Misdadige overmoed van westerse elites

Zevenentwintig jaar geleden, om precies te zijn: op 10 februari tussen vier uur ’s middags en halfzeven ’s avonds, spraken de ministers van Buitenlandse Zaken van West-Duitsland en de Sovjet-Unie met elkaar in Moskou.

Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: Johannes Dalhuijsen

 

De machtsbalans in het hele oosten van Europa was aan het schuiven en het was van belang om fatale misverstanden uit te sluiten. Iedereen besefte dat dit historische tijden waren en dat de Sovjet-Unie door interne uitputting, en cynisme, het einde van het reëel bestaande socialisme doormaakte.

Maar gevaren lagen op de loer. De Sovjet-Unie had in het oosten van Europa grote legers gestationeerd; die stonden tegenover de legers van de westerse landen, georganiseerd in de NAVO onder de atoomparaplu van de VS.

MAD was het schrikbeeld: Mutually Assured Destruction. Niemand kon deze Koude Oorlog winnen. De belangrijkste spelers in dit machtsspel waren, ondanks ideologische verschillen, rationeel en waren zich hiervan bewust. Dus bleef de vrede van Europa in stand, een vrede die leidde tot de grootste economische, sociale en technologische bloeiperiode in de geschiedenis.

Wat bespraken die Duitse en Russische ministers van BZ op 10 februari 1990? Volgens de notulen, acht jaar geleden door het Duitse weekblad Der Spiegel geopenbaard, zei de Duitse minister het volgende: „Wij zijn ons ervan bewust dat lidmaatschap van de NAVO voor een verenigd Duitsland gecompliceerde vragen oproept. Voor ons, echter, is één ding zeker: NAVO zal niet naar het Oosten uitbreiden.”

In de notulen was de Duitse minister daarna nog duidelijker: „Wat betreft de niet-uitbreiding van de NAVO, dit betreft het geheel.” Waarmee hij bedoelde: aan de lijst van de landen die NAVO-lid zijn, zal niet worden getornd.

De Sovjet-Unie was een wereldmacht, en wat er ook zou gebeuren, de militaire en technologische kwaliteiten zouden de Sovjets overleven: de exacte disciplines aan Sovjet-universiteiten waren van wereldklasse. De Sovjet-Unie zou ophouden te bestaan en de Russische Federatie zou geboren worden, maar de Russische tradities, en de angsten en ambities die samenhingen met de uitzonderlijke geschiedenis en geografische ligging van het uitgestrekte land, bleven onveranderd. De Russen bleven een volk met een hang naar autoritair bestuur. Hun onzekerheden over de bedoelingen van westerse machten, die eeuwenlang Russische territoria infiltreerden en beheersten, bleven ook bestaan.

Tegenover Der Spiegel zei Mikhail Gorbatsjov, de Sovjetpresident die het einde van het communistische rijk faciliteerde, dat de westerse landen de belofte deden de NAVO „geen centimeter naar het Oosten uit te breiden”.

Maar onze westerse leiders hebben zich niet kunnen beheersen en hebben de afspraken met de Russen geschonden en daarmee een Koude Oorlog Light uitgelokt. Vaclav Havel, de schrijver en dissident die president werd van het vrije Tsjecho-Slowakije (dat ook al niet meer bestaat), wilde niet alleen een einde maken aan het Warschaupact, het instrument van de Sovjetoverheersing in het Oosten, maar ook aan de NAVO, die overbodig zou worden na het einde van de Koude Oorlog. We hebben niet naar Havel geluisterd.

Het was onvermijdelijk dat de Russen op een dag een lijn zouden trekken bij de problematiek van Oekraïne, een land dat ten diepste verdeeld was over de te volgen koers: naar het Westen of naar het Oosten? Bij peilingen in december 2013 was de verhouding onder de bevolking ongeveer 50/50. Konden de Russen zonder slag of stoot Oekraïne verliezen aan de NAVO en de EU?

Alarmbellen

EU-politici gooiden olie op het vuur en vuurden de prowesterse helft van de bevolking aan, terwijl de Russen de andere helft steunden. We zagen enkele dagen geleden foto’s van de gelukkig ogende Oekraïense president Porosjenko, de corrupte president van het corrupte Oekraïense staatsbestel, naast de ongekozen president van de EU, de (kinderloze) Luxemburgse alcoholist Juncker, twee mannen die pretenderen dat klassieke geopolitieke belangen niet meer gelden. Ze vierden opzichtig een nieuwe overeenkomst tussen de EU en Oekraïne. De foto’s lieten alle alarmbellen in het Kremlin rinkelen.

Er zijn directe schuldigen aan de ramp van de MH17, die zoveel Nederlandse families onbeschrijflijk leed berokkent. Maar er zijn ook indirect verantwoordelijken. Met name de westerse politieke elites hebben het conflict in Oekraïne opgespeeld. Uit machtswellust, verkeerd begrepen zelfbelang, de glorie van het uitbreiden van de EU? Zeker, iemand heeft op de knop gedrukt van die Buk-raket, maar hij was het sluitstuk van een ontwikkeling die begon in 1990. 193 Nederlandse families (en 90 buitenlandse) betalen de prijs voor de misdadige overmoed van de westerse elites die zich met geopolitiek bezighouden. Meer dan tienduizend mensen zijn inmiddels in Oekraïne door oorlogshandelingen gestorven. Wie moeten we berechten? Alleen degene die op die fatale knop drukte, of de elites die de omstandigheden creëerden? Wedden dat ze geheel buiten schot blijven en in het proces (als dat er ooit komt) niet eens worden genoemd?

Bron: http://www.telegraaf.nl

Na het rellen weer aan de subsidie


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

De lust om te vernietigen – dat zagen we het afgelopen weekend in Hamburg. In een essay uit 1842 schreef de Russische revolutionaire anarchist Michail Bakoenin de zin die de kern is van de anarchistische beweging: „De passie voor destructie is een creatieve passie.”

Je zou Bakoenins opstelling kunnen verdedigen door te wijzen op de wantoestanden ten tijde van de eerste golf van grof kapitalisme na de Industriële Revolutie. Er bestonden in die nieuwe wereld uitbuiting, onrechtvaardigheid, moderne slavernij, terwijl weinigen gigantische rijkdommen vergaarden. Er was alle aanleiding om de maatschappij te veranderen, en die moest beginnen met afbraak, aldus de revolutionairen.

Die veranderingen kwamen er, maar geleidelijk. Er bestaat geen uitgebuit proletariaat meer, ook al doen linkse partijen hun best het idee van uitbuiting in leven te houden. Integendeel, de verzorgingsstaat heeft alle idealen van het socialisme vervuld. Dus is links op zoek naar nieuw onrecht. Het lot van migranten, niet alleen de vluchtenden voor oorlog maar ook die voor armoede, past perfect in het vacuüm van het linkse actie-ideaal.

Wat doe je dan met 19e-eeuwse revolutionaire concepten in het noordwesten van Europa in 2017? Niks, op een beetje symboliek na: afvalcontainers in de fik steken en winkels plunderen.

Je zag op de beelden – opnames met smartphones, een van die juweeltjes van het internationale kapitalisme – dat de schappen met gezond fruit en verse groente en producten als brood en tandpasta redelijk onbeschadigd achterbleven. Het ging de diefjes om wijn, bier, sigaretten, snoep, chocolade, ofwel moderne genotsconsumptieproducten die ze gratis wilden nuttigen. Daarmee zijn ook zij verwende kinderen van de verzorgingsstaat: je wilt lekker zuipen en snoepen en roken, en papa en mama betalen.

Deze in het zwart getooide types riskeren een klap met een knuppel, de straal van een waterkanon, misschien wat traangas, dus iets wat je echt voelt en niet virtueel is, maar voor hun leven hoeven ze niet te vrezen want ze weten dat het handelen van de politie gebonden is aan stringente regels. Maar het is kicken, die roes wanneer de ruit explodeert en het glas om je hoofd vliegt en tientallen fotografen je heldendaad vastleggen. Dit is decadentie pur sang.

Hamburg is een welvarende stad die alle linkse hobby’s subsidieert. Maar dat is niet genoeg. Op elke Dag van de Arbeid wordt er gereld, en sneuvelen er ruiten van winkels en banken. Een beetje opstandige jongeman wil destructie, maar wel op de afgesproken dag. En als er geen objectieve rechtvaardiging valt te vinden, zoals in het huidige West-Europa, dan zoekt hij er wel één waarmee hij zijn redeloze gedrag in een krap jasje van redelijkheid kan hullen. Bijgestaan en aangevuurd door bevlogen meiden die weten dat geen revolutie zal lukken zonder voldoende seks, vieren deze jongemannen op golven van testosteron en adrenaline hun driften bot onder het mom van maatschappelijk engagement, maar met mate. Zo’n parttime revolutionair blaast zichzelf niet snel voor het goede doel op.

Voor de rellers was Hamburg enkele dagen lang een soort pretpark met spanning, actie, gedoe, gevaar, gratis versnaperingen, en alles binnen de perken want iedereen wist dat de politie nooit massaal gebruik zou gaan maken van vuurwapens.

Teams van progressieve advocaten zaten klaar om de opstandelingen direct juridische bijstand te verlenen, want dat hoort ook bij het spel, zoals radicale moslims al geruime tijd weten: jij kunt de regels aan je laars lappen, maar de tegenpartij, namelijk de rechtsstaat, moet zich aan de regels houden.

Wat IS in Syrië en Irak heeft aangericht, komt voor een groot deel uit dezelfde koker: de lust om te vernietigen. De radicale islam biedt daarvoor ideale rechtvaardigingen: als man mag je onder bepaalde voorwaarden naar hartenlust moorden en verkrachten. Er zijn talloze jongemannen die die verleiding niet kunnen weerstaan.

Zeker, er bestaat een verschil tussen het plunderen van winkels en het vermoorden van andersdenkenden, en toch: ik vermoed dat die activiteiten uit dezelfde wilde jongemannenbron voortkomen. Uiteindelijk aanbidden de Hamburgse relknapen niet de god van het hiernamaals maar de god van de consumptie, en na een weekendje rellen willen ze terug naar het gesubsidieerde autonome leven in het gesubsidieerde autonome kraakpand, inclusief gezondheidszorg met medicijnen van het verfoeide farmaceutische grootkapitaal.

We weten inmiddels hoe de islamitische IS-driften zich in een maatschappelijk model uitdrukken: in de hel op aarde. En het anarchisme? Dat is per definitie een overgangsvorm die opgevolgd wordt door de dodelijke tirannie van een ideologische elite – en hiervoor schrikken onze relconsumenten, ondanks hun destructielol, toch terug. Want ook voor hen is een cel in de Goelag gereserveerd.

Gewoon lekker een weekendje rotzooi trappen. Niet langer dan een paar dagen, want onze salonanarchisten beseffen dat je elke supermarkt maar één keer kunt plunderen. Vóór een tweede plundering moeten anderen met hun noeste handen eerst iets produceren, verpakken, transporteren, uitladen, op een schap zetten, en dat duurt even. Voor hun infantiele vernielweekendjes parasiteren anarchisten en chaoten op een functionerende maatschappij.

Orgiastische geweldsfantasieën spelen zich in gradaties achter al die zwarte maskers af, in Hamburg en Raqqa. Kunnen we dat in het zwart geklede geteisem niet op elkaar loslaten?

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

De antisemitische stank hangt weer in de lucht


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

Mijn kinderen studeren in Tel Aviv, een dynamische stad aan de Middellandse Zee, een soort Chelsea of Soho (de New Yorkse wijken), en ik ben er zoveel mogelijk.

De stad is overweldigend divers en multiculti. Op straat zie je Russische, Afrikaanse, Jemenitische, Marokkaanse, Aziatische, Arabische gezichten, de hele wereld leeft hier met elkaar, in een streek vol oorlog en geweld en lijden. Nee, het is er niet zoals in Denemarken, maar voor een Midden-Oosters land dat sinds 1948 continu in oorlog verkeert, is het er wonderlijk open en rechtvaardig.

Dat weerhoudt velen er niet van Israël te bekritiseren op een manier waaraan zelfs de goorste tirannieën niet onderworpen worden. In bijna alle organen van de Verenigde Naties wordt vergadering na vergadering Israël veroordeeld zoals geen enkel ander land, inclusief Syrië, Noord-Korea, Rusland, China, veroordeeld wordt. Israël kan niet militair vernietigd worden, maar misschien kan het gebroken worden door boycots, zo hopen de haters. Dus willen ze Israëlische producten weren, net als Israëlische universiteiten, wetenschappers, zelfs toeristen. Desondanks bloeit het land.

Vorige week zag ik een online-interview met een man die over wereldpolitieke zaken sprak; hij deed dat met een verheven glimlach die verraadde dat hij de verborgen verbanden achter de werkelijkheid doorzag.

Hij zei onder meer: ’Duitsers kunnen geen onvertogen woord zeggen over Israël en de rol die Israël steeds weer opnieuw op de achtergrond meespeelt. Dat betekent ook dat de Europese Unie daar heel voorzichtig mee moet zijn. Het moment dat je iets zegt daarover, de werkelijkheid aanboort, dan word je beschuldigd van antisemitisme.’

Is dat echt zo? Wie de Duitse media volgt, zowel de gedrukte als de staatsmedia, ziet iets heel anders: talloze Duitse journalisten vinden er diepe bevrediging in om Israël te bekritiseren. Door Berlijnse straten marcheren Hezbollah-aanhangers samen met neonazi’s en neomarxisten. In de staatsmedia zelden een onvertogen woord over Palestijnen en veel kritiek op Israël, op het pathetische af: ze raakten onlangs in paniek toen een producent een TV-documentaire maakte over jodenhaat onder Arabieren en Palestijnen.

In Brussel is het niet anders. Het EU-parlement is vijandig ten opzichte van Israël en de EU-commissaris die zich met BZ bezighoudt, Federica Mogherini, is een linkse antizioniste. Word je beschuldigd van antisemitisme wanneer je in Duitsland of in de EU Israël bekritiseert? Kolder.

De man zat dus te raaskallen. Maar ik dacht even na over ’de rol die Israël steeds weer opnieuw op de achtergrond meespeelt’. Israël dat op de achtergrond sinistere dingen regelt, bedoelde hij, ’op de achtergrond’ en ’steeds weer opnieuw’.

Vervolgens hoorde ik deze man zeggen dat er in Canada en in de VS wetten worden gemaakt waardoor het bekritiseren van Israël strafbaar wordt. Blij keek ik op en dacht: echt, heb ik wat gemist? Maar het is onzin. Die wetten bestaan niet. Er komen hier en daar wetten aan die het vernietigen van Israël via boycots willen voorkomen, maar dat is iets heel anders.

De man zei verder dat we moeten oppassen ’met wat we over Israël zeggen. Gelukkig is dat nog niet zo in Nederland, alleen in het Amsterdamse Gebeuren, als je daar een gunstige opmerking maakt over Palestijnen, dan moet je oppassen, en als je verder gaat, veel verder gaat, dan loop je ook in Nederland de kans om voor antisemiet te worden uitgemaakt’.

Het ’Amsterdamse Gebeuren’ – maffe term, het is de eerste keer dat ik het hoorde, maar je hoeft geen Talmoedist te zijn om te beseffen wat deze man bedoelde. Er woont slechts een handjevol Joden in Amsterdam, maar deze man wil dat wij denken dat ze verenigd in het Gebeuren sluw en duister de stad beheersen.

Is het echt zo dat je in Amsterdam gevaar loopt als je je positief over Palestijnen uitlaat? Komt dan de Volkspolizei van het Gebeuren achter je aan, worden de ruiten van je woning ingegooid door agenten van het Gebeuren? Geen woord van Israëlkritiek op de Amsterdamse uni’s en hogescholen, geen Palestijnse vlaggen of antizionistische retoriek op de Dam, want daarmee lok je een levensgevaarlijk reactie uit van het Gebeuren?

Deze man is Karel van Wolferen, iemand die ik hoogschatte. Hij was een uitstekende journalist, schrijver van een indrukwekkend boek over Japan (ik heb het in de kast), hij was hoogleraar in Amsterdam.

Hij sprak zijn zinnen uit in Café Weltschmerz, een interessant online interviewplatform dat ik met plezier volg. Van Wolferen werd geïnterviewd door Laszlo Marácz, een hoogleraar Europese Studies met een eersteklas reputatie, die niet wist hoe hij moest reageren toen Van Wolferen leegliep over Israël en het Amsterdamse Gebeuren. Althans, ik neem aan dat Marácz’ zwijgen een vorm van verbijstering was.

Uw waarschuwing maak ik graag waar, professor Van Wolferen: inderdaad, in uw woorden – de klacht over de wereldomspannende joodse almacht, de leugen over hun invloed, de onderhuidse en laffe ’ik waarschuw alleen maar en ben echt geen antisemiet’ riedel – hoor ik een klassieke antisemiet.

Al eeuwenlang laten antisemitische complotdenkers zich horen wanneer ze de kans ruiken. De stank hangt weer in de lucht.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Hoe weldenkend zijn de Belgen?


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

Twee Vlaamse bedrijven beheersen inmiddels de Nederlandse krantenmarkt. Dat is niet gezond. Wat weten de Belgen van het uitgeven van kranten dat wij niet weten?

De Belgische onderzoeksite Apache.be publiceerde anderhalf jaar geleden een analyse van die twee bedrijven onder de kop ’De echte subsidieslurpers van Vlaanderen’. Overheidssteun, blijkt het sleutelwoord te zijn. Geen btw, nauwelijks distributiekosten.

De twee uitgeefconcerns zijn in handen van twee groepen zeer vermogende Vlaamse families met intense banden met banken en de politiek. Zij kunnen veel voor elkaar krijgen, zo toont het Apache-artikel aan. De overheidssteun bestaat al dertig jaar, en het gaat om vele miljarden.

Ook De Telegraaf komt onder beheer van Mediahuis. Vorige week gaf Gert Ysebaert, de hoofdbestuurder van Mediahuis, een interview aan De Volkskrant, eigendom van concurrent De Persgroep. Zonder dat met zoveel woorden te zeggen, kondigde Ysebaert diepgaande hervormingen aan, en liet hij weten dat GeenStijl niet bij Mediahuis hoorde.

Ysebaerts opmerking over ’shockblog’ GeenStijl werd landelijk nieuws: ’Ieder weldenkend mens moet tegen dit soort teksten zijn’. Hij refereerde aan een oproep van GeenStijl aan zijn lezers om seksueel getinte stukjes te schrijven over een journaliste van De Volkskrant – de actie had een context, maar was banaal en goor. Veel vaker is GeenStijl scherp, geestig, en een levendig platform voor politiek incorrecte polemiek.

Ysebaert liet niets horen toen de Vlaamse krant De Standaard, ook eigendom van Mediahuis, de Libanese fascist Abou Jahjah als columnist aantrok. Dat was kennelijk wel een vorm van weldenkendheid.

Progressieve Vlaamse intellectuelen hebben de media in België overmeesterd, en het is van belang die tendens bij ons te voorkomen. Op de nieuws- en opiniepagina’s draagt NRC-Handelsblad, nu een zusterkrant, onder leiding van de Vlaming Peter Vandermeersch het wereldbeeld van de Vlaamse grachtengordel uit; de oude coryfeeën van deze ooit evenwichtige liberale krant wilden juist een dam opwerpen tegen dergelijke opvattingen.

Een voorbeeld van dat wereldbeeld en de manier waarop de weldenkende NRC opereert? Op 2 juni publiceerde de NRC een artikel onder de bizarre kop (een citaat) ’In Israël is poëzie een misdaad geworden’.

Het artikel ging over het proces tegen de vrome Israëlisch-Arabische dichteres Dareen Tatour. In haar gedichten roept zij op tot geweld tegen Israël. Een verdediger van haar is prof. Nissim Calderon, in Israël bekend om zijn provocerende en maffe uitlatingen. Dat citaat was van hem.

Wat vond prof. Calderon van de gedichten van mevr. Tatour? Ze waren niet echt goed, bekende hij, ze waren ’best wel beroerd, zelfs’.

Het is duidelijk dat Dareen Tatour een gelovige hater is die gebruik maakt van beroerde gedichten om op te roepen tot geweld. Maar: of het rijmt of niet, of het goed geschreven is of niet, ze roept op tot geweld in een actuele context, vindt het OM in Israël.

Prof. Calderon vindt daarentegen dat je echt alles mag zeggen. NRC schrijft: ’Is er dan geen enkele tekst die volgens hem strafbaar zou zijn? Wat als Tatour had opgeroepen tot een kogel door het hoofd van de Israëlische premier? Calderon: „Zelfs dat mag. Het is poëzie, geen politiek pamflet.”’ Welk hoofdredactioneel commentaar zou NRC hebben afgedrukt als een dichter had gesmeekt om een kogel door Obama’s hoofd?

Prof. Calderon is dus een halvegare, maar de NRC drukte alles instemmend af want het was onweerstaanbaar om de zin ’In Israël is poëzie een misdaad geworden’ in de krant te laten schitteren. Nog even iets meer: hoe bouwde NRC dat hetzestuk op? Het begon met de volgende dichtregels: ’En met woedende wreedheid, Drinken we jullie bloed genadeloos […], Woede scherpte ons blinkende zwaard, en bestemde jullie voor de dag van de slacht.’

Daarna meldde de schrijver van dat artikel – hij wilde de lezer op het verkeerde been zetten – dat die wrede zinnen niet afkomstig zijn van die vervolgde dichteres maar van Haim Bialik, de nationale dichter van Israël.

Het hele artikel staat dus in de slipstream van die gewelddadige dichtregels van Bialik. En je denkt vervolgens als lezer: is dit de wrede stem van de nationale dichter van Israël? En wat hypocriet om die arme poëtische moslima een proces aan te doen wegens oproepen tot geweld als de eigen nationale dichter zulke gewelddadige zinnen heeft geschreven?

NRC koos ervoor om de oorsprong van die gewelddadige zinnen weg te laten. Ze komen uit Bialiks ’Bar Kochba Gedichten’. Bialik stelde zich de wraak voor waarop Bar Kochba zint, de Joodse leider van de opstand tegen de Romeinen in 132 AD. Bialik, geboren in de Oekraïne, schreef die gedichten in 1898 als wanhopige reactie op bloedige pogroms in Oost-Europa, waarbij Joden massaal werden afgeslacht. Die regels hebben niets te maken met Israël, Palestina, de West-Bank, moslims. Dat NRC-stuk is dus een verfijnd staaltje anti-Israëlische agitatie, een affront, om het op z’n Vlaams te zeggen, van de manier waarop een serieuze krant zijn lezers moet informeren. NRC koos voor manipulatie.

Weldenkend. Wanneer niet de redactie maar het management dat woord in de mond neemt, weet je dat er iets uitermate onweldenkends broeit. Waar is John? Joh-hon!

Bron: http://www.telegraaf.nl

’De bestuurder gaf echt gas, veel gas…’


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

„We waren op de vijfde aangekomen en hadden een appartementje gehuurd in Amsterdam. We waren met ons drieën. Ik was naar Nederland gegaan met twee vrienden die ik nog van school ken, echte vrienden zijn we.

We waren die dag naar de Efteling gegaan. Dat klinkt een beetje gek, maar we hadden het gevoel dat het wel leuk zou zijn, en dat was ook zo. We hadden in de achtbaan gezeten, was oké. We waren net uit de trein gekomen en hadden het Centraal Station verlaten toen we op het plein voor het station kwamen. We wilden terug naar het appartement lopen. Toen verscheen die auto opeens, van achter ons.

Ik werd behoorlijk geraakt, mijn twee vrienden hadden alleen schrammen en blauwe plekken. Ik verloor m’n bewustzijn en toen ik bijkwam, voelde ik overal pijn. De politie was er, ambulances.

Ik was even bewusteloos, maar ik herinner me heel goed het geluid van de auto die ons raakte. De bestuurder gaf echt gas, veel gas. Het was toeval dat wij geraakt werden, maar de bestuurder was niet voorzichtig aan het wegrijden. Hij was snelheid aan het maken.

Vreemd

Ik werd naar het ziekenhuis van de Vrije Universiteit gebracht, en daar werd ik perfect behandeld. De verpleging en de dokters waren uitstekend. Ik belde met mijn vader om te vertellen dat het meeviel. Ik ben daar een nacht gebleven en de volgende dag kwam er een vrouw van de politie. Zij vertelde dat de bestuurder suikerpatiënt was en dat hij daardoor onwel was geworden. Dat vond ik een vreemd verhaal. De man gaf gas.

Mijn vrienden vertelden me dat de bestuurder heel agressief deed vlak na het ongeluk. Ik was toen bewusteloos, dus ik heb het niet meegemaakt. De man was boos, ook al hadden wij boos moeten zijn, want de man had een flink aantal mensen aangereden, twee mensen met zware verwondingen. Hij zag er volgens mijn vrienden uit als een moslim, beetje Arabisch.

De politievrouw vertelde dat ze rapporten naar me zou mailen en details over wie die man is, maar ik heb nog niets ontvangen.

Ik ben nu thuis in Israël, ik ben aan het herstellen en ben moe, maar het gaat.

Ik denk niet dat het een terroristische aanval was, maar voor een ongeluk is het ook gek, omdat de man zo hard over dat plein reed. En zijn agressie is ook vreemd. Als er beelden zijn, dan wil ik ze graag zien.

Wij hadden de indruk dat de man voor de politie wilde vluchten, dat hij wilde ontkomen. Waarom zou je anders gas geven? En die agressie? De politie was er meteen bij, want ze waren op het plein. Mijn vrienden dachten ook dat de man na het ongeluk wilde vluchten, maar dat is hun indruk. Ik wil graag weten wat er precies is gebeurd. Tot dat gebeurde, hadden we een leuke dag gehad. Drie jongens uit Israël een weekje op vakantie in Nederland. Duizenden jonge mensen uit Israël doen dat. Pech?”

Vorige week schreef ik hier al over. Ik blijf vragen stellen over dit ongeluk op een van de meest kwetsbare plekken van Nederland. Hiermee wil ik niet het gedrag van de politie ter discussie stellen – ik heb groot respect voor de politie. Ik heb de indruk dat de woordvoerders, die als eersten een beeld geven van wat er gebeurd is, zich tegenwoordig (in overleg met andere autoriteiten) door onheuse motieven laten leiden. Zoals het gebruik van de term ’geradicaliseerde Amsterdammer’, waarmee de extremistische moslim werd bedoeld voor wie vorige week de halve politiemacht van het zuiden van Nederland bij een concert van Guus Meeuwis op tilt sloeg.

Sturen

Na dat ongeluk in Amsterdam zeiden politiewoordvoerders binnen 24 uur dat de bestuurder een diabetespatiënt was; het woord ’moslim’ werd vermeden, net als bij de extremist in Eindhoven, ofschoon in beide gevallen dat woord essentieel is om de situatie te begrijpen. Door alleen de term ’diabetes’ te gebruiken, wilden de woordvoerders onze perceptie sturen. Uit een Brits onderzoek naar ziekenhuisbezoek tijdens de ramadan laten de cijfers zien dat er een sterke toename is van moslimpatiënten door ongevallen en door complicaties door het vasten.

Vragen blijven onbeantwoord: waarom had deze man op die onmogelijk plek zijn auto tot stilstand gebracht en waarom merkten de agenten niets aan hem toen zij hem daarover aanspraken? Had hij echt met een zogeheten ’hypo’ langdurig en wild door de stad gereden?

Het onderzoek loopt door en hopelijk was dit niet meer dan een ongeluk (ofschoon: met serieuze gevolgen), een droeve samenloop der omstandigheden, ook al kunnen in principe ook suikerpatiënten aanslagen plegen.

’Shit happens’, zullen we maar denken. In ieder geval leerzaam voor wanneer het wel dramatisch fout gaat, en die dag komt, onherroepelijk.”

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Strijd: propaganda versus feitelijkheid


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

Opinie Leon de Winter

Wie controleert de ’narrative’? De meeste lezers zullen hun schouders hierover ophalen, omdat zij geen beeld hebben van wat een ’narrative’ is. Maar het gaat om iets belangwekkends. Een ’narrative’ is een verklarend verhaal dat een oordeel over een persoon of gebeurtenis voortbrengt. In de klassieke en de nieuwe media woedt hierover een felle strijd. Het gaat om vrijheid versus censuur, om propaganda versus feitelijkheid.

Facebook, Twitter, Google, de nieuwe media oefenen nu al censuur uit en hebben controleprogramma’s ontwikkeld die onwelgevallige woorden en beelden (Naakt! Foei!) opsporen en laten verdwijnen. Ook het NOS Journaal doet hieraan mee: vorige week haalde het na de laatste aanslag in Londen het woord ’islamitisch’ uit de speech van premier May en het verslag van een ooggetuige. Waarom? Om onze perceptie van de werkelijkheid te beïnvloeden.

De ’narrative’ gaat altijd één kant uit: het gaat om het onderdrukken van oppositie tegen het progressieve establishment en zijn ideeën (zoals antizionisme, antipopulisme, klimaatalarmisme), en dus zijn de waarnemingen in de ’narratives’ altijd geselecteerd op het versterken van politiek-correcte en cultuur-relativerende wereldbeelden.

Toen de politie tijdens een concert van Guus Meeuwis in het PSV-stadion in Eindhoven een man opmerkte die zich verdacht gedroeg, meldden de politie en de NOS dat het om een ’geradicaliseerde Amsterdammer’ ging.

’Geradicaliseerde Amsterdammer’, wat is dat voor een type Amsterdammer? Een radicale Hazes-fan die de zachte-G muziek van Guus Meeuwis haat? Een Arena-fan die het PSV-stadion verafschuwt?

We weten om wie het gaat als we horen dat een ’geradicaliseerde Amsterdammer’ video-opnamen maakt van het PSV-stadion: het is een moslim die gelooft dat geweld geoorloofd is om de islam over de aarde te laten heersen. Dus: voor wie houden de redacteuren van dergelijke berichten die woorden eigenlijk achter? Zij doen dat omdat zij de gedachte in leven willen houden dat de islamitische overtuiging van de daders van geen belang is. Waardoor het bericht over een gevaarlijke geradicaliseerde Amsterdammer voor wie alle beschikbare politie-eenheden naar Eindhoven gedirigeerd worden, zo bespottelijk klinkt.

Die ’geradicaliseerde Amsterdammer’ is geradicaliseerd door onthoofdingsvideo’s en islamteksten die oproepen tot oorlog tegen de ongelovigen, niet door het zingen van Aan de Amsterdamse grachten. Maar: politieberichten noch media willen hem als moslim omschrijven. Dit is doelbewuste politiek, overal in het Westen.

De politiewoordvoerders van Amsterdam, zonder twijfel in overleg met de ’driehoek’, deden er alles aan om de ’narrative’ over de aanrijding voor het Centraal Station van afgelopen zaterdag te beheersen. Er was sprake van een ’onwelwording’, meldde de politie meteen na het incident teneinde het gevaar van geruchten over een aanslag te voorkomen. De man was diabetespatiënt en kon zich niets maar dan ook niets herinneren.

In het meest recente persbericht meldt de politie dat de bestuurder veel te hard door delen van de binnenstad heeft gereden, uitmondend in acht gewonden, van wie twee ernstig. De politie beweert dat dat komt doordat deze suikerpatiënt een langdurige ’black-out’ had door een lage bloedsuikerspiegel, ook al wist men niet precies hoe dat werkte, dat langdurige te hard rijden met een black-out. De vele ooggetuigenverslagen op AT5 suggereerden iets totaal anders: dat de man met opzet mensen had aangereden.

Ik heb politiewoordvoerder Rob van der Veen gevraagd of de bestuurder, wiens naam niet wordt vrijgegeven, aan ramadan deed. Zijn antwoord: ’Wij melden de etniciteit niet’. Maar ramadan kan door een hoogblonde Zweed of een zwarte Afrikaan gevolgd worden, etniciteit speelt geen rol. Ik legde hem uit dat zijn antwoord onzin was, en vervolgens draaide hij zich langzaam uit onze sms-wisseling (ik sprak hem later per telefoon, en dat was hartelijk, maar bood niets nieuws).

En camerabeelden? Het Stationsplein hangt er toch vol mee? Nee, er zijn geen camerabeelden, want die stonden – op zaterdagavond op het drukke en altijd gespannen plein voor het CS – in ’preset modus’. Ik vroeg Van der Veen wat dat was: ’Preset is in een van tevoren bepaalde richting’. Dus al die camera’s keken niet op het plein neer? Van der Veen: ’In ieder geval niet op dat stukje waar de feitelijke aanrijding gebeurde’. Op de vraag of er beelden waren van het gesprek tussen politie en bestuurder, reageerde hij niet.

Het kan zijn dat de bestuurder een boeddhist was met een hypo (een zeer lage bloedsuikerspiegel), maar de politie durfde/mocht niet zeggen of de man een vastende en suikerzieke moslim is, en dat maakt onrustig. Deze ’narrative’ van een diabeticus zonder geheugen of religie is beter dan enige andere, hoor je de autoriteiten denken. Ik vroeg mijn internist naar de gevolgen van vasten: ’Diepe hypo maakt je raar, agressief en verward. Ik vertel alle moslims met diabetes dat ze niet hoeven vasten met ramadan, doen ze vrijwel allemaal toch.’ De column van gisteren van Annemarie van Gaal ging over deze problematiek: leidt langdurig vasten tot agressie, ook bij niet-diabetici? En tot ernstige auto-ongelukken? Misschien heeft de ramadan als maand van oorlog zich juist ontwikkeld door het effect van agressie door het vasten?

Het beheersen van de ’narrative’, daar gaat het om. Begrijpt u?

Bron: http://www.telegraaf.nl

Doodsstrijd van de Mekkaanse traditie


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

Er komt geen einde aan. Telkens dezelfde bloedbaden en dezelfde reacties en verbijstering. En telkens mijn post-mortemwoorden.

En opnieuw moet ik de vraag stellen waar het perverse geweld ontstaat van mannen die met messen inhakken op willekeurige passanten en barbezoekers, die kinderen opblazen en daarvoor graag hun eigen leven offeren. En opnieuw het antwoord: de haat die daarvoor nodig is, wordt al sinds de zevende eeuw opgeroepen door de heilige teksten van de islam.

De Koran, de centrale tekst, is een pamflet waarmee de krijgsheer zijn volgelingen in gereedheid bracht voor een strijd op leven en dood. Het Midden-Oosten werd via het zwaard door de islam veroverd, niet via het citeren van liefdespoëzie. Is de islam een religie van vrede? Zeker: de vrede die heerst nadat de ongelovigen over de kling zijn gejaagd, de buit en vrouwen onder de gelovigen zijn verdeeld, en de wind over de verminkte lijken blaast.

De terroristen van de London Bridge zijn echte gelovigen. Zij handelden niet uit woede over honger, maar uit de heilige overtuiging dat zij uitvoerden wat hun god van hen verlangt. Zij zijn niet perverse aberraties, zoals onze leiders en moslimleiders ons willen doen geloven, nee, zij zijn de ’real deal’.

Vreedzame moslims lijken de meerderheid te vormen, ofschoon de conclusies van het werk van prof. Ruud Koopmans en een recent Duits onderzoek naar de opvattingen van moslimvluchtelingen (die in meerderheid antisemitisch zijn) grote zorgen baren. Talloze moslims blijken afkeer te hebben van niet-moslims – zijn we verbaasd?

De islamitische werelden zijn ten aanzien van moderne vrijheden, academisch onderzoek en tolerantie dramatisch achtergebleven bij werelden die andere culturele wortels hebben. Een universum van anderhalf miljard mensen brengt nauwelijks interessante uitvindingen en nieuwe ideeën voort. En dat komt door een verstikkende cultuur die al op jonge leeftijd elk kind ontvankelijk maakt voor de absurditeiten van de leer uit Mekka.

Vermoeiende clichés vliegen je om de oren als er weer een bloedbad plaatsvindt, en bloedbaden zijn aan de orde van de dag; als het niet in Europa is, dan wel in een moslimland. De clichés vallen grofweg in twee categorieën uiteen. De eerste: de ontkenning dat het geweld het directe gevolg is van de leer van de profeet, ofwel: de daders zijn geen echte moslims. De tweede: speel je Wilders en andere islamofoben niet in de kaart?

De essentie van de problematiek mag van onze elites niet worden aangeraakt, dus worden de clichés steeds holler. Iedereen weet wat er speelt: de premoderne waarden en normen van zevende-eeuwse Arabieren, vervat in een wereldreligie, betekenen niets in de moderne wereld van nanotechnologie, Gay Pride, Ariana Grande – wat voor de gefrustreerde gelovige resteert, is het zaaien van dood en verderf en de bespottelijke dreiging dat alle ongelovigen op een apocalyptische dag zullen knielen voor de woestijngod te Mekka.

Het Bijbelse jodendom bestaat niet meer. De Romeinen hebben daaraan met de vernietiging van de Tweede Tempel een einde gemaakt, en de Joden moesten hun cultuur opnieuw uitvinden en de oude teksten omringen met een nieuwe context. Moderne moslims, en daar zijn er veel van, moeten beseffen dat ze hun teksten, waarvan een groot deel oproept tot dood en verderf, ook een nieuwe context moeten geven. De sleutel daartoe is de opvatting dat die gewelddadige teksten alleen geldig waren binnen een bepaald historisch tijdperk. Dit is de uitweg om de islam te moderniseren. Vervolgens kun je de jihad en de doodstraf op afvalligheid afschaffen. Maar daar heb je de moed voor nodig van uitzonderlijke mensen als Ahmed Aboutaleb. En het vermogen om de zware gelovigen, die terecht claimen dat zij de ware islam uitdragen, te weerstaan.

De strijd tegen de Mekkaanse traditie gaat lang duren. Die traditie kan zich in onze wereld niet staande houden en is – ondanks de ellende van IS, de vele terreurgroepen, de religieuze waanzin in Iran en de meeste Arabische tirannieën – ten dode opgeschreven; we maken de doodsstrijd mee van wat ooit een glorierijke beschaving was, en dat is dramatisch, en levensgevaarlijk aangezien de gelovigen in hun apocalyptische koorts de hele mensheid mee de afgrond in willen sleuren.

De strijd tegen apocalyptische gelovigen is, behalve een strijd met wapens en opsporingsdiensten, ook een ideeënstrijd. De moslimmeerderheid van vreedzame gelovigen moet het initiatief nemen en de traditie moderniseren. Tot zij succes hebben, moeten we ons verdedigen met alles waarover we beschikken, te beginnen met de invoering van administratieve detentie voor teruggekeerde Syriëgangers en IS-aanhangers, het sluiten van radicale moskeeën, scherpe toelatingseisen aan moslimvluchtelingen, en vooral: massale steun aan moslimhervormers hier en in islamitische landen, en dezelfde nuchtere wetenschappelijke benadering van de Koran stimuleren zoals de Joodse en christelijke bijbels hebben moeten ondergaan.

Doen we net alsof het geweld niet aan ons knaagt en zingen we nog een keer bedeesd Imagine van John Lennon? Ik weet niet hoe u zich voelt, maar ik kan er niet meer tegen dat we niet woedend mogen zijn en ons moeten gedragen alsof teddybeertjes de barbaren op afstand zullen houden.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Scheiding kerk en staat beschermen


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

De islam als verschijningsvorm is een fascinerende mix van polytheïstische, joodse en christelijke ideeën, en van vondsten die Mohammed op zijn naam mag schrijven. Het overweldigende succes van de verspreiding van de islam in de zevende en achtste eeuw was niet mogelijk geweest zonder het briljante concept van de jihad, de heilige oorlog. De geniale vondst dat de moslimstrijder na zijn dood zou worden beloond in een hiernamaals waar een eindeloos orgasme en een goddelijke dronkenschap tot het einde der tijden mochten worden beleefd, maakte van elke strijd een win-winpropositie op zowel de aarde als voorbij de dood.

Bedoeïenenstammen kenden de strooptocht als middel om aan voedsel en vrouwen te komen. Mohammed gaf deze strooptochten een sacrale betekenis; er werd gevochten en geroofd voor een hoger doel, de aanbidding van Allah, een godheid wiens naam al in pre-islamitische religies werd gebruikt en die, naar wordt aangenomen, zijn eigen plaats had tussen de honderden goden die in de Kaaba, een soort pantheon, werden aanbeden door de stammen van Mekka. De Kaaba werd opnieuw ’uitgevonden’ door Mohammed, die de godenbeelden liet verwijderen en aan de kubus een nieuwe oorsprongslegende verleende. De Kaaba werd in de islam een bouwwerk van Abraham, die bij de bouw de beroemde zwarte steen – een overblijfsel van de stenenverering door bedoeïenen – uit handen van een engel ontving.

De oudste van de oorspronkelijke Joodse mythen en legenden zijn afkomstig uit de bronstijd; het zijn verhalen die in varianten in het Midden-Oosten bij vele culturen voorkwamen, en die werden aangevuld met verhalen die binnen de context van de politieke en culturele verhoudingen bij de Hebreeuwse stammen een rol vervulden om de perioden van welvaart en catastrofen te verklaren. Er zijn talloze fantastische studies geschreven over het ontstaan van het jodendom; een boek dat ik met name hier wil noemen is The Bible Unearthed van Israel Finkelstein en Neil Asher Silberman, een studie gebaseerd op archeologische vondsten.

Het bijzondere van de islam is dat zijn teksten, net als bij de Kaaba, de veel oudere mythen van het monotheïsme opnieuw definieerden, en wel als vervalsingen en vervormingen. Dat was mogelijk door de centrale heilige tekst, de Koran, voor het begin van de tijd te dateren, zo leert de islam, wat ook een geniale greep was; ofschoon de islam zich in werkelijkheid met joodse en christelijke elementen heeft gevoed, werd de situatie omgekeerd en werden die oudere elementen veroordeeld als al dan niet opzettelijke vervalsingen. Abraham werd dus Ibrahim, en Jezus werd Isa, ofwel Isa bin Maryam, die nooit werd gekruisigd en dus ook nooit uit de dood herrees – dat zijn volgens de islam fakeverhalen van de christenen die door de islam zijn gecorrigeerd. De Rotskoepel in Jeruzalem, gebouwd aan het einde van de zevende eeuw, vertoont inscripties die het christendom ten sterkste bekritiseren.

Wat weten moslims van de wetenschappelijke benadering van hun religie? Ik ben bang: niets. Het onderzoek naar de geschiedenis van het ontstaan van de teksten is een westerse aangelegenheid. De belangrijkste theologische universiteit van de soennitische wereld staat in Caïro: de Al-Azhar, maar daar wordt geen wetenschap bedreven. De historiciteit van de verhalen van Mohammed kan daar niet worden onderzocht. Onderzoek, inclusief archeologie, naar Mohammeds wortels in Mekka is verboden. Elke vorm van kritiek op het mythische karakter van de verhalen leidt op z’n minst tot uitstoting, en niet zelden tot moord.

Aanvankelijk had Mohammed slechts één vastendag ingesteld, in navolging van de Joden, maar toen deze hem niet als nieuwe profeet wilden volgen, besloot hij de gewoonte van sommige Arabische stammen over te nemen, die een volle maand overdag vastten. Ook veranderde hij de bidrichting van Jeruzalem naar de Kaaba in Mekka.

Ik ben niet antireligieus; ik besef hoe intens, verbindend en troostend religieuze rituelen en teksten kunnen functioneren. Maar na de Verlichting moeten we de heilige scheiding tussen kerk en staat beschermen. We hebben genoeg obscurantisme gehad in de menselijke geschiedenis. Dus: hoe gaat een moderne, seculiere samenleving om met mensen die het premoderne vastenritueel van de ramadan willen volgen? Zoals het andere rituelen moet benaderen: met de grootst mogelijke distantie.

Niemand mag een gelovige van zijn religieuze overgave afhouden aangezien we in ons land godsdienstvrijheid hebben. Maar er zijn beroepen waarin mensen niet kunnen functioneren als zij overdag niet drinken of eten; mogen zij vanwege deze persoonlijke keuze eisen dat hun niet-islamitische omgeving daarmee rekening houdt? Kan een moslim zonder te eten in een ziekenhuis een operatie leiden, een bus besturen? Zeker, er zijn regels die moslims ontslaan van het vasten als zij noodzakelijk werk moeten verrichten, maar wat is dan de waarde van het vasten?

Moslimmigratie dwingt ons tot nadenken over archaïsche religieuze zaken die er in een modern-seculiere samenleving niet toe doen. Ik kan daar, met respect, geen verrijking in ontwaren.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Bepaalt het kabinet nu wat fatsoen is?

09 MEI 2017 Leon de Winter

Een aantal jaren geleden werd er in een tv-programma van de Vara door Jan Jaap van der Wal een grap gemaakt over Ayaan Hirsi Ali. Ze was die avond bij ons op bezoek en wilde dat programma zien, omdat de sociaaldemocraat Wouter Bos er te gast was. De grap ging over de genitale mutilatie die zij als kind had ondergaan.

Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: Johannes Dalhuijsen

Bij het horen van die grap kromp Ayaan ineen van oude pijn. Op tv moest Wouter Bos grijnzen tussen de toffe jongens. Ik schreef in De Volkskrant een fel stuk over die grap en de laffe reactie van Bos. Door de toffe jongens werd ik afgezeken als wereldvreemde moraalridder. Een grap door toffe linkse jongens over de traumatische genitale besnijdenis van een echte, bestaande vrouw moest kunnen. Geen verontschuldiging door Jan Jaap of de Vara.

En dan nu GeenStijl. Dat is een curieuze website. Zeker: de toon van GeenStijl is soms ronduit beledigend. Regelmatig vliegt een verhaal uit de bocht waardoor ik me er met weerzin van afkeer. Meer dan eens ben ik er zelf door aangepakt. Maar vaker is GeenStijl bijtend geestig. Inhoudelijk is de site rechts-satirisch, en dus een doorn in het oog van linkse media.

De actie om GeenStijl te boycotten, is gestart door NRC-columniste (en interessante wetenschapster) Rosanne Hertzberger. Hoe het ontstond? Een Volkskrant-columniste vond dat GeenStijl seksistisch was, en GeenStijl, geprikkeld door dat verwijt, nodigde vervolgens zijn lezers uit seksistische teksten te maken over die Volkskrant-columniste. Dat was geen handige zet. GeenStijls ’reaguurders’ lieten hun seksuele fantasieën de vrije loop, en dat was bagger. Een ’sorry’ had veel gedoe voorkomen, maar dat deed GeenStijl niet.

Rosanne schreef vervolgens een oproep aan adverteerders om GeenStijl te boycotten. De oproep werd door honderd vrouwen in de media gesteund.

Was de bagger van de reaguurders zoveel erger dan de karaktermoorden die bijvoorbeeld Joop.nl voortbrengt? Voor wie het niet weet: Joop.nl is de linkse haatsite van de Vara geleid door de hyperventilerende demagoog Francisco van Jole, die stukken plaatst als ’Fuck Ebru Umar’ (Rosanne heeft nooit gereageerd op de bakken seksisme die Ebru al jaren uit linkse en Turkse hoek over zich heen krijgt).

Linkse moordzucht heerst al een tijdje in de media. Ik heb de indruk dat de hedendaagse traditie van de linkse mediamoord ontstond rond Wouter Buikhuisen, de criminoloog die in de jaren zeventig onderzoek deed naar de biologische kenmerken van criminelen; tegenwoordig een volstrekt aanvaardbaar onderzoeksgebied. Buikhuisen werd door Vrij Nederland en columnist Piet Grijs kapotgemaakt: hij was een charlatan en neonazi. De academische wereld beschermde Buikhuisen niet, en hij trok zich terug uit de wetenschap. Na de ’affaire Buikhuisen’ kon alles. Vrij Nederland heeft zich nooit verontschuldigd.

In de aanloop naar de moord op Pim Fortuyn schreef Jan Blokker in de Volkskrant: „Pim Fortuyn is definitief de Mussolini, de Duce, van de eenentwintigste eeuw geworden en men zal op zoek moeten naar een betrouwbaar onderduikadres. Bij de vorige Duce duurde het drieëntwintig jaar vóór hij ondersteboven werd opgehangen aan een benzinepomp aan de Zwitserse grens.” Met de vermelding „duurde het drieëntwintig jaar” vroeg Blokker om een beetje spoed. Hij kreeg zijn zin.

De Volkskrant heeft zich nooit verontschuldigd. Momenteel steunt de krant de oproep van Rosanne.

Rosanne wil dat adverteerders GeenStijl boycotten. Als ze aan het aanklagen van media begint, zal Rosanne daaraan een dagtaak hebben, tenzij ze selectief verontwaardigd is – ik ben bang dat dat zo is. Maar goed, in een vrij land mag ze oproepen tot een boycot en kunnen bedrijven haar volgen.

Maar zijn we nog wel vrij? Enkele ministers hebben zich nu uitgesproken over de oproep van Rosanne: zij steunen de GeenStijl-boycot. Ministers spreken altijd namens het kabinet, en hun uitspraken houden dus in dat het Nederlandse kabinet zonder tussenkomst van de rechter, zonder wettelijke basis, via een economische boycot een volstrekt legitiem Nederlands bedrijf wil vernietigen.

Rosanne vindt GeenStijl onfatsoenlijk. Ik vind andere media onfatsoenlijker. De overheid hoort zich buiten die discussie te houden. In landen als Iran en Saoedi-Arabië bestaan er speciale politie-eenheden die zich over overtredingen van het officiële fatsoen buigen. Ministers Bussemaker, Schultz en Asscher zijn een gevaarlijke grens overgegaan door zich solidair te verklaren met de boycot van GeenStijl. Bepaalt het kabinet nu wat fatsoen is?

De rituele moorden op de haatsite vind ik stuitender dan de seksistische pubercommentaren op GeenStijl. In de twee kranten die Rosanne nadrukkelijk steunen, de Volkskrant en NRC Handelsblad, worden al jarenlang stukken à la Joop.nl afgedrukt met de intentie karaktermoord te plegen. Niet-linkse opponenten zijn altijd racist, neonazi, seksist, islamofoob – dit is de omgeving waarin Rosanne als heldin wordt ontvangen en GeenStijls satire, tot voor kort een luidruchtig en exclusief links genre, gecastreerd moet worden.

Vals betrok Jan Blokker de fascist Mussolini in zijn aanval op Fortuyn. Ik doe het nu met reden: door zich goedkeurend uit te laten over de GeenStijl-boycot gedraagt dit demissionaire kabinet zich als een fascistisch regiem.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Het weer!

Uit de Telegraaf van 4 mei 2017

‘Somber tot het weekend.

Het sombere weer is nog niet voorbij, vandaag schijnt soms een waterig zonnetje in het zuiden. Er valt daar mogelijk eerst nog motregen, maar de neerslag trekt vrij snel weg. In het noorden gaat het ’s middags juist regenen, maar vanavond wordt het droger. Het wordt maar 11 tot 14 graden en de noordoostenwind is matig, op de Wadden vrij krachtig, 3 tot 5 Bft. Op Bevrijdigingsdag is het vrijwel droog en zijn er veel wolken, maar vooral in het zuiden en westen schijnt ook zo nu en dan de zon. Het wordt rond 13 graden. In het weekend schijnt de zon vaker en wordt het zachter. April was in Nederland vrij koud, maar wereldwijd was het gemiddeld opnieuw te warm. De mondiale klimaatopwarming is nu al vier decennia onafgebroken.

Bron: De Telegraaf 4 mei 2017 pagina D7

Uit de Telegraaf van 3 mei 2017

‘De verkettering van de klimaatsceptici – Leon de Winter

In Nederland houden we al anderhalve eeuw de waterstanden bij. De stijging is opvallend constant, en minimaal. April hebben we net achter de rug – het was op de hele aarde gemiddeld maar liefst een halve graad kouder, op het noordelijke halfrond zelfs een volle graad. Het KNMI houdt dat bij u weg, want het staat haaks op de opvatting dat we onderweg zijn naar een hete klimaatcatastrofe.

Bron: De Telegraaf van 3 mei 2017

Mijn vraag: Wie zou er nu in dezelfde krant gelijk hebben?