Integratie. De monsterlijke mythe.

KeulenDoor Joost Niemöller

Over niets is in de Nederlandse politiek met zoveel zelfingenomen zekerheid gekletst als over ‘integratie.’ Tegelijkertijd is dat nu precies het begrip waarover totale vaagheid bestaat. Het is kortom niets dan politiek. In zekere zin, bijvoorbeeld, zijn latere generaties Marokkanen beter geïntegreerd dan eerdere. In andere opzichten juist niet. Assimilatie zou een veel beter begrip zijn: de mate waarin immigranten op autochtonen zijn gaan lijken. De tweede generatie Chinezen is daar een perfect voorbeeld van. De tweede generatie Indo’s. Behalve door huidskleur niet meer van Nederlanders te onderscheiden en in sommige opzichten zelfs meer Nederlands dan de Nederlanders. Maar het multiculturele ideaal, maakt het onmogelijk om zo te denken. Assimilatie is het taboe, integratie is de norm.

Op de site ‘Rood Vlees’, die voorgeeft wetenschappelijk te zijn, wordt een nieuw voornemen van de Kamer besproken, namelijk het uitstellen van de naturalisatie van vijf tot zeven jaar, en dat afgezet tegen de mate van integratie.

Aangezien ‘integratie’ geen wetenschappelijk te meten begrip is, dus al bij voorbaat een hopeloze onderneming.

Daar zijn we in Nederland erg goed in, als het gaat om de immigratie en de multi-etnische samenleving: iets meten wat niet te meten valt.

Bij Rood Vlees kijken ze in de praktijk vooral naar het hebben van werk, en dan concluderen ze dat het verlaten van de naturalisatieperiode niet leidt tot meer werk, maar het verkorten van de naturalisatieperiode juist wel:

Het Nederlanderschap zou een bijdrage kunnen leveren aan de integratie van migranten. Het verkrijgen van het Nederlanderschap vereist een zekere mate van investering en voorbereiding, onder andere op het gebied van taalkennis. Onderzoek laat zien dat zich dit uitbetaalt in betere prestaties op de arbeidsmarkt, maar ook dat dit afhankelijk is van de snelheid waarmee een migrant naturaliseert. In algemene zin lijkt naturalisatie een grotere meerwaarde te hebben indien het naturalisatiemoment niet te lang wordt uitgesteld. Oftewel, hoe sneller, hoe beter. Als immigranten zeven jaar of langer in Nederland gewoond hebben (dus vanaf het achtste verblijfsjaar) draagt naturalisatie nog maar marginaal iets bij aan het integratieproces, in ieder geval op de arbeidsmarkt.

Het was handig geweest als Rood Vlees bijvoorbeeld de vergelijking met Duitsland had getrokken, waar naturalisatie een moeizaam proces is, en waar immigranten juist eerder werken. Dat kan ook te maken hebben met het feit dat immigranten in Duitsland vooral Turken zijn en in Nederland voor een belangrijk deel ook Marokkanen. (Overigens zijn die verhoudingen door het beleid van Merkel sterk aan het verschuiven.) Etniciteit zegt alles, maar dat is taboe.

 

De redenering van Rood Vlees is dus: Geef ze veel. Dan geven ze vanzelf iets terug. Als vijftig jaar immigratie ons iets geleerd zou moeten hebben dan is het wel dat daar niets van terecht komt. Er is door Nederland niets aflatend gegeven. En wij kregen stank voor dank.

En het maar hebben over integratie, zonder dat verder in te vullen. En daar maar geld in steken met belachelijke inburgeringscursussen die niet nageleefd worden.

Teveel mensen verdienen hun brood met deze gevaarlijke onzin die Nederland steeds verder weg laat zakken in het moeras.

Wanneer zinkt nu eindelijk eens het realisme in?

Bron: http://www.joostniemoller.nl