Laat steun aan ‘kolonisten-Israël’ varen

Rabbijn Arik Ascherman helpt Palestijnse boeren met de olijvenoogst, afgelopen najaar. Vrede wordt gesloten door overheden, maar wordt pas mogelijk als volkeren in vrede willen samenleven.OPINIE

Rabbijn Arik Ascherman helpt Palestijnse boeren met de olijvenoogst, afgelopen najaar. Vrede wordt gesloten door overheden, maar wordt pas mogelijk als volkeren in vrede willen samenleven. | beeld ap / Majdi Mohammed

Een tweestatenoplossing en recht en gerechtigheid bevorderen. Dat is pas echt pro-Israël. Die koers zou ook de ChristenUnie moeten volgen.

Met verbazing nam ik kennis van uitspraken van ChristenUnie-voorman Gert-Jan Segers op zijn partijcongres op 23 april. Hij verweet in zijn toespraak D66 anti-Israël te zijn. Anderen gebruikten die kritiek om een stapje verder te gaan en mijn partij te beschuldigingen van antisemitisme. Dat vind ik bevreemdend en pijnlijk.

Pijnlijk, omdat niets zo wezensvreemd is voor mijn partij als racisme, xenofobie en discriminatie. Bevreemdend, omdat D66-leider Alexander Pechtold mede erop heeft aangedrongen dat het kabinet de strijd tegen antisemitisme ook breder in de EU moet agenderen.

Bevreemdend ook omdat D66 zich als een van de partijen in Amsterdam inzet om nabestaanden van Joden die na de oorlog boetes kregen voor achterstallige erfpacht, dat geld terug te laten krijgen. D66 wil bovendien dat de betaalde erfpacht terug wordt gestort.

Bevreemdend ook omdat Segers met zijn uitlatingen deze moeilijke discussie nog verder polariseert. En dat terwijl hij als kersverse fractievoorzitter juist zegt die breuklijnen te willen verkleinen. Bovendien is D66 feitelijk veel pro-Israëlischer dan de ChristenUnie.
veilige thuishaven

Dat laatste verbaast u wellicht op het eerste gezicht. D66 is toch heel kritisch op de alsmaar uitbreidende Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever?

Zeker. Mijn partij is zeer kritisch op de regering-Netanyahu.

Ik zie dat onder zijn leiding een belangrijke bondgenoot van Nederland ten kwade verandert. Ik wil opstaan voor Israëli’s die geven om mensenrechten.

Bovenal wil ik voorkómen dat wat de gedroomde veilige thuishaven moet zijn voor Joden wereldwijd, nu dreigt af te glijden naar een staat waar de nachtmerrie op de loer ligt.

Segers bewijst Israëliërs bepaald geen dienst door daarvan weg te kijken.

Zelf heb ik als diplomaat gewoond en gewerkt in Jeruzalem. Ik heb de dagelijkse verschrikkingen van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever voor de Palestijnen met eigen ogen gezien. Ik heb ook de Israëlische families leren kennen die leven onder voortdurende angst voor het luchtalarm en raketten uit Gaza.

Ik heb daar aan den lijve ondervonden, zoals schrijver Amos Oz dat zo mooi heeft gezegd, dat de Israëli’s voor honderd procent gelijk hebben en dat de Palestijnen eveneens voor honderd procent gelijk hebben. Maar de uitdaging is nu om elkaars gelijk te delen, daar en hier. En dat wordt steeds lastiger.

Er groeit daar nu een generatie Palestijnse en Israëlische jongeren gescheiden van elkaar op. Zij zien de ander steeds meer als ‘de ander’ – een abstracte, onbekende vijand. Ze kennen elkaar niet en willen elkaar misschien ook niet meer leren kennen.

Dat is funest. Want vrede wordt als eerste gesloten door overheden. Maar vrede wordt uiteindelijk alleen mogelijk gemaakt door volkeren. Alleen als de misstanden van de Israëlische bezetting eindigen, is vrede mogelijk. Alleen als het geweld vanuit Palestijnse zijde stopt, is vrede mogelijk.
lippendienst

Daarom wil mijn partij dolgraag een tweestatenoplossing: een vredig en veilig Israël en Palestina.

Daartoe is druk op beide partijen nodig. Daarom heb ik recent Kamervragen van de ChristenUnie mede ondertekend die het betalen van salarissen aan Palestijnse criminelen door de Palestijnse Autoriteit veroordeelden.

Helaas biedt Segers aan de tweestatenoplossing slechts lippendienst. Ooit heeft hij publiekelijk gezegd dat ook de Palestijnen een staat moeten krijgen en dat hij Palestijnse christenen als broeders en zusters beschouwt. Maar in de praktijk heeft de ChristenUnie dezelfde standpunten als de PVV als het om Israël gaat. Internationaal is er consensus dat de Palestijnse gebieden ‘bezet’ zijn, maar de ChristenUnie negeert het internationaal recht en heeft het over ‘betwiste’ gebieden. De meer dan tweehonderd nederzettingen die Israël in de bezette gebieden heeft gebouwd, zijn een zeer ernstige schending van de Geneefse Conventies. Desondanks stemde de ChristenUnie voor een PVV-motie die de regering opriep ‘de legaliteit van Joodse vestigingen in Judea en Samaria te erkennen en nederzettingen niet langer te betitelen als een obstakel voor vrede’.

Daarmee steunt de ChristenUnie Israëlische kolonisten. Dat is een extreem standpunt. Diezelfde kolonisten willen dat bezetting eeuwig voortduurt, terwijl die bezetting Israël corrumpeert. Dat zegt nota bene de Israëlische minister Moshe Ya’alon (ND 21 mei). Deze minister neemt ontslag omdat hij vindt dat Netanyahu extremisme bevordert. Dat zegt ook voormalig premier Ehud Barak, die stelt dat Israël afdrijft richting ‘fascisme’.
christelijke opdracht

Daar kan Segers niet langer van wegkijken. De ChristenUnie steunt kolonisten die de democratische rechtsstaat in Israël uithollen. Dat is ronduit tegen het belang van Israël in.

Het partijprogramma van de CU spreekt over ‘de christelijke opdracht te streven naar recht en gerechtigheid’. Vandaag debatteert de Tweede Kamer over de problemen tussen Israël en Palestina.

Ik daag Gert-Jan Segers uit om dan zijn programma in de praktijk te brengen. Om afstand te nemen van de PVV-standpunten. Ik daag hem uit, kortom, om zijn steun voor het kolonisten-Israël te laten varen en op te staan voor de mensenrechten. Daarmee zou hij Israël pas echt een dienst bewijzen.

Bron: http://www.nd.nl