Hoofdredacteur NOS Journaal geeft politieke agenda toe

Door Joost Niemöller

P1040586-300x169

Vandaag in NRC Handelsblad een interview met de hoofdredacteur van het NOS Journaal, Marcel Gelauff. Het is een interview in het NRC en dus kritiekloos. Tussen het NOS Journaal en NRC Handelsblad is geen licht: het zijn beiden doorgeefluiken van de politieke en culturele elite in dit land. Geen woord daarom over het PVV bashen bij het NOS Journaal. Onlangs gaf ik nog een voorbeeld ervan.

Interessant waren in dat interview wel twee dingen.

Het NOS Journaal had niet de foto laten zien van het bloedbad in de Bataclan. Daarop zagen we de lijken en het bloed in de zaal. Gelauff zei dat er een zekere willekeur zat in het wel of niet tonen van gruwelen van moslim geweld. Zijn argument dat het NOS Journaal deze foto niet liet zien, en bijvoorbeeld wel de beelden van het neerschieten van de agent in Parijs, was dat die agent een ‘anonieme functionaris’ was, maar in zo’n concertzaal als de Bataclan kwam het wel heel dichtbij, want we komen allemaal wel eens in zo’n concertzaal:

Maar jij en ik zitten ook weleens bij een concert. Dan vind ik zo’n verschrikkelijke foto te confronterend

Zelf vind ik de bewegende beelden van een agent die hulpeloos op de grond ligt, nog een half afwerend gebaar maakt en dan wordt afgemaakt, veel confronterender dan de foto van lijken in een zaal met veel bloed. Maar wat me vooral niet bevalt is dat zo’n hoofdredacteur voor mij wel eventjes uitmaakt uitmaakt wat ik geacht wordt confronterend te vinden. Op dus volstrekt subjectieve basis. Een gevoel.

Althans, zo doet hij het voor. Maar ik geloof het niet. Laat ik daarom een ander voorbeeld aanhalen van dit jaar, dat veel spraakmakender was, maar waarover in NRC gezwegen werd:  Waarom ging het NOS Journaal kritiekloos mee in de emoporno van het jongetje Aylan Kurdi, en werd er niet de moeite genomen uit te zoeken wat er waar was van de cynische achtergrond bij die ‘iconische’ foto?

Dat wel of niet ‘confronteren’ met beelden is kennelijk iets waarachter een politieke agenda schuilt. Een agent die wordt doodgeschoten door moslims, dat mag getoond worden, maar het bloedbad in een zaal waar jij hadden kunnen gestaan, dat mag niet. En natuurlijk al helemaal niet als de daders de ‘vluchtelingen’ blijken te zijn die met dezelfde bootjes overkwamen als de zielige, ‘iconische’ Aylan. Dat dode jongetje op het strand mocht wel getoond, want dat was ineens ‘iconisch.’

Dat is natuurlijk helemaal geen willekeur, zoals Gelauff wil voordoen. Dat is politiek bedrijven.

Dan het tweede voorbeeld dat langskwam in het NRC interview. De berichtgeving over MH17. Daarbij ging het Gelauff maar om één ding: De Russen de schuld geven. Gelauff geeft het gewoon toe. Het is bij hem niets anders dan Russenhaat, ingegeven tijdens de Koude Oorlog:

Er zat ook duidelijk een element van Koude Oorlog in. Dat bracht het voor mijzelf heel dichtbij. Mijn vader zei altijd: ‘bedenk wel dat de Amerikanen ons gered hebben van de Russen’.

Bron: http://www.joostniemoller.nl