Franse premier Valls pleit voor reset relatie met islam, maar is te soft en te laat

Valls na ‘Nice’: Fransen moeten leren leven met terrorisme – Economische stadsjihad vernietigt Franse winkels, bedrijven en cultuur – Steeds meer Franse steden en inmiddels ook dorpen stap voor stap overgenomen door moslims


Frankrijk, het eerste Europese land waar de islam de fatale 10% bereikte, lijkt verloren. Nederland zit inmiddels heel dicht tegen dat percentage aan.

Na de meest recente terreuraanslag in Frankrijk, deze keer op een kerk, waarbij een priester op ritueel islamitische wijze werd onthoofd –door het extreemlinkse NU.nl totaal niet gemeld, maar op schandalig misleidende wijze consequent slechts een ‘gijzeling’ genoemd waarbij de priester slechts ‘omkwam’ (2)- pleit de Franse premier Manuel Valls voor een ‘reset’ in de relatie tussen zijn land en de islam. De maatregelen die hij voorstelt zijn echter veel te soft en veel te laat. Steeds meer Franse steden worden namelijk overgenomen door de ‘economische stadsjihad’, zoals een in Frankrijk wonende Nederlander getuigt. Tal van Franse winkels en bedrijven worden door moslims afgeperst en bedreigd, en vervolgens vervangen door islamitische ‘collega’s’. Hele dorpen en steden vallen zo ten prooi aan de islam en de Sharia.

Valls staat ‘open voor het idee’ om voortaan te eisen dat imams enkel in Frankrijk mogen worden opgeleid, en dat moskeeën ‘voor een nog te bepalen periode’ niet meer met buitenlands (Turks en Arabisch) geld mogen worden gefinancierd. Inmiddels begint ook in Parijs het inzicht door te sijpelen dat vrijwel alle moskeeën worden gebruikt om moslimjongeren te radicaliseren en op te zetten tegen de autochtone bevolking.

De premier gaf toe dat er een ‘fout’ is gemaakt met de 19 jarige Adel Kermiche, één van de twee terroristen die de kerk aanvielen en de priester onthoofdden. Kermiche was met een enkelband vrijgelaten uit de gevangenis, in afwachting van een rechtszaak wegens hulp aan terreurorganisaties (in Syrië). Eerder werd Valls zwaar bekritiseerd toen hij na de terreuraanslag in Nice zei dat de Fransen ‘moeten leren leven met terrorisme’. (1)

Economische stadsjihad vernietigt Franse winkels en Franse cultuur

Een Nederlander die in Frankrijk woont schrijft op zijn Facebook dat ‘wat we nu radicale islam noemen, hier in Frankrijk onder een andere naam al jaren bezig is: economische stadsjihad. Een goed georganiseerde islamitische maffia die op criminele wijze Franse winkeliers en kleine en grote ondernemingen afperst en onder druk zet, om het zo voor elkaar te krijgen dat ze hun winkel, een bakker, slager of supermarkt, sluiten. Missie eenmaal geslaagd, dan neemt een islamitische slager of bakker de zaak over, en hopla, men gaat naar de volgende ondernemer.’

‘Hoe meer winkels worden overgenomen, hoe meer moslims in die wijk komen wonen, en… als ze het uiteindelijk voor elkaar hebben gekregen dat 45% van het aantal inwoners moslim is, kunnen ze volgens de Franse wet eisen dat een islamitische burgemeesterskandidaat meedoet met de verkiezingen. De plaatselijke socialistische partij, waar bijna alle moslims lid van zijn, zal daar gehoor aan geven.’

Doel van moslims is volledig islamitische dorpen en steden

‘Niet alleen in grote steden, maar ook in kleine voorsteden begint dit zichtbaar te worden. Op het moment dat ze een straat of woonwijk hebben, wordt illegaal de islamitische wet (Sharia) ingevoerd. Dit is al sinds jaar en dag aan de gang… Dit is niet multicultureel, want dan heb je een bevolking met diverse culturen en religies… Maar dit gaat om straten met bakkers, slagers, snackbars, kledingwinkels etc. met alleen maar islamitische ondernemers, die via een netwerk van afpersing en criminaliteit hun zaak hebben kunnen opbouwen, met als doel een islamitische dorp of stad te maken.’

‘Hier spreek je dus van een strategie, een goede planning, en dus ook van een manier om doelbewust een stad of dorp te zuiveren van de lokale bevolking. Je neemt stad voor stad, dorp voor dorp in, om meer macht en invloed op te eisen, met hulp van de socialistische partij (de Franse variant van de PvdA / SP, gemixt met GroenLinks en D66) die graag zo lang mogelijk aan de macht wil blijven, maar ondertussen stekeblind is voor wat er werkelijk gaande is, en tegelijkertijd de problemen in die wijken onderschat, omdat daar de welvaart niet toe- maar juist afneemt, en een dorp of stad economisch steeds zwakker wordt.’

‘De werkeloosheid neemt in die gedeeltes juist toe, wat weer een voedingsbodem voor groepen als IS en Hamas enz. is. Juist uit die dorpen en steden waar wijken zo zijn overgenomen, zijn de meest radicalen naar Irak en Syrië vertrokken. Juist uit deze wijken komen de daders die (hier) aanslagen plegen.’

Socialistische en liberale tolerantie voor cultuur die de onze om zeep wil helpen

‘De politiek van de socialistische partijen in Europa, die vanaf de jaren ’60 de immigranten alles hebben beloofd en toegezegd om hun stemmen te winnen, heeft hen uiteindelijk de das omgedaan. Het tolerante beleid van de sociale- en liberale democraten heeft gefaald…. Je geeft een vreemde onderdak en hulp waar hij of zij het nodig heeft, maar je geeft hem nooit de sleutels van je huis of de pincode van je bankrekening.’

‘Wat wij met deze tolerantie hebben gedaan is hen de sleutels geven van onze cultuur, manier van leven, normen en waarden… Als een ideologie of religie andere bevolkingsgroepen, jouw en mijn gedachtengoed, om zeep probeert te helpen, dan zijn alle grenzen bereikt.’  (3)

Kortom: Frankrijk, het eerste Europese land waar moslims over de cruciale 10% gingen, lijkt verloren. Nederland zit heel dicht tegen dat percentage aan. En wat doen wij? Laten wij het ook zover komen, of is het zelfs al zover, maar mogen ook onze media daar op last van de politiek in Den Haag niets over schrijven?

Xander

(1) Arutz 7
(2) NU
(3) Facebook / Roger Maatje-Fortin

Bron: http://www.xandernieuws.nl

 

Who Will Write France’s Future?

by Daniel Pipes
Washington Times
June 7, 2016


Two high-profile French novels, dissimilar in timing and tone, portray two influential visions of France in the future. Not just good reads (and both translated into English), together they stimulate thought about the country’s crises of immigration and cultural change.

Jean Raspail (1925-) imagines a racial invasion coming by sea, of rafts and boats taking off from the Indian subcontinent and heading slowly, inexorably for the south of France. In Le Camp des Saints (The Camp of the Saints, 1973), he primarily documents the helpless, panicked French reaction as the horde (a word used 34 times) “kept coming to join the swelling numbers.”

It’s a stark dystopian fantasy about the white race and European life that corresponds to fears articulated by no less than Charles de Gaulle, the dominant politician of post-war France, who welcomed non-white French citizens “on condition that they remain a small minority. Otherwise, France would no longer be France. We are, after all, primarily a European people of the white race.”

Camp also anticipates the notion of “The Great Replacement” (Le Grand Remplacement) conceptualized by the French intellectual Renaud Camus, which anticipates the quick replacement “of the historic people of our country by peoples of immigrant origin who are overwhelmingly non-European.” Roughly this same fear – of immigrants pushing the indigenous French people aside and taking over the country – inspires the National Front party, now polling close to 30 percent of the vote and growing.

Michel Houellebecq (1956-) tells the story not of a country (France) but of an individual (François) inSoumission (Submission, 2015). François is a weary, somewhat decadent professor of the decadent movement in French literature. He lacks family, friends, and ambition; although only in his mid-40s, his will to live has eroded through the ennui of take-out food and a procession of interchangeable sex partners.

When an ostensibly moderate Muslim politician unexpectedly becomes president of France in 2022, many radical changes to French life follow quickly. In a surprise twist, what begins ominously (a corpse in the gas station) soon enough turns benign (delicious Middle Eastern food). Lured by a well-paying and satisfying job with the perk of having access to marry multiple pretty, covered students, François readily abandons his old life and converts to Islam, which offers him the rewards of luxury, exoticism, and patriarchy.

If the 1973 novel never mentions the word Islam or Muslim, its 2015 counterpart dwells on them both – starting with the title: Islam in Arabic means “submission.” Conversely, the first book focuses on race while the second hardly notices it (François’ favorite prostitute is North African). One takeover ends hellishly, the other agreeably. The earlier book is an apocalyptic political tract disguised as entertainment, the later one offers a literary and sardonic take on Europe’s loss of will while not expressing animus toward Islam or Muslims. The one documents an aggression, the other a consolation.

The novels capture two major, almost contradictory post-war cross-currents: The lure of a wealthy and free Europe for remote, impoverished peoples, especially Muslims; and the lure of a vigorous Islam for an enfeebled, post-Christian Europe. Both ways, Europe – just 7 percent of the world’s landmass but the dominant region for five centuries, 1450-1950 – stands to lose its customs, culture, and mores, becoming a mere extension, or even a dependency, of North Africa.

The novels imply that the alarming concern expressed decades ago (masses of angry, violent dark people) has become familiar and even benign (Middle Eastern universities pay higher salaries). They suggest that the time for panic has passed, replaced by a time for graceful capitulation.

One vision of the future that’s already passed.

Camp made a splash on the Right when it first appeared but both books address more widely-held concerns today;Camp’s reissue in 2011 rocketed to the top of the bestseller list in France and Submission simultaneously became the #1 bestseller four years later in France, Italy, and Germany.

Forty-two years separate these two books; jumping another 42 years ahead, what story might a futuristic novel published in 2057 tell? Such thinkers as Oriana Fallaci, Bat Ye’or, and Mark Steyn would expect an account that assumes Islam’s victory and narrates the chasing down of France’s few remaining Christian believers. But I predict nearly the opposite: a report that assumes Camus’ great replacement failed and imagines a violent repression of Muslims (in the words of Claire Berlinski) “shambling out of the mists of European history” accompanied by a nativist French reassertion.

Mr. Pipes (DanielPipes.org, @DanielPipes) is president of the Middle East Forum. © 2016 by Daniel Pipes. All rights reserved.

Weken van keiharde Franse protesten Nederlandse media zwijgen het dood

Weken van keiharde Franse protesten Nederlandse media zwijgen het dood

Al weken lang zijn in Frankrijk de meest heftige rellen gaande in het kader van de hervormingen rondom het arbeidsrecht. Deze protesten vinden plaats onder de naam ‘Nuit Debout‘ (Nachtelijke Opstand). Waar Nederlanders stilzwijgend thuis achter de buis kruipen als er weer eens een zoveelste bezuiniging doorgevoerd word, gaan de Fransen al weken lang massaal de staat op. De Nederlandse media berichten er niet of nauwelijks over. Stel je voor dat dit overslaat, dan heeft Brussel een probleem Kijk even wat u allemaal gemist heeft.

Waar gaat het allemaal om? Het begon natuurlijk allemaal met de verslechterende economie binnen Europa. Dat kwam door Griekenland en dus moesten alle Europese landen flink in de buidel tasten om de “steunpakketten” te helpen financieren. Natuurlijk begon dat eigenlijk bij Europa zelf die een oogje dichtkneep toen Mario Draghi de Grieken enorme schulden aansmeerde als Vice President bij Goldman Sachs. Als dank daarvoor is hij in 2011 beloond met een voorzitterschap van de Europese Centrale Bank. Griekenland moest natuurlijk de nek omgedraaid worden, omdat het een historische band met Rusland heeft en ook niet zo lekker ligt bij de Turken. Turkije mocht de afgelopen jaren groeien van de farao’s en Griekenland moest kapot. Dat is natuurlijk in samenwerking gedaan met de toenmalige regering, waardoor Griekenland op de rand van de afgrond werd gebracht. De media verkopen het Europese volk ondertussen het beeld van ‘die luie Grieken’ en zo begon het spel van het uitknijpen van de Europese bevolking. Grootste slachtoffer is natuurlijk het Griekse volk. Maar ook u en ik zijn de lul. Want al die door minister Jeroen Dijsselbloem gecoördineerd steun aan Griekenland moest ergens vandaan komen. En u weet wel uit wiens zak. Uit de zak van het volk van de rest van Europa. Natuurlijk is de Griekse bevolking helemaal naar de klote en worden ze ook nog eens overspoeld met vluchtelingen, maar wij kijken graag naar onze eigen portemonnee, is het niet?

Welnu, die Griekse schulden worden binnenkort afgeschreven, alleen wordt dat nog even over de Duitse federale verkiezingen in 2017 heen getild, zodat hermafrodiet Merkel nog een keer Bondskanselier kan worden. De term die bedacht is voor het afschrijven van die schulden is ‘schuldenverlichting‘. Het lijkt maar niet tot de Nederlandse bevolking door te dringen dat we gewoon keihard genaaid zijn. Hoeveel miljard heeft het kabinet Rutte uit de zak geklopt voor de bezuinigingen die nodig waren om de banken uit de problemen te helpen, omdat Griekenland op omvallen stond en uit alle hoeken en gaten geld geleend moest worden? Begrijpt u het nu nog niet? Dat geld wordt uit het niets gedrukt! De centrale bank voert die getallen gewoon in op een computer. Ze verliezen niets als het afgeschreven wordt! Die schuld had in het begin al kwijt gescholden kunnen worden. Dan waren al die bezuinigingen niet nodig geweest. Het is een truc geweest van Brussel om de gehele Europese bevolking financieel uit te knijpen! En dat is weer een truc geweest die bedacht is om allerlei nieuwe absurde maatregelen door te voeren en dan met name maatregelen die de bevolking steeds verder uitkleedt aangaande haar rechten en steeds verder inkapselt aangaande verplichtingen. Kortom: u bent besodemieterd en bedrogen. Bestolen zelfs!

In Frankrijk is men daar nu achter. De Franse regering wil ook maatregelen doorvoeren. Zogenaamd om de arbeidsmarkt te stimuleren. U kent dat wel. Is hier in Nederland ook gebeurd. Soepeler ontslagrecht enzo. Dat zou de economie moeten stimuleren. Nou, niets van dat alles! Als het beter gaat met de economie, is dat alleen op papier. Niet voor niets verlaagt de ABN AMRO vandaag de hypotheek rente naar minder dan 1%. Het wel of niet beter gaan van de economie wordt bepaald door diegenen die aan de knoppen zitten in Brussel. Het is een spel van ‘uitknijpen van de bevolking tot het gaatje’ en dan weer even de teugels laten vieren, zodat ze denken dat al die bezuinigingen geholpen hebben. U bent genaaid. De Franse staan op het punt genaaid te worden, maar wat doen zij? Juist: ze gaan de straat op. Ze pikken het niet langer. Niet dat ik een voorstander van spandoeken en protesten ben, maar ik ben wel een voorstander van “Nee, we pikken dit niet langer” en “Nee, we accepteren de dictatuur van die idioten in Brussel en Den Haag niet meer“. Non-compliance! Niet langer mee werken aan bezuinigingen of hervormingsmaatregelen! En dat is wat de Franse bevolking nu laat zien. Zij pikken de arrogantie van hun regenten niet langer. En wat doen wij? Wij zijn blij voor mark Rutte dat hij na al dat plunderen even op de roze wolk heeft mogen zweven, tijdens de Toppers in de Arena. Hij zou uit zijn torentje gejaagd moeten worden en samen met Jeroen Dijsselbloem een volksarrest moeten ondergaan!

 

Bron linkvermeldingen: time.comvolkskrant.nl, nu.nl

Bron: http://www.martinvrijland.nl