en het volk is peilloos en wordt alleen maar dieper. De confrontatie zal genadeloos zijn.

Bron: http://www.joostniemoller.nl

 

Het einde van de massamedia. Lezing.

IMG_6870Door Joost Niemöller

 

Gisteren gaf ik voor de Katholieke Studenten Societeit (K.S.S.) Alcuin een lezing over de toekomst van de traditionele media en de opkomst van de  internetjournalistiek. De bestaande massamedia zijn volgens mij ten dode opgeschreven. Kranten worden steeds minder gelezen. Omroepen vertegenwoordigen niets meer en ook tv verliest zijn maatschappelijke functie. Het medialandschap fragmenteert daardoor en de journalistiek zal zich opnieuw moeten gaan uitvinden en transparant moeten worden over zijn achtergrond om weer enige geloofwaardigheid te krijgen.

Misschien zag u vorige week in het programma Pauw hoe burgerjournalisten die al sinds jaar en dag bezig zijn met het dossier over Joris Demmink als lastige vliegen opzij werden geschoven door Jeroen Pauw zelf. Deze mensen weten zich niet gehoord, en maken dan de fout steeds harder te roepen. Het gevolg is dat ze dan ook rare dingen roepen, en het zijn dan typisch die rare dingen die wel de media halen. Wat Jeroen Pauw niet wil zien is dat het juist deze aanhoudende burgerjournalisten zijn geweest, die, ondanks al dat negeren zolang zijn door gegaan dat er nu een rechtszaak is. In zijn programma had Jeroen Pauw twee journalisten zitten die ook met veel cynisch misbaar de burgerjournalisten als lastige vliegen van zich afsloegen.

Dat was een veelzeggend moment. Zoals er zoveel veelzeggende momenten zijn waarin de gevestigde media met veel dedain de internetjournalistiek tegemoet treden. Wat deze zogenaamde gevestigde journalisten bezitten is een houding. In veel gevallen blijken ze daarbij niet gehinderd door kennis.

Zelf ken ik het Demmink dossier alleen als geïnteresseerde leek. Je kunt je als journalist nu eenmaal niet overal met dezelfde grondigheid in verdiepen. Ik ben ook niet gespecialiseerd, om maar een voorbeeld te noemen in het Israël Palestina conflict. Wel las ik daar een boek over van de vroegere NRC journalist Hans Moll, Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant, waarin hij met heel veel voorbeelden uiteenzette hoe de berichtgeving in NRC over Israel altijd vooringenomen anti-Israel is. En op welke subtiele wijze dat gebeurde. NRC reageerde als een gebeten hond en sloeg toe met een overdaad aan ontkenningen. Het onderwerp viel nu eenmaal niet meer te negeren.

Dat negeren is de eerste reactie in de media. De tweede reactie is de vooringenomen aanval, overladen met cynisme en dedain. De critici worden belachelijk gemaakt. Feiten worden niet gecontroleerd. Het zijn sowieso steeds vaker de burgerjournalisten op het internet die met feiten komen. De gevestigde media produceren vooral entertainment om grote groepen kijkers en lezers vast te houden. Blader door een gemiddelde kwaliteitskrant en je ziet dat het overgrote deel ervan bestaat uit columnpjes of zogenaamde opiniestukken die in de praktijk ook niet meer zijn dan wat grotere columns. Achtergrondartikelen staan er nauwelijks meer in, ook niet in de weekendkranten, die het vooral moeten hebben van delifestyle, omdat de mediaconsument zich vooral bevestigd lijkt te moeten vinden in het sociale patroon waar die zich in begeeft.

Dat heeft er bij mij al enkele jaren geleden toe geleid dat ik al mijn krantenabonnementen (ik had er vijf) heb opgezet. Ik haal mijn nieuws wel van het internet. Dat is sowieso sneller. Ook de tv zet ik steeds minder vaak aan, zelfs niet meer bij de nieuwsprogramma’s. Het is te vermoeiend en leidt tot te grote ergernis iedere keer weer. Op Twitter zie ik wel of er iets is langsgekomen dat de moeite waard is, en dan is er Uitzending Gemist. Ik herken dit mediapatroon steeds meer om me heen. Met die kanttekening dat jongeren niet eens meer begonnen met een abonnement, dus die komen aan opzeggen al helemaal niet meer toe. En de tv is voor hen iets voor ‘oudere mensen.’ Kritische mediaconsumenten gaan voor hun berichtgeving over bijvoorbeeld de immigratieproblematiek in Europa steeds vaker over op de Engelstalige Russische zender Russia Today, die niet voor niets het grootste nieuwskanaal op Youtube is geworden. Als het over Rusland gaat hoef je Russia Today niet te volgen, maar als je op zoek bent naar niet vooringenomen nieuwsproducties over bijvoorbeeld Pegida demonstraties, verkiezingen in verschillende Europese landen, uitspraken van Marine Le Pen of Wilders, maar ook de geluiden in de straat, dan heb je aanRussia Today veel meer dan aan Nieuwsuur, Eenvandaag, Pauw of De Wereld Draait door. Helaas is Russia Today niet op de Nederlandse tv te zien. In België wel, maar je moet er even naar zoeken.

Zelf merk ik dat het wantrouwen in de media alleen maar groeit. Dat merk ik bijvoorbeeld aan de grote respons op mijn blog als ik een stukje schrijf over die media. Het triggert kennelijk enorm. En het speelt al veel langer. Zo kan ik me nog goed de woede over de media herinneren na de moord op Fortuyn. Ik was in die periode journalist voor het weekblad HP/De Tijd, en leerde al snel dat je bij straatgesprekken met de Fortuyn aanhang, die toen enorm was, maar beter niet kon zeggen dat je journalist was, want dat hielp niet.

Ondertussen laten mensen zich weldegelijk door diezelfde media beïnvloeden. Zo kan ik me nog goed enkele straatinterviews herinneren enkele maanden na de crash van MH17. Die mensen werd toen gevraagd wie zij dachten dat de schuld hadden voor het neerhalen van de MH17. Bijna iedereen antwoordde iets in de trant van ‘de raket kwam van Poetin.’ Maar toen diezelfde mensen enkele vragen verder ook werd voorgelegd hoe ze dachten over de media, zei men unaniem die media niet te vertrouwen. Maar de enige manier waarop die mensen aan hun kennis konden komen dat de raket van Poetin kwam, was door diezelfde media. Interessant nog was om goed te kijken naar de gelaatsuitdrukkingen van de mensen toen ze hierover spraken, en over de manier waarop ze het formuleerden. Hoewel ze allemaal zeiden dat Poetin verschrikkelijk was, een soort Hitler, of iets van dien aard, was er in die gezichten en in hun formuleringen ook onzekerheid te zijn. Er was al enkele maanden na de crash van MH17 twijfel. Die twijfel lijkt alleen maar gegroeid te zijn na de berichten over het achterhouden van radargegevens door Oekraïne, Rusland en de VS. Maar het is inmiddels langer geleden en de heftigheid lijkt uit het debat te verdwijnen.

We weten steeds minder goed wat de bronnen zijn achter de media. In de periode van de verzuiling stond elke krant en enkele omroep voor een duidelijk herkenbaar geluid en kleuring. Tegenwoordig is alles dezelfde politiek correcte soep geworden. Er bestaan geen grote verschillen meer tussen EO en VARA, tussen Volkskrant en Telegraaf. Het zijn nuances, maar waardoor die precies veroorzaakt worden, weet ook niemand meer. Ook dat doet het wantrouwen toenemen. Zijn er dubbele agenda’s? Vast. Maar welke? Wat zijn de motivaties? Wie zijn de omroepbazen? Hoe worden de benoemd? Wat zijn hun politieke standpunten? Niemand die het nog weet. Er hangt een onbespreekbare mythe van objectiviteit omheen. Diezelfde kranten, omroepen en weekbladen hebben ook internetversies, maar het is typerend dat daar de reactiemogelijkheden steeds meer worden beperkt, zodat de tegen geluiden onzichtbaar worden.

Om een voorbeeld te geven: Vroeger kun je via de reacties op lokale nieuwssites bij een overval of een verkrachting vrij snel achter de etniciteit van de dader komen. Informatie die bij de media steevast wordt weggehouden, omdat dit niet geacht wordt relevant te zijn, terwijl het feit of iemand een ‘Amsterdammer’ is, of een ‘Hagenees’, of een ‘man’, of een ‘jongen’ kennelijk wel relevant is. Bij slachtoffers, overigens, lijkt de etniciteit weer wel relevant te zijn. Het is opvallend dat bijna alle media, zowel lokaal als landelijk, dit doen, maar waarom, dat wordt er nooit bij verteld.

De reactie op de media lijkt in verschillende groepen ingedeeld te kunnen worden. Dit is geen wetenschappelijke indeling, maar het is gebaseerd op wat ik om me heen hoor en zie. 1. De allergrootste groep heeft sowieso geen interesse in nieuws. Nooit gehad ook. Deze groep leest geen kranten, of bladert alleen een gratis krantje in de trein door, of kijkt soms even op Nu.nl. Dat is een stabiele groep. Media is voor hen entertainment. Een blik op de verschillen in kijkcijfers tussen voetbalwedstrijden en nieuwsprogramma’s, zegt genoeg. Alleen bij grote catastrofes verandert dit. 2. De gemiddelde nieuwsconsument laat het nieuws over zich heen komen zonder het intensief te volgen. Wanneer het langskomt. 3. Een kritische groep nieuwsvolgers raakt steeds meer gefrustreerd, en soms zelfs ronduit woedend. Deze groep, klein, maar mogelijk wel bepalend binnen de eigen sociale omgeving, haalt het nieuws steeds vaker van Twitter, Facebook en soms websites.

De nieuwsproducenten van de grote media, richten zich uitsluitend op de tweede groep, die relatief groot is. De omvang van deze consumentengroep is van belang voor de adverteerders. Maar het probleem is dat deze groep weinig bewust consumeert en ook weinig trouw is. Deze groep zal snel wegzappen naar een spelletjesprogramma, ene soap, een politieserie, of sport. En tegenwoordig, zo merk ik in mijn omgeving steeds vaker, naar betaalkanalen als Netflix en HBO, waar men verslaafd kan raken aan Amerikaanse kwaliteitsseries. Ook computergames vreten veel consumenten weg uit het middensegment, voor wie nieuws toch nooit veel meer was dan afleiding. En ‘nieuws’ wordt nu eenmaal continu geproduceerd, ook al is er in werkelijkheid geen echt nieuws. Dit weten mensen ook heus wel. De verveling slaat toe bij het zoveelste herhaalitem over zielige vluchtelingen.

Massamedia verliezen steeds meer hun ‘massa’ karakter. De abonnementen van de kranten zitten al twintig jaar in een dalende lijn. Adverteerders zijn er verdwenen, op de redacties wordt ieder jaar weer bezuinigd. Kranten zijn een krimpmodel geworden, dat is al algemeen vastgesteld. Voor weekbladen gaat dat nog in veel grotere mate op. De meeste Nederlandse weekbladen zijn verdwenen, worden omgebouwd tot maandbladen, samengevoegd met andere weekbladen, en de redacties worden leeg getrokken. De kranten hebben voor een belangrijk deel de rol van de weekbladen over genomen omdat ze niet meer kunnen voldoen aan de primaire nieuwsvoorziening. De kranten gaan daarmee de weekbladen achterna.

Bij de televisie zien we hetzelfde patroon als we naar de kijkcijfers en de interesse kijken. Er bestaat praktisch geen centrale nieuwsvoorziening meer. Deze centrale nieuwskanalen halen hun nieuws nu deels van Twitter, omdat de redacties te zeer zijn uitgedund voor de eigen verslaggeving.

Dit is allemaal al bekend en vaak genoeg herhaald. De grote vraag is of er nieuwe, kritische media zullen komen, en al helemaal of deze zichzelf economisch draaiende kunnen houden. Ik betwijfel dat. De bestaande media zullen steeds meer staatsmedia worden, in stand gehouden door de belastingbetalers. Het verschil tussen de dagelijkse ervaringen van mensen en de nieuwsvoorziening in de media zal steeds groter worden. Het DDR model. Of het model dat de schrijver Orwell beschreven heeft. In de media wordt een schijnwerkelijkheid gepresenteerd, en daarnaast zal er ergens op het internet een ondergrondse media bestaan. Uiteraard lang niet altijd betrouwbaar omdat ook daar de bronnen onbekend zijn. Maar op deze alternatieve internetkanalen is correctie wel mogelijk. Dit zal wel leiden tot steeds grotere fragmentatie, waardoor ‘de verhalen’ verdwijnen. Deze verhalen, waarbij fictie en non fictie in elkaar worden gestoken, zijn echter wel de belangrijke elementen om mensen te betrekken bij ‘het nieuws.’ Want ‘het nieuws’ is niets anders dan een verhaal, waarin sommige feiten ineens als belangwekkend naar boven komen en andere feiten niet,

Pas wanneer er meer transparantie komt over het maken van deze verhalen en de belangen erachter, is er kans op vernieuwde, betrouwbare nieuwsvoorziening.

Bron: http://www.joostniemoller.nl