Wachtersavond in ‘s-Gravendeel op 3 maart a.s. met Albert de Hoop!

image002

Hierbij nodigen wij jullie van harte uit voor de wachtersbijeenkomst op D.V. donderdag 3 maart a.s.

Voor deze bijeenkomst hebben wij Albert de Hoop uitgenodigd als spreker. Albert woont sinds 2011, samen met zijn vrouw Silvia, in Jeruzalem en wandelt dagelijks over de oude stadsmuren van Jeruzalem om Gods beloften van herstel, troost en overwinning te proclameren (Jesaja 62:6-7).

 Aan de hand van de Bijbelse profeten zal Albert ingaan op de beslissende tijd waarin wij leven. Een tijd waarin op allerlei gebied richting lijkt te ontbreken en waarin voor velen Israël een bron van verdeeldheid is geworden.

Terwijl wij er aan de ene kant getuigen van mogen zijn dat God is opgestaan om Zich over Sion te ontfermen en nú voor Israël de tijd van genade is gekomen (Psalm 102:14), zien we aan de andere kant de vijandschap tegen Israël in alle vormen toenemen (Psalm 83:4-5).

Wij willen Albert en Silvia in hun NeverBeSilent-avontuur op de muren van Jeruzalem graag financieel ondersteunen. Daarom willen we aan het einde van de avond een collecte houden.

We zien naar je uit op donderdag 3 maart a.s. En neem vooral familie en vrienden mee die meer willen horen over Gods majestueuze reddingplan voor Israël en via Israël voor heel de wereld.

De vluchtelingencrisis: waar blijven de Palestijnen?

Europa wordt overspoeld met vluchtelingen: Arabische en Iraanse, christenen en moslims. Ze komen zelfs tot uit Marokko. Vraag is: waar blijven de door Israël zo wreed onderdrukte Palestijnen? Zouden die niet juist nu hun kans schoon zien om onder het Israëlische bezettingsjuk uit te komen? En waarom blijft de Europese, Nederlandse én plaatselijke politiek zo gefixeerd op Israël terwijl het hele werelddeel bezwijkt onder een veel ernstiger probleem, veroorzaakt door een strijd tussen Arabische broeders?

Marokko BDS
BDS

Wie nog geen anderhalf jaar terugreisde in de tijd en er de kranten op nasloeg, zou denken dat de grootste monstermacht op aarde Israël zou moeten zijn. Zo werden bij de Verenigde Naties in 2013 21 resoluties tegen Israël aangenomen, tegenover één tegen Syrië, één tegen Noord-Korea, één tegen Myanmar en één tegen Iran. In 2014 waren dat er twintig, tegenover 3 resoluties tegen Syrië, Noord-Korea en Iran. En in 2015 was het al niet veel beter. Twintig resoluties tegen Israël, één tegen Iran, één tegen Noord-Korea en één tegen Syrië. Anno 2016 is het Israëlisch-Arabisch conflict van de voorpagina’s verdreven door de Europees-Arabische crisis. Als de moslimbroedermoord zich alleen was blijven afspelen in de regio, was het een andere zaak geweest (“Ze maken elkaar maar af”), maar inmiddels ondervindt Europa dat conflict aan den lijve. Daarom over Israël minder ingezonden stukken in de kranten, geen demonstranten die Museumplein en Hoefkade bevolken, zelfs niet om op te roepen een einde te maken aan deze apocalyptische strijd. Intussen gaat de campagne om Israël te demoniseren even wat minder zichtbaar, maar wel degelijk onverminderd, door. Zowel bij NGO’s als in de politiek en de journalistiek, want de zogenaamde Boycot-Divest-Sanctions beweging (BDS) is met een bak geld overal geïnfiltreerd, vaak gebruik makend van antisemitische onderbuikgevoelens.

Opkomen voor de rechten van het Palestijnse volk mag uiteraard, maar dan toch even een vraag: waarom blijft het, terwijl miljoenen vluchten uit Syrië, Irak, Afghanistan, Mali, Eritrea, Somalië, Iran en zelfs ook Marokko waar toch echt geen oorlog of bijzonder zware onderdrukking heerst, vanuit de Palestijnse gebieden zo opmerkelijk rustig? Waar blijven de honderdduizenden Palestijnen uit door Israël onderdrukt gebied, die net als andere bevolkingen uit de Arabische wereld meer dan ooit de mogelijkheid hebben om Europa te overspoelen? Waarom loopt de hele Westbank, waar Israël ‘heer en meester is’ en waar vandaan het gemakkelijk ‘ontsnappen’ is, niet leeg?

Naast de Iraniërs is er geen hoger opgeleid islamitisch volk in het Midden-Oosten (en aan wie hebben de Palestijnen dat te danken, denkt u?)

Demonstratie tegen IsraëlDemonstratie tegen Israël

Als we in Europa spreken over de instroom van ‘hoogopgeleide vluchtelingen’, zouden de Palestijnen vooraan moeten staan en we zouden hen met open armen moeten ontvangen. Want naast de Iraniërs is er geen hoger opgeleid islamitisch volk (en aan wie hebben de Palestijnen dat te danken, denkt u?). Het mag dus een raadsel heten waarom ze blijven zitten waar ze zitten. Iedereen was het er in de zomer van 2014, terwijl in Syrië al lang en breed de bloedige burgeroorlog woedde, toch over eens dat er geen onderdrukter volk was dan de Palestijnen? Het ging toch om genocide? Om volkerenmoord? En zelfs om een Holocaust? Werd Israël niet internationaal vergeleken met nazi-Duitsland? Weet u nog wel? Die bordjes en spandoeken die zonder blikken of blozen door de straten van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag werden gesjord? Met op de voorgrond zichzelf graag profilerende ‘wij zijn solidair!’-politici en opiniemakers?

De kille cijfers

Rapporten van Eurostat tonen aan waar vluchtelingen vandaan komen. En uit dit Duitse rapport blijkt ook het aantal stateloze vluchtelingen vanuit Syrië. Dat zijn inderdaad vaak Palestijnen die al generaties lang in dat land wonen, maar nog altijd geen staatsburgerschap hebben gekregen van de Syrische regering (met dank aan vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNWRA, maar daarover een andere keer). Dat ook de Palestijnen het in Syrië zwaar te verduren hebben, bleek uit het drama dat zich in 2014 voltrok in het vluchtelingenkamp Yarmouk, een buitenwijk van Damascus; een humanitaire ramp waarbij de honger zo groot was dat zelfs katten op de borden eindigden. De anti-Israëldemonstranten die de straten van de grote Nederlandse steden bevolkten hadden daar echter geen boodschap aan. Die richtten zich maar op één agressor: Israël. Het Palestina Komitee, toch opkomend voor de rechten van Palestijnen, wijdde slechts mondjesmaat tweets aan Yarmouk. Verder openbaar protest bleef uit.

Een groot deel kon niet als ‘strijders’ worden geïdentificeerd omdat ze, zoals dat gaat bij asymmetrische oorlogsvoering, mengden met de burgerbevolking

Even voor de goede orde: de VN stopte begin 2015 met het tellen van burgerslachtoffers in Syrië, dat toen al 250.000 oversteeg. Naar het huidige dodental is het gissen. In de Gaza-oorlog, uitgelokt door het terroristische, islamistische Hamasbewind dat de scepter zwaait over dit helse stukje aarde, vielen volgens alweer de VN 2100 doden, van wie zeker een derde ‘strijders’. Een groot deel kon niet als zodanig worden geïdentificeerd omdat ze zich (zo gaat dat bij asymmetrische oorlogsvoering) mengden met de burgerbevolking. De VN telde daaronder ook 500 kinderen en ook dat begrip is, hoe tragisch ook, arbitrair, omdat heel veel jongeren van 12 tot 18 jaar zich schuldig maakten aan oorlogshandelingen. Dat gebeurt nog altijd trouwens, zie dit recente dieptrieste bericht van een 13-jarig Arabisch messentrekkertje.

Dirty Business

Terwijl in 2014 de verschrikkelijkste beelden de wereld overgingen van ‘oorlogsmisdaden door het Israëlische leger’, zien we nu opvallend weinig beelden van burgerslachtoffers die wel degelijk moeten vallen door de bombardementen in Syrië en Irak door Amerikanen, Russen of Europeanen. Oorlog is altijd dirty business, maar als we het niet zien, doen we alsof het er niet is. Alleen de wandaden van IS en Assad gaan via sociale media de wereld over, maar niet in half zo hysterische mate als in 2014 tijdens Gaza. En daar gebruikten de nodige clubjes toen ook nog eens beelden voor die niet uit Gaza afkomstig waren, maar uit Syrië.

Terwijl zich in het hele Midden-Oosten een armageddon afspeelt, gaan wij het op alle niveaus, van het Europese Brussel tot het regionale Den Haag, eens hebben over het democratische, westerse Israël

Terwijl Europa zich steeds meer achter de oren krabt over het aantal vluchtelingen en de mentalitéit die daarmee wordt geïmporteerd, zet de BDS-beweging gestaag haar grote missie voort. BDS staat voor Boycott, Divest and Sanctions. Niet tegen Syrië, niet tegen Iran. Ook niet tegen het militaire bewind in Egypte of het toch echt niet zo democratische Marokko. Ook niet tegen Saoedi-Arabië, dat terwijl deze woorden worden getikt, weer tientallen burgerslachtoffers (nu al een veelvoud van het aantal in de Gaza-oorlog) maakt in Jemen. En een BDS-maatregel tegen Turkije, dat de enige groepering die iets echt moedigs en nuttigs tegen IS doet, namelijk de Koerden, een kopje kleiner maakt? Nee. Natuurlijk proberen we die NAVO-partner zo veel mogelijk te vriend te houden.

Dat land waar een vrouw al premier was terwijl wij hier in Nederland nog steeds geen potentiële kandidate zien

Nee hoor. Terwijl zich in het hele Midden-Oosten Armageddon afspeelt, trekken wij op alle niveaus, van het Europese Brussel tot het regionale Den Haag, ten strijde tegen het democratische, westerse Israël. U weet wel: dat land waar homo’s veilig over straat kunnen, waar moslims in het leger zitten, waar een vrouw al in de jaren 70 premier was terwijl wij hier in Nederland nog steeds geen potentiële kandidate zien, waar techniek en informatietechnologie op zeldzame hoogte staan, waar ontdekking op ontdekking wordt gedaan op het gebied van kankerresearch en waar nog geen vier jaar geleden de dochter van een groenteman de Nobelprijs voor de Scheikunde kon winnen.

‘Die slimme Joden’

Bij gebrek aan initiatief of het gevoel van controle over de échte grote problemen in de wereld, proberen wij het vingertje op te heffen naar dat landje daar, dat nog niet de helft meet van Nederland; het land dat wordt gezien als het mes in de rug van de toch ‘aan de wereld bijdragende’ Arabische wereld. Zelfs de vrije manier van leven van homo’s in Tel Aviv wordt door ge-BDS’de linkse groeperingen weggezet als propaganda. Ze hebben er een woord voor: pink washing. Israël kan het op geen enkel gebied goed doen. Het wordt gedemoniseerd totdat we natuurlijk Israëlische software in ons mobieltje nodig hebben of een medicijn voor een ernstig ziek familielid. Dan gaat het ineens over ‘die slimme Joden/zionisten waar je toch maar gebruik van moet maken’.

Kortgeleden ging Human Rights Watch-directeur Kenneth Roth bij uitgerekend Saoedi Arabië op bezoek voor extra fondsen

Israël heeft een grote fout begaan. Jarenlang heeft het de BDS-beweging onderschat terwijl deze haar machtsbasis uitbreidde. Joden hebben de beweging jarenlang doodgezwegen vanuit het paradigma: ‘Als je er geen aandacht aan schenkt, gaat het vanzelf weg.’ Dat was een grove onderschatting. BDS heeft onuitputtelijke voedingsbodems waaronder het altijd onder de oppervlak aanwezige antisemitisme en heel veel Arabische dollars, want het spekken van de Palestijnse (lees: Arabische) agenda is big, big business.

BDS en Saoedi-Arabië

Van dat laatste is dit een uitstekend voorbeeld: Kenneth Roth is directeur van Human Rights Watch, een organisatie in het leven gehouden door roofkapitalist-bekeerd-filantroop George Soros, die heus wel het een en ander doet voor mensenrechtenschendingen in Arabische landen, maar vooraan staat als het gaat om het onder de loep leggen van iedere stap die Israël zet. Kortgeleden ging Roth bij uitgerekend Saoedi-Arabië op bezoek om extra fondsen te werven. U weet wel, dat land dat qua wreedheid niet onderdoet voor IS, maar nu wel voorzitter is van de mensenrechtencommissie van de VN, I kid you not. Roth is uiteraard voorstander voor het volledig open zetten van de Europese grenzen zoals hij vorige week nog bij Buitenhof mocht propageren, maar hij bedelt tegelijkertijd bij een land dat de grenzen voor eigen geloofsbroeders en -zusters potdicht houdt. Zo zijn er ook legio voorbeelden van Europese en Nederlandse dubieuze geldstromen naar NGO’s die er een geheime agenda op nahouden. Zie bijvoorbeeld United Civilians for Peace, een prachtnaam voor een dubieus clubje dat op brede Nederlandse steun mag rekenen (zie de CIDI-website).

Duizenden werkloos

Laat er geen twijfel over bestaan dat wanneer u opkomt voor de boycot van bijvoorbeeld Joodse bedrijven op de Westbank, u honderden, nee duizenden Palestijnen werkloos maakt. Palestijnen die hun mond niet durven open te trekken omdat de corrupte antidemocratische Palestijnse Autoriteit in Ramallah dat niet prettig zou vinden. Laat ook duidelijk zijn, dat een ieder die zegt: “Ik ben niet tegen het bestaansrecht van Israël en ook voor een Palestijnse staat,” nog altijd een partner vindt in een groot deel van de Israëlische bevolking.

De harde kern van BDS wil uiteindelijk maar één ding: eliminatie van de Joodse staat

Die bevolking die de minderheden zo onderdrukt (inclusief 20% Arabieren binnen de Groene Lijn van ’67), dat ze terwijl ze kunnen vluchten, blijven zitten waar ze zitten. Dat geldt zelfs voor de Palestijnen op die zo bruut bezette Westbank.

Ook moet u weten dat als u zich aansluit bij zo’n eenzijdig BDS-initiatief, u wordt misbruikt door een beweging die, gespekt met (onder meer Saoedische) dollars en doorspekt van antisemitische gevoelens, uiteindelijk maar één einddoel voor ogen heeft: de eliminatie van de Joodse staat.

esthervoetAuteur: Esther Voet

 

 

 

 

Bron: https://jalta.nl/column/de-vluchtelingencrisis-waar-blijven-de-palestijnen/?a=urqNWTClVYTXzQ71PLEQvb5g8E3JP5_rxbiaiqzJR-g&b=5QGCGbOmwrDYE1lsX-Rq2CuDXAw6j6qz_7pXHI8SSiM

Vijf misverstanden over Israëlliefde van christenen

Arjan_Wendt
“Het is erg makkelijk om een karikatuur te maken van christenen met liefde voor Israël,” merkt Arjan Wendt op. Hij is werkzaam voor Christenen voor Israël (CvI), een organisatie die als doelstelling heeft om christenen bewust te maken van de betekenis van het Joodse volk in Gods handelen met deze wereld. In de wandelgangen wordt er soms een eenzijdig beeld van de CvI-achterban geschetst. Met Arjan bespreken we vijf misverstanden.
1. Hoe meer liefde voor Israël, hoe minder liefde voor Jezus

“Israël en Jezus worden vaak tegen elkaar uitgespeeld,” vertelt Arjan. “Alsof liefde voor het Joodse volk je verblindt ten opzichte van Jezus. Voordat ik mij verdiepte in Israël dacht ik er eerlijk gezegd hetzelfde over. Ik heb mogen ontdekken dat het juist andersom is: wie Israël leert kennen, ontdekt dat de Heere Jezus nog veel meer is dan je altijd hebt gedacht. Jezus is niet alleen het Lam van God, maar ook de Leeuw van Juda. Hij is niet alleen de Koning van de wereld, maar wordt in de Bijbel ook de Koning van Israël genoemd. Wie zich verdiept in Gods liefde voor het Joodse volk en Zijn beloften voor hen zal begrijpen dat Jezus en Israël onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn.”

“Andere christenen hebben een warm hart voor de Vervolgde kerk of vluchtelingen. Het zou toch ook raar zijn om te stellen dat liefde voor vervolgde christenen je van Jezus vandaan kan houden?”
“Bij CvI werken christenen die Gods liefde voor het Joodse volk meer aandacht willen geven. Andere christenen hebben een warm hart voor de Vervolgde kerk of vluchtelingen. Het zou toch ook raar zijn om te stellen dat liefde voor vervolgde christenen je van Jezus vandaan kan houden? Deze bewogenheid ontstaat in beide gevallen júist uit het willen volgen van Jezus.”
 
2. Liefde voor het Joodse volk en liefde voor Arabieren gaan niet samen
“Het is goed om te weten dat liefde voor Israël allereerst niet te maken heeft met een politieke voorkeur, maar is gebaseerd op de Bijbel. Ik ben ervan overtuigd dat wie Israël bezoekt, niet anders kan dan een zwak ontwikkelen voor de Arabieren. Ze vormen een belangrijk gedeelte van de Israëlische samenleving. Ook wij hebben warme contacten met Arabische voorgangers in Israël. We zetten als CvI ook sterk in op verzoeningsprojecten. Als CvI is onze hoofddoelstelling om te vertellen over Gods plan met Israël. Onze betrokkenheid met het Joodse volk staat los van politieke standpunten.”
3. Wie opkomt voor Israël keert zich tegen de Palestijnen

“Pratend over het Israëlisch-Palestijnse conflict wordt soms vergeten dat Israëli’s en Palestijnen in het dagelijks leven op elkaar aangewezen zijn en prima kunnen samenwerken. Duizenden Palestijnse gezinnen en bedrijven zijn afhankelijk van Israël, simpelweg omdat ze daar wonen en leven. De overgrote meerderheid vindt dat prima. Anti-Israëlische maatregelen, zoals de BDS-boycot, raken ook de Palestijnen. Eén van de Israëlische bedrijven die door de internationale druk is geraakt, is SodaStream. Ze werden gedwongen om hun fabriek in een nederzetting te verplaatsen naar de Negev-woestijn, waardoor honderden Palestijnse hun goed betaalde baan verloren.”

“Als een christelijke organisatie arme gezinnen in Roemenië ondersteunt denk je toch ook niet: wat jammer dat ze niks met arme Afrikanen hebben”
“Ons hoofddoel is om christenen bewust te maken van Gods plan met Israël. Het is erg flauw om aan de hand van liefde voor Israël te stellen dat je niets met de Palestijnen hebt. Als een christelijke organisatie arme gezinnen in Roemenië ondersteunt denk je toch ook niet: wat jammer dat ze niks met arme Afrikanen hebben.”
4. Wie Israël een warm hart toedraagt kan niet functioneren in bestaande kerkelijke gemeenten

“We moeten niet vergeten dat Israël in sommige kerken geen thema is,” laat Arjan weten. “Het is niet gek wanneer christenen daarover teleurgesteld zijn geraakt. Tegelijkertijd is het lastig om een gemeente te vinden die bij al je overtuigingen aansluit. Volgens mij kun je twee dingen doen: je heil ergens anders zoeken of proberen om je binnen de kerk voor Israël in te zetten en zo verandering teweeg te brengen. In allerlei kerken worden initiatieven ontplooid om aandacht te vragen voor Gods plan met Israël. Het mooie is dat gelovigen daardoor samen de Bijbelse boodschap ontdekken en elkaar geestelijk opbouwen. Daar is gemeente-zijn ook voor bedoeld.”

“Het is erg makkelijk om een karikatuur te maken van christenen met liefde voor Israël”
“Elk jaar staan kerken in Nederland stil bij Israël-zondag. Als CvI drukken we dan een dubbele oplage van onze krant Israël Aktueel. Die worden in honderden kerken uitgedeeld. Daarmee bereik je volgens mij meer dan jezelf isoleren en tegen de kerk afzetten.”
5. Wie Israël liefheeft, viert de Joodse feesten
“Als CvI mengen we ons niet in theologische discussies over het vieren van bijvoorbeeld de Joodse feesten. Dat gaat voorbij aan waar het volgens ons echt omgaat: God heeft een plan met Israël en gaat Zijn beloften vervullen. We zien voor onze ogen profetieën uitkomen. Dat willen we als CvI voor ogen houden en onder de aandacht brengen. Onze achterban bestaat uit christenen uit allerlei denominaties. Die is heel divers. Hoe individuele gelovigen hun geloofsleven inhoud geven, is niet aan ons,” aldus Arjan.
Benieuwd naar komende activiteiten van Christenen voor Israël? Bekijk hier de agenda.

Shomron nieuws week 33

Shalom,

Bij deze wederom een  ‘ Vanuit Shomron’.

Informatie die deze week speelde in- en rondom  Israel vanuit ‘onze bril’  gezien J

We heten u welkom in Na’ aleh, het is een prachtige landingsplek voor ieder die even of langer in Israel wil vertoeven.

Op pagina 4 wederom een torah uitleg van de parasha van deze week. Misschien wilt u dexe mail naar eventuele geïnteresseerden doorsturen? 

Hartelijke groeten vanuit een zeer zonnig Israel. 

Studiehuis Reshiet, Hebreeuws in Zes Dagen.

B&B guesthouse en kortere studie-ontdekkingsreizen. 

Fam. Strijker

Israel, Na’ aleh

www.studiehuisreshiet.nl

www.resetisraeltours.com

00972 54 8858281

33 Shomron weeknieuws

Our World: The Lie of Pro-Palestinian Activism

721318b2-d23c-4043-84df-eb2e8dfb517b

By February 25, 2016 , 10:00 am

For them, the Palestinians whose rights they claim to champion are nothing more than means to another end.

Last Thursday, yet again we learned that pro-Palestinian activists couldn’t care less about Palestinians.

For them, the Palestinians whose rights they claim to champion are nothing more than means to another end.

Our latest lesson came from the University of Chicago.

Last week, Palestinian human rights activist Bassam Eid was abused and threatened by supposedly pro-Palestinian and pro-peace activists as he tried to inform his audience about the state of Palestinian human rights today.

Bassam Eid has dedicated his life to defending the human rights of the Palestinians. From 1967 through 1994, Israel administered the population centers of Judea, Samaria and Gaza. From 1994, with the establishment of the Palestinian Authority until today, the Palestinians have been ruled by the PLO and Hamas.

As a human rights activist, until 1994, Eid directed most of his criticisms against Israel. Since then, Eid has defended Palestinian human rights from abuse at the hands of the PLO and Hamas.

Until 1994, Eid’s human rights activism made him the darling of the far Left. He was a co-director of B’tselem. He was invited to prestigious anti-Israel forums worldwide and given platforms where he presented his accusations against Israel to international acclaim.

But since the PA was formed, those who once upheld him as a hero have turned their backs on him. In so doing, they have shown their true colors.

During his talk at the University of Chicago, those colors came shining through.

Eid talked about the human rights abuses and repression of Palestinians not at the hands of Israel, but at the hands of the PA and Hamas. In other words, Eid held the Palestinian leadership accountable for its failure to respect the rights of the Palestinians it claims to speak for.

This, it turns out, is a big no-no.

Eid was attacked by two distinct groups for daring to hold the Palestinian leadership accountable for its abuses of Palestinian human rights. In their collusion, we see the truth about those who proclaim their commitment to “justice for the Palestinians” on the one hand, and those who proclaim their devotion to “peace” on the other hand.

The first group to attack him was Students for Justice in Palestine. In leading the assault on Eid, SJP members interrupted him, threatened him and demonized him.

“You must never again speak about the Palestinians!,” some yelled in English at a man who has devoted his life to defending Palestinian rights.

In the meantime, other SJP members reportedly threatened Eid in Arabic with physical violence.

While revolting, the SJP activists’ behavior was not in the least surprising. Indeed, it was eminently predictable.

All the SJP goons did was implement their hate group’s official tactics and strategy guidelines.

In October 2014, the Amcha Initiative, which documents anti-Jewish campaigns on US university campuses, published an internal SJP document from SUNY Binghamton. The document, titled, “Declaration of Principles and Strategies of Binghamton University Students for Justice in Palestine,” laid out SJP’s goals and tactics and strategies for action.

SJP’s goal is to demonize Israel and anyone who dares to stand up for Israel or support the Jewish state even tangentially.

SJP accomplishes this goal by among other things pushing for a boycott of Israel and blackballing all groups that support Israel. Indeed, not only does SJP rule out cooperating with pro-Israel groups, it rejects cooperation with campus groups that cooperate with pro-Israel groups. That is, anyone who accepts that students have a right to support Israel is himself illegitimate.

To make it impossible to defend Israel on campuses, SJP seeks to make any student who in any way supports Israel socially toxic for his fellow students.

In other words, SJP’s goal is to treat Israel’s campus supporters as subhuman.

As to its direct actions against pro-Israel speakers – or in Eid’s case, speakers that do not direct their attacks solely against Israel – the SJP SUNY Binghamton document instructs SJP members to disrupt and shut down such events on campus. Among other things, this goal is to be achieved through “political theater to protest the event,” as well as acts of “disruption.”

SJP members at the University of Chicago, like their comrades who rioted and shut down former Shin Bet director Ami Ayalon’s speech at King’s College in London last month, and those that rioted in Chicago last month against a Shabbat reception held by an American Jewish-Israeli gay rights group at the National LGBTQ Task Force’ annual convention showed through their actions that they couldn’t care less about the Palestinians as people.

And again, this apathy is inherent to their movement.

The internal document from SUNY Binghamton makes clear that SJP doesn’t have a vision for Palestinian freedom. Rather, SJP will “support any and all visions of Palestinian liberation.”

In other words, if “Palestine” is ultimately a liberal democracy or an Islamic theocracy is none of their business. Whether Palestinians end up with no rights, or full civil rights, is completely irrelevant.

SJP is about one thing only – demonizing Israel and booting its supporters out of the public square.

This then brings us their Jewish collaborators.

Eid’s speech was abruptly adjourned after he was threatened by an SJP member during the question and answer session. But before it was adjourned, two self-identified Jews, one of whom introduced herself as a member of J Street Chicago – the University of Chicago branch of J Street – contributed to the hostile atmosphere by asking Eid the same question.

Emma from J Street put it this way, “I hear from you… a lot of disappointment in your own leadership.

I’m wondering what are you doing bringing this message to a room full of Americans, many of us Jews?” Emma from J Street continued, “Why do you think it is an important message to bring to us in particular…

without sort of talking about the issues that the Americans need to base decision [on] like the occupation and settlements?” Got that? For J Street, Eid committed a crime by teaching the American public – and first and foremost, the American Jewish community – that the absence of peace isn’t entirely Israel’s fault.

As Emma – and her Jewish comrade – see things this is completely unacceptable.

There is a narrative. That narrative places all the blame for the absence of peace and Palestinian suffering on “the occupation and settlements.” Any deviation from this narrative is a crime against peace.

Eid explained that for 68 years, the Palestinians have blamed Israel for all their suffering. He insisted that the time has come for the Palestinians to take responsibility for their actions and stop shirking that responsibility by blaming Israel for their own crimes.

For forcing her to hear this calumny, Emma from J Street had no choice but to condemn him for the crime of deviating from the narrative.

The final questioner, or protesters, as the case may be, failed to cite his affiliation. But he brought the two sides together.

He demanded that Eid justify his decision to speak publicly about the Palestinians despite the fact that his speech “wasn’t sponsored by any Palestinian clubs on campus.”

Both Arab and Jewish “pro-Palestinian” activists cheered him for his statement.

Indeed, how dare he teach people who claim to care about the Palestinians about the Palestinians? How dare he say that Palestinians are people, and are not driven only by their collective hatred of Israel and rejection of its right to exist? How dare he mention that Palestinians have the right to work wherever they want and that Jews in Judea and Samaria aren’t inherently evil and actually provide livelihoods for thousands of Palestinians who work with them? How dare Eid come to University of Chicago and mention that neither Fatah nor Hamas have built governing institutions built on the notion that Palestinians have the right to freedom, but rather they have built institution geared toward forcing the Palestinians to seek Israel’s destruction, while trampling their human rights? How dare he not bow and scrape before SJP and accept its positions as a condition for speaking on campus? And so, once again, last Thursday we learned the big lie at the heart of the supposedly pro-Palestinian movement. None of its members – whether from SJP, J Street, or any of their comrades – care about the Palestinians or their rights.

All they care about is attacking Israel.

None of this is new information. It’s been obvious for several years now that the pro-Palestinian movement is merely a means to demonize Israel and its supporters. The only real question at this point is what is it going to take for US law enforcement bodies, legislatures and university administrations to finally take action against these hate groups, to the benefit of Palestinians, Israel and the cause of human rights?

Reprinted with author’s permission from The Jerusalem Post

About the Author

Caroline_Glick

Caroline Glick made Aliyah to Israel in 1991 and served as a captain in the IDF. She is a former foreign policy advisor to Prime Minister Benjamin Netanyahu and is the deputy managing editor of The Jerusalem Post. During Operation Iraqi Freedom, Caroline covered the US-led war in Iraq as an embedded journalist with the US Army’s 3rd Infantry Division. She was one of the only female journalists on the front lines with the US forces and the first Israeli journalist to report from liberated Baghdad. Caroline is the senior fellow for Middle Eastern Affairs at the Center for Security Policy in Washington, DC, is the recipient of numerous awards, and the author of “The Israeli Solution: A One State Plan for Peace in the Middle East.”

Bron: http://www.jpost.com

THE CHRISTIAN HOLOCAUST: JONATHAN CAHN’S SPEECH TO THE U.N.-FULL VERSION

Jonathan Cahn speaks at the United Nation’s Economic Social Chamber about global Christian persecution.
To get in touch, to receive more, including Free Gifts and Updates, or to be part in the Great Commission, go to: HopeOfTheWorld.org – Or write to: Hope of the World, Box 1111, Lodi, NJ 07644 To get The Harbinger and The Mystery of the Shemitah, just go online or off to wherever books are sold.

Bron: Jonathan Cahn – Hope of the World

History Crash Course #61: The Final Solution

Crash_Course_in_Jewish_History_Part_61_-_The_Final_Solution_(medium)_(english)Hitler implemented his goal to eliminate all Jews from the planet.

by

 

By the beginning of 1942 the Germans had close to 9 million Jews under their control (out of a total of 11 million Jews living in Europe and the Soviet Union). And, of course, it was their plan to murder them all.

Already, the Einsatzgruppen killing squads had machine-gunned 1.5 million Jews, (as we saw in Part 60) but this was not an efficient way of killing so many more millions of people – it was too messy, too slow, and it wasted too many bullets.

So the Germans embarked on a policy called the “Final Solution” which was decided upon at a conference held in Wannsee, near Berlin, on January 20, 1942:

“Instead of immigration there is now a further possible solution to which the Fuhrer has already signified his consent. Namely deportation to the East. Although this should be regarded merely as an interim measure, it will provide us with the practical experience which will be especially valuable in connection with the future final solution. In the course of the practical implementation of the final solution Europe will be combed from West to East.”

Death Camps

The Final Solution – the systematic gassing of millions of Jews – was put into place primarily by the top Gestapo brass, namely Adolph Eichmann and Reinhardt Heidrich.

Of the 24 concentration camps (besides countless labor camps), six specific death camps were set up. They were:

  • Auschwitz – 1,500,000 murdered
  • Chelmno – 320,000 murdered
  • Treblinka – 870,000 murdered
  • Sobibor – 250,000 murdered
  • Maidenek – 360,000 murdered
  • Belzec – 600,000 murdered (1)

Auschwitz is the most famous because there the killing machine was the most efficient. There, between the end of 1941 and 1944, as many as 12,000 Jews a day could be gassed to death and cremated. In addition to the Jews, hundreds of thousands of others deemed threats to the Nazi regime or considered racially inferior or socially deviant were also murdered.

As if cold-blooded murder of millions of Jews was not enough, it was done with extreme, perverse cruelty. The victims were packed into cattle trains with standing-room only and without food or water, or heat in the winter, or toilet facilities. Many did not arrive at the camps alive. Those who did arrive at their destination had their heads shaved, with the hair to be used for stuffing mattresses. Stripped of all clothing, most were herded naked into the gas chambers. Dr Johann Kremer, a German SS surgeon, described the gassing of a group of French Jews including 150 boys and girls under the age of 15:

These mass murders took place in small cottages situated outside the Birkenau camp in the woods…All the SS physicians on duty in the camp took turns to participate in the gassing, which were called Sonderaction, “special action”….When the transport with the people who were destined to be gassed arrived as the railway ramp, the SS officer selected, from among the new arrivals, persons fit to work, while the rest – old people, all children, women with children in their arms and other persons not deemed fit to work – were loaded on to lorries and driven to the gas chamber.

There people were first driven into the barracks huts where the victims undress and then went naked into the gas chambers. Very often no incident occurred, as the SS men kept people quiet, maintaining that they were to bathe and be deloused.

After driving all the victims into the gas chamber, the door was closed and an SS man in a gas mask threw contents of a Zyklon-B (cyanide gas) tin through an opening in the side wall. The shouting and screaming of the victims could be heard through the opening and it was clear that they were fighting for their lives. (2)

Bizarre and sadistic “medical experiments” were done on many victims without the use of anesthetics. Some people were sewn together to make artificial Siamese twins. Others were submerged in freezing water to test the limits of human endurance.

The Jews were even debased in death. Gold fillings were torn from the mouths of the corpses. In some instances soap was made from their rendered bodies and lampshades from their skins.

Some of those deemed strong enough were used as slave labor for the Nazi war effort. On starvation rations, they were pushed to their physical limit and then killed or sent to the death camps.

Resistance Efforts

Any attempt at escape or resistance was met with brutal reprisals. For example, on March 14,1942 a number of Jews escaped from a work detail in Ilja, Ukraine, and joined the partisans. In revenge, all old and sick Jews were shot in the street and 900 more herded into a building and burned alive.

Sam Halpern, a survivor of the Kamionka labor camp explained: “I would never consider escaping. I will not have others killed because of my decision.”

Nevertheless, in at least five camps and twenty ghettos, there were uprisings.

The most famous attempt was the Warsaw Ghetto rebellion. On April 19, 1943 the Nazis began the liquidation of the ghetto – that is, shipping off Jews to Auschwitz – and were met with armed resistance.

Mordechai Anielewicz, who was 23 years old and one of the leaders of the Warsaw Ghetto Uprising, wrote in his last letter (dated April 23, 1943):

What happened is beyond our wildest dreams. Twice the Germans fled from our ghetto. One of our companies held out for forty minutes and the other, for over six hours … I have no words to describe to you the conditions in which Jews are living. Only a few chosen ones will hold out; all the rest will perish sooner or later. The die is cast. In the bunkers in which our comrades are hiding, no candle can be lit for lack of air … The main thing is: My life’s dream has come true; I have lived to see Jewish resistance in the ghetto in all its greatness and glory.

But in the end, the Jews were no match for the artillery, machine guns, and troops of the Germans. (Compare 1,358 German rifles against 17 among the Jews). The end result was that the entire ghetto was destroyed with those hiding in bunkers burned alive.

Unprecedented

The Nazi attempt to deliberately, systematically eliminate an entire people from the planet was unprecedented in human history.

Hitler targeted the Jews for a specific reason, which was not just racial. The elimination of the Jews had a unique “status” in Hitler’s master plan. While he certainly killed millions of others (gypsies, communists, homosexuals, etc.) he made exceptions for all these groups. The only group for which no exception was made was the Jews – they all had to die.

Writes Lucy Dawidowicz in The War Against the Jews:

“The final solution transcended the bounds of modern historical experience. Never before in modern history had one people made the killing of another the fulfillment of an ideology, in whose pursuit means were identical with ends. History has, to be sure, recorded terrible massacres and destructions that one people perpetrated against another. But all, however cruel and unjustifiable, were intended to achieve an instrumental ends, being means to ends and not ends in and of themselves.” (3)

In other words, the elimination of the Jews was not the means to an end. It was an end in itself. What that end was Hitler explained himself in his writings and speeches.

Hitler believed that before monotheism and the Jewish ethical vision came along, the world operated according to the laws of nature and evolution: survival of the fittest. The strong survived and the weak perished. When the lion hunts the herd the young, the sick and weak are always the first victims. Nature is brutal but nature is balanced. There is no mercy. So too in antiquity, the great empires – the Babylonians, Greeks and Romans conquered, subjugated and destroyed other peoples. They respected no borders and showed no mercy. This too Hitler viewed as natural and correct. But in a world operating according to a Divinely-dictated ethical system – where a God-given standard applies and not anyone’s might – the weak did not need to fear the strong. As Hitler saw it, the strong were emasculated – this was neither normal nor natural and in Hitler’s eyes, the Jews were to blame.

His plan was to take over the world, set up a pagan master race and return the world to what he viewed was its ideal natural state; a world “unpolluted” by Jewish ideas and Jewish offshoots such as Christianity. The words of the Hitler Youth song make this very clear:

We are the joyous Hitler youth
We do not need any Christian virtue
Our leader is our savior
The Pope and Rabbi shall be gone
We want to be pagans once again…

But to implement his plan he had to get rid of the Jews first. As he said:

The Ten Commandments have lost their validity… Conscience is a Jewish invention. It is a blemish like circumcision … The struggle for world domination is fought entirely between us, between the Germans and the Jews. (Hermann Rauschning, Hitler Speaks, pp. 220, 242.)

Everything in his war machine was set up for this purpose. At the very end, when the Allies were destroying the German Army, he was not so much bothered by this as he was by the fact that there were Jews still alive.

One of the clearest examples of Hitler’s single-minded (and seemingly suicidal) desire to rid the world of the Jews can be seen in the extermination of the Jews of Hungary. Until March of 1944, the Hungarian government had refused to allow the deportation of Hungarian Jews. It March 1944 the Germans occupied Hungary and by mid-May (two weeks before D-Day) the mass deportations to Auschwitz. The Nazi leadership worked with particular intensity. The Soviet army was rapidly approaching Hungary and the Germans knew that they were going to lose the war. But there was no way that Hitler could allow such a large Jewish community to survive. He diverted trains that were badly needed to transport more soldiers to the Russian front just to send more Jews to Auschwitz. To him, the greater enemy was the Jew.

Between May 15th and July 8th approximately 400,000 Hungarian Jews were sent to their deaths in Auschwitz which was working at peak capacity and receiving an average of 12,000 Jews a day.

Hitler’s obsession with the Jews was his primary focus even in the last moments of his life. The last thing Hitler said before committing suicide in his bunker in April 30, 1945 was to urge that the fight continue against the enemy of all humanity – the Jews. His last dispatch read:

Above all, I enjoin the leaders of the nation and those under them to uphold the racial laws of their full extent and to oppose mercilessly the universal poisoner of all peoples, International Jewry.

Historical Context

It is important to note here that the anti-Semitism which drove the Nazis to understate the unthinkable did not exist in isolation. It was not even Hitler’s personal philosophy.

We might recall (see Part 53) that it was one of Germany’s biggest thinkers of the 19th century – Wilhelm Marr – who coined the term “anti-Semitism.” In so doing he wanted to distinguish hatred of the Jews as members of a religion (anti-Judaism) from hatred of the Jews as members of a race/nation (anti-Semitism). In 1879, he wrote a book called The Victory of Judaism over Germandom, a runaway best-seller; in it Marr warned:

There is no stopping them [the Jews]. Are there no clear signs that the twilight of the Jews is setting in? No. Jewry’s control of society and politics as well as its domination of religious and ecclesiastical thought is still in the prime of its development. Yes, through the Jewish nation Germany will become a world power, a western new Palestine. And this will happen not through violent revolution but through the compliance of the people. We should not reproach the Jewish nation. It fought against the western world for 1,800 years and finally conquered it. We were vanquished. The Jews were late in their assault on Germany but once started there was no stopping them

I am marshalling my last remaining strength in order to die peacefully as one who will not surrender and who will not ask for forgiveness. The historical fact that Israel became the leading social political superpower in the 19th century lies before us. We have amongst us a flexible, tenacious, intelligent foreign tribe that knows how to bring abstract reality into play in many different ways. Not individual Jews but the Jewish spirit and Jewish consciousness have overpowered the world. All this is the consequence of a cultural history so unique in its way, so grand that every day polemic can achieve nothing against it. With the entire force of its armies the proud Roman Empire did not achieve that which Semitism has achieved in the West and particularly in Germany.

Keep in mind that when Marr wrote these words, the State of Israel did not exist, nor was there even a hint in the geo-political situation that it might come into being anytime soon. Marr, in speaking of the Jewish national threat, was speaking about the great ideological struggle of Jewish worldview versus paganism, which had been playing out throughout Jewish history. We saw it between the Greeks and the Jews (Part 27) and between the Romans and the Jews (Part 33).

Hitler saw it as continuing between the Germans and the Jews.

Light Unto The Nations

Hitler’s understanding of the role of the Jews in the world was not warped. His was, in fact, the traditional Jewish understanding. When the Jews accepted the Torah at Mt. Sinai, they became the chosen people whose role and responsibility was to bring a God-given code of morality to the world. They were to be “the light unto the nations” in the words of prophet Isaiah.

And this is what Hitler wanted to bring an end to, because as long as there were even a few Jews left on earth, they were going to continue that God-given mission:

If only one country, for whatever reason, tolerates a Jewish family in it, that family will become the germ center for fresh sedition. If one little Jewish boy survives without any Jewish education, with no synagogue and no Hebrew school, it [Judaism] is in his soul. Even if there had never been a synagogue or a Jewish school or an Old Testament, the Jewish spirit would still exist and exert its influence. It has been there from the beginning and there is no Jew, not a single one, who does not personify it.(Hitler’s Apocalypse by Robert Wistrich, p. 122.)

When we look at it from that perspective we get a completely different view of what the Holocaust was about. Traditional Judaism says that it is part of the ultimate struggle between good and evil which had been going on since the beginning of time. Dennis Prager and Joseph Telushkin summed it up beautifully when they wrote:

From its earliest days the raison d’etre of Judaism has been to change the world for the better… This attempt to change the world, to challenge the gods, religious or secular, of the societies around them, and to make moral demands upon others… has constantly been a source of tension between Jews and non Jews…

We now understand why so many non Jews have regarded the mere existence of Jews – no matter how few – as terribly threatening. The mere existence of Jews, with their different values and allegiances, constituted a threat to the prevailing order.(4)

Liberation

In the end, Hitler did not succeed in his plan to completely eliminate the Jews. He succeeded however in murdering over one third of the world’s Jewish population – and teaching the world the meaning of evil.

When the Allied armies (Russians from the east and the Americans and British from the west) liberated the camps at the close of the war, they were met with scenes of unspeakable horror.

The films made by the Allied forces upon entering the camps were so horrible that they were not publicly shown for many years.

Liberation did not end the deaths of Jews.

In spite of Allied efforts to save them, many victims perished after liberation from weakness and illness. In the Belsen camp, 13,000 died after the British liberators arrived.

Some who did survive met death at the hands of non-Jewish partisans or peasants when they left the camps. Some tried to reach their old homes, but found nothing left or that they now had new tenants who were very opposed to the return of the original owners.

The worst example was the pogrom in the town of Kielce in Poland on July 4th, 1946. When the 200 surviving Jews returned to their village, the local Poles who were upset to see that any had survived instigated a blood libel – accusing the Jews of the kidnap and ritual murder of Polish child. In the ensuing violence 40 of the Jews, all Holocaust survivors, were murdered by the Polish towns people.

The post-Holocaust death total in Europe was unimaginable.

Intentionally using minimum figures and probable underestimates, Sir Martin Gilbert (in his work The Holocaust) finds that at least 5,950,000 Jews were murdered between 1939 and 1945.

This figure represents 69 percent of the entire Jewish population of Europe. Hundreds of communities, some of which were a thousand years old were completely obliterated.

Eastern European Jewry had been virtually wiped out.

But while the Holocaust brought an end to the Jewish community of Eastern Europe, it brought about – in an indirect way – the rebirth of the Land of Israel, as a Jewish state for the first time in 2,000 years. How it became the great refuge for the Jews in the modern period we will take up in the next installment.

To learn more, go to: Aish.com’s Holocaust Studies.


1) Estimated number of victims killed in these concentration camps from http://www.yadvashem.org
2) Martin Gilbert, The Holocaust (Henry Holt and Co., 1985), p. 438.
3) Lucy S. Dawidowicz, The War Against the Jews 1933-1945. (Bantam Books, 1975.), p. xxiii.
4) Dennis Prager and Joseph Telushkin, Why the Jews – The Reason for Anti-Semitism (Simon and Schuster inc, 1983), 23.

Bron: http://www.aish.com

U of Kent: You are allowed to spread antisemitism if you are an award winning journalist

Amira-Hass.pngIn late January, Amira Hass gave a speech at the niversity of Kent where she accuses the “Elders of Zion” – a group of  Jews – to have planned the eternal subjugation of Arabs in the territories:

And I ask myself did the Elders of Zion really sit together at the beginning of the Seventies and then during the nineties, and plan, and have all these military orders, all these changes? I believe that they knew for sure that they don’t want to give back the land and in the Nineties, my conclusion is that they wanted to do everything possible to stop(?) the two state solution.

So this Haaretz writer went down to the depths of classic antisemitic conspiracy theories and used it at a university lecture.

People naturally complained. And the university response is almost as sickening as the original statement.

Asked to clarify the University’s position and what action will now be taken to prevent the use of further antisemitic rhetoric at the University under the guise of political discourse about Israel, David Powell, Head of the Office of the Vice Chancellor told us to confirm that no action would be taken, writing:

“A debate may doubtless be had about the precise point that Ms Hass may have been making in her own presentation but we would note that she is a bona fide (and award winning) journalist working for a respected Israeli newspaper.”

There you go! If you are a “bona fide” and award wining journalist, you cannot be possibly say anything that is too offensive for college audiences!

It’s a get out of jail card for antisemites!

Antisemitic conspiracy theories are not to be shunned, as long as they are promulgated by someone who is famous. Hass’ fame allows antisemitism to rise from something that is reprehensible into something that can be legitimately debated.

That is exactly what Kent University is saying.

As far as this new guidance that being an award winning journalist may say whatever he or she wants on campus without consequence, I wonder if that rule applies to all forms of bigotry, or only one specific kind?

De niet aflatende vijandigheid van Frankrijk tegen de Joodse Staat

door Guy Millière
28 Februari 2016


  • Frankrijk is vandaag de dag één van de belangrijkste vijanden van Israël – misschien we de belangrijkste – in de Westerse wereld. Frankrijks veronachtzaming van dreigingen aan het adres van Israel is meer dan opzettelijke blindheid. Het is medeplichtigheid.
  • In een tijd waarin de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, continu de terreur en haat tegen Israël aanmoedigt, en waarbij moordaanslagen op Israëlische joden op dagelijkse leest gebeuren, kan de anti-Israëlische houding van Frankrijk alleen maar gezien worden als het laatste hoofdstuk in het eeuwenoude antisemitisme van Frankrijk.
  • Frankrijks “Arabische beleid” ging hand in hand met massale islamitische immigratiegolven. Qua islam werd Frankrijk al snel het hoofdland van Europa. Er wonen meer dan zes miljoen joden in Frankrijk, en beslaan zo’n 10% van de bevolking. De islamitische stem is nu een belangrijke factor bij beslissingen van Franse politici; het risico van islamitische rellen moet meegerekend worden.

 

Op 27 januari, op de Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust, arriveerde Hassan Rouhani, de president van de Islamitische Republiek Iran – een regime dat de Holocaust ontkent en haar intenties om een nieuwe te ontketenen niet onder stoelen of banken steekt – in Parijs voor een officieel bezoek.

Twee dagen eerder was Rouhani in Rome, waar Italiaanse autoriteiten in een vlaag van onderwerping de naakte standbeelden in het Capitoline Museum bedekten.

Rouhani dankte de Italiaanse premier Matteo Renzi voor zijn “gastvrijheid”. Hij bedankte president François Hollande niet voor het feit dat hij hem op 27 januari ontving.

Geen enkele journalist of politicus refereerde aan de Holocaust-herdenking. Franse journalisten spraken louter over Rouhani’s “gematigdheid” en zijn “openheid”, ondanks de zware mensenrechtenschendingen in Iran. Hollande riep op tot een herboren “vruchtbare relatie” tussen Iran en Frankrijk.

Geen enkele Franse journalist of politicus sprak over de Holocaustontkenning of de genocidale intenties van het Iraanse regime, of over Irans leiders die regelmatig ‘Dood aan Israël’ en ‘Dood aan Amerika’ scanderen, of de kwaadaardige inhoud van het boek Palestina, dat recent is uitgegeven door Ali Khameini, de hoogste leider van Iran, noch spraken zij over de gevaren van het Iraanse atoomprogramma.

Elk krantenartikel en iedere politieke toespraak in Frankrijk ging over de contracten die Franse bedrijven konden sluiten met Iran, of over de terugkeer van Iran in een harmonieus ‘concert van naties‘.

Iran werd op elk vlak gepresenteerd als “betrouwbare partner” van het Westen in de strijd tegen de Islamitische Staat.

De bewuste blindheid van Frankrijk ten aanzien van de zeer reële dreigingen waar Israël zich voor gesteld ziet, is karakteristiek voor de algemene houding van Frankrijk ten aanzien van Israël gedurende de afgelopen vijftig jaar.

In de tweede helft van de jaren ’60, aan het einde van de Algerijnse oorlog, adopteerde Frankrijk een “Arabisch beleid“. Het bestond uit het aanhalen van nauwe banden met Arabische dictaturen en, breder, met autoritaire regimes in de moslimwereld. Het doel van het beleid was om Frankrijk meer invloed te geven, ongeacht de prijs, zelfs als het daarbij schade veroorzaakte voor de rest van de Westerse wereld.

Het plan behelsde ook het doorsnijden van strategische en militaire banden tussen Frankrijk en Israël.

Frankrijk voorzag in financiële en economische steun om het nieuwe Algerijnse regime op gang te helpen. Het liet de Harkis (Algerijnse Arabieren die bondgenoot van de Fransen waren) in de steek in ruil voor het gebruik van de marinebasis Mers el-Kebir, en de mogelijkheid om nucleaire tests te doen in de Sahara-woestijn.[1]

Historici hebben nog geen consensus bereikt over hoeveel Harkis er zijn vermoord. Hetgeschatte aantal ligt tussen de 100.000 en 150.000.

Frankrijk onderhield nauwe banden met Tunesië en Marokko, kweekte warme contacten met de Arabische Liga en bood zichzelf aan als stem voor de Arabische wereld in internationale diplomatiek.

In 1975 werd Frankrijk de belangrijkste Westerse bondgenoot van Saddam Husseins regime in Irak, en leverde twee nucleaire reactors aan het land – Tammuz I en II. Die werden door Saddamomschreven als de eerste stappen richting een “Arabische atoombom”. Frankrijk steunde ook een contract tussen het Institut Mérieux, dat in Parijs is gevestigd, en het Directoraat Veterinaire Diensten in Baghdad, wat leidde tot de oprichting van een “biologisch onderzoekslaboratorium”. Het de eerste organisatie die in Irak biologische wapens ging ontwikkelen.[2]

Ondanks sancties van de VN bleef Frankrijk tot december 2002 illegaal wapens leveren aan Saddams regime.

Militaire samenwerking tussen Frankrijk en Saddam Hussein duurde tot de Tweede Golfoorlog. Vlak voordat de VS het land binnenvielen in maart 2003, noemde de Iraakse krant Babel de toenmalige Franse president Jacques Chirac nog een “Grote Strijder” (‘Al Mujahid al-Akbar’).

Vanaf het begin van de oorlog was Frankrijk het belangrijkste Westerse land dat zich tegen militaire inmenging en regime change in Irak verzette.

In 1978 en 1979 speelde Frankrijk een belangrijke rol in het omverwerpen van de Shah van Iran, waarbij het hielp bij het stichten van de Islamitische Republiek Iran. Franse autoriteiten boden Khomeini onderdak toen hij verbannen was uit Iran in 1978, en stonden hem toe om tapes naar Iran te sturen waarin hij opriep tot revolutie en jihad tegen Israël. Khomeini keerde terug naar Iran aan boord van een toestel van Air France dat werd gecharterd door de Franse overheid. Samenwerking tussen Frankrijk en Iran duurde tot Saddam het land in september 1980 aanviel.

Om hun nieuwe Arabische vrienden een plezier te doen, besloot Frankrijk tot het instellen van een wapenembargo tegen Israël in juni 1967, aan het begin van de Zesdaagse Oorlog, op het moment dat Israël in levensgevaar verkeerde. Het embargo werd later permanent beleid.

In 1973, tijdens de Yom Kippoer Oorlog, weigerde Frankrijk landingsrechten te verlenen aan Amerikaanse bevoorradingsvluchten naar Israël.

In de vroege jaren ’70 ontwikkelde Frankrijk nauwe banden met de PLO, en werd het land een fanatiek supporter van de “Palestijnse zaak”. Frankrijk gebruikte z’n invloed, slechts twee jaar na de aanslag in München op Israëlische atleten, om Yasser Arafat uit te nodigen om de Verenigde Naties toe te spreken in november 1974.[3] President François Mitterand ontving Arafat in 1988 bij een staatsbezoek aan Parijs, en verschafte hem alle egards die een staatshoofd ten deel kunnen vallen. In 1979 uitte Frankrijk ongenoegen over de Camp David Akkoorden, omdat de PLO niet bij de besprekingen was uitgenodigd. In 1982 redde Frankrijk Arafat, die belegerd werd door Israëlische strijdkrachten in Beirut, en ze stonden hem to om asiel te vragen in Tunesië, een bondgenoot van Frankrijk, opdat hij zijn opruiende activiteiten voort kon zetten.

Frankrijk bleef Arafat tot zijn laatste momenten steunen, en verpleegde hem in een Frans militair ziekenhuis. Toen Arafat overleed hield president Chirac een officiële ceremonie voor hem, alvorens zijn doodskist naar het Midden-Oosten te sturen in een vliegtuig van de Franse Republiek. Franse diplomatieke kringen veroordeelden nooit de terroristische aanvallen tegen Israël, maar betitelden wel altijd de reacties van Israël als ‘buitenproportioneel’. Franse diplomatie verzuimde het nooit om de stichting van een Palestijnse staat te steunen, volgens de “Grenzen 1967” (in werkelijkheid de wapenstilstandslijnen van 1949).

Hamas, aangemerkt door de Verenigde Staten als een terroristische organisatie, werd diverse malen door Franse ministers als ‘mogelijke gesprekspartner’ aangeduid. Er bestaat een Frans Cultureel Instituut in de door Hamas geregeerde Gazastrook. Frankrijk is van zins om een Nationaal Palestijns Museum neer te zetten in Ramallah en Franse autoriteiten hebben verklaarddat het museum zal openen zodra een “vrij en soeverein Palestina” geboren wordt. Vooralsnog huist het museum in het Arabische Wereld Instituut in Parijs, het grootste Arabisch-islamitische culturele centrum in een Westers land.

Sinds eind 2010 draagt Frankrijk bij aan de islamistische golf die over het Midden-Oosten spoelt. Het land heeft ook een grote rol gespeeld in het omverwerpen van het Gaddafi-regime in Libië.

Frankrijk onderhield goede relaties met Muammar Gaddafi op het moment dat hij zich gedroeg als een vijand van het Westen. In april 1986, toen er een anti-Amerikaanse aanval werd gepleegd in een discotheek in Berlijn, besloten de VS om Libië aan te vallen. Frankrijk weigerde de VS de rechten om over het land te vliegen en maande Spanje en Portugal om hetzelfde te doen.[4]

Tussen 1992 en 2003, toen het Gaddafi-regime beknot werd door een embargo, leverdeFrankrijk wapens aan Libië en werd haar tweede wapendealer na de Russen. In december 2007 werd Gaddafi in Frankrijk uitgenodigd voor een staatsbezoek; hij tekende contracten met Airbus en Areva Kernenergie. In 2011 drong de Emir van Qatar er bij president Nicolas Sarkozy op aan om een islamitische opstand te steunen in Benghazi, en Frankrijk drong er op haar beurt bij Engeland, de VS en andere NAVO-landen op aan om Gaddafi te wippen: het resultaat was de overname van het land door jihadisten, die vervolgens militaire arsenalen plunderden. Vijf jaar later is het Libische territorium de uitvalsbasis voor diverse jihadistische groeperingen, waarbij de Islamitische Staat een flink deel van de Libische kust bezet, z’n driehonderd kilometer van Europa.

Qatar, dat islamitisch terrorisme van financiële middelen voorziet, heeft IS al tijden onder de donatieknop. Qatar is nauw bevriend met veel Franse politici; de Franse regering heeft belastingvoordelen geregeld voor investeerders uit Qatar die activa in invloed kochten en nog steeds kopen.

Het Franse Arabische beleid is hand in hand gegaan met een gigantische golf islamitische immigratie. Frankrijk is in hoog tempo het grootste moslimland van Europa geworden. Er wonen meer dan zes miljoen moslims in Frankrijk, die daarmee 10% van de totale bevolking uitmaken.

Frankrijks Arabische beleid ging ook gepaard met de oprichting van meerdere islamitische organisaties in Frankrijk. De belangrijkste is de Franse tak van de Moslimbroederschap, bekend als de UOIF – de Unie van Islamitische Organisaties in Frankrijk. De twee belangrijkste opleidingscentra voor imams in Frankrijk – in Chateau Chinon en in Saint Denis – behoren aan de UOIF en worden betaald door de Franse regering. Het curriculum wordt bepaald door UOIF.[5]Veel imams die door deze centra worden opgeleid, handelen en prediken in Franse gevangenissen en in het groeiende aantal van 751 ‘no-go gebieden‘ (“zones urbaines sensibles”) waar de Franse overheid de sociale grip is kwijtgeraakt. Elke moskee in Frankrijk is vrij om haar eigen imam te kiezen.

De moslimstem is nu een belangrijke factor in Franse politieke beslissingen; er wordt rekening gehouden met het risico op rellende moslims. Dat laatste vooruitzicht gaat zeker niet verloren bij veel moslims, die zonder twijfel concluderen dat als het dreigen met rellen werkt, ze het zullen blijven doen.

De Franse president Georges Pompidou en zijn Minister van Buitenlandse Zaken, Michel Jobert, waren de belangrijkste ambachtslieden achter de “Euro-Arabische Dialoog” die vorm kreeg na de Yom Kippoer Oorlog in 1973. In een verklaring richting de pers vergoelijkte Jobert de Syrisch-Egyptische aanval op Israël, en sprak daarbij uit dat de agressors “weer voet wilden zetten” op hun “eigen land.” De dialoog begon met de Arabische Liga. Het ging door met de Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC; nu hernoemd naar de Organisatie van de Islamitische Samenwerking) – en stopte nooit meer. In juni 2013 stichtte de OIC een permanent Missiekantoor voor de EU in Brussel, om samenwerking met de EU te vergroten.

Het bittere resultaat van decennia van bevrediging en opportunisme zou je kunnen omschrijven als angst. De twijfelachtige connecties met dubieuze regimes en doelen die Frankrijk onderhield, haar acceptatie van een grotendeels ongecontroleerde moslim-immigratie en haar groeiende onmacht om de eigen wetten te handhaven op flinke stroken Frans grondgebied, hebben gezorgd voor een warm broeinest voor islamitische extremisme. Het risico op verdere aanvallen is erg groot. Frankrijk is betrokken bij een militaire interventie in Syrië, mede omdat veel jonge Franse moslims zich bij IS hebben aangesloten en het pad van de jihad gekozen hebben. Sommige van deze Franse burgers keerden terug om te moorden op Frans grondgebied. Frankrijk kan de Islamitische Staat niet vernietigen. Frankrijk kan haar eigen islamisering niet stoppen. Frankrijk kan in de Libische chaos de verdere groei van IS niet voorkomen. Frankrijks veronachtzaming van de dreigingen waar Israël zich tegenover gesteld ziet, zijn meer dan opzettelijk wegkijken. Het is medeplichtigheid.

Vijf decennia lang was Frankrijk een medeplichtige aan de misdaden van sommige van de ergste vijanden van Israël. Frankrijk is vandaag de dag één van de belangrijkste vijanden van Israël – misschien we de belangrijkste – in de Westerse wereld. De dag na het bezoek van Hassan Rouhani aan Parijs, kondigde de Franse Minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius (die inmiddels is afgetreden) aan dat Frankrijk een internationale conferentie wil organiseren om de Israëlisch-Palestijnse vredesplannen nieuw leven in te blazen, gebaseerd op een oud Saudisch plan dat – als een soort gifpil – het “recht op terugkeer” bevat.

Fabius voegde daar aan toe dat als het Franse initiatief zou falen, Frankrijk desalniettemin de Palestijnse staat zou erkennen. Hij weet waarschijnlijk dat de conferentie nooit plaats zal vinden, maar zelfs als het er wel van komt: waarom zouden de Palestijnen een Palestijnse Staat uitonderhandelen als die Staat hen toch al beloofd is? Waarschijnlijk wilde hij dus vooral aankondigen dat Frankrijk binnenkort de Palestijnse Staat officieel erkent.

Op 30 december 2014 steunde de Franse overheid een VN-resolutie die opriep om “een einde te maken aan de Israëlische bezetting” en de creatie van een Palestijnse staat vóór december 2017. De resolutie haalde echter niet voldoende stemmen in de VN Veiligheidsraad. Een veto van de VS was niet eens noodzakelijk. Frankrijk was onsuccesvol, maar gaf niet op.

Franse en Palestijnse beleidsmakers werken aan een nieuwe resolutie die het komende najaar wordt gepresenteerd. Die zal nagenoeg hetzelfde zijn als de vorige. Als het genoeg stemmen krijgt in de Veiligheidsraad (negen van de vijftien), kan alleen een veto van de VS de resolutie nog blokkeren. Als de VS dat veto niet toepast, zou Israël gedefinieerd kunnen worden als een VN lidstaat die een ander VN-lid bezet – alle overduidelijke bedreigingen ten aanzien van haar veiligheid ten spijt.

In een tijd waarin de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, continu de terreur en haat tegen Israël aanmoedigt, en waarbij moordaanslagen op Israëlische joden op dagelijkse leest gebeuren, kan de anti-Israëlische houding van Frankrijk alleen maar gezien worden als het laatste hoofdstuk in het eeuwenoude antisemitisme van Frankrijk.

Amin al-Husseini, de grootmoefti van Jerusalem en de handlanger van Hitler tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd in mei 1945 door Frankrijk gevangen genomen. Hij genoot de gastvrijheid van de Franse regering en was in de gelegenheid om Frankrijk te verruilen voor Egypte in 1946. Op 12 augustus 1947 schreef hij aan de Franse Minister van Buitenlandse Zaken, Georges Bidault, om Frankrijk te danken voor haar hulp.[6]

Charles de Gaulle beschreef, met ironisch weinig zelfbewustzijn, het joodse volk enkele maanden na het Franse besluit om in juni 1967 een wapenembargo jegens Israël in te stellen als een “elitevolk, erg zelfverzekerd en dominant.”

Charles de Gaulle beschreef, met ironisch weinig zelfbewustzijn, het joodse volk enkele maanden na het Franse besluit van 1967 om een wapenembargo jegens Israël in te stellen als een “elitevolk, erg zelfverzekerd en dominant.” Rechts omhelst de Iraanse Minister van Buitenlandse Zaken Javad Zarif met de toenmalige Franse Minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius bij het slot van nucleaire onderhandelingen in Genève op 23 november 2014.

Maurice Couve de Murville, het hoofd van de Franse diplomatie tussen 1958 en 1968, was een financieel expert die verantwoordelijk was voor de “reductie van de joodse invloed op de Franse economie” onder het Vichy-regime dat door veldmaarschalk Petain werd geleid van september 1940 tot maart 1943.[7]

François Mitterrand, president van Frankrijk van 1981 tot 1995, werkte voor het Vichy-regime van januari 1942 tot medio 1943. Hij was zo toegewijd aan zijn werk dat hij het Francisque ontving, de hoogste onderscheiding van het regim, uit handen van Petain in april 1943.[8]Mitterand bleef bevriend met René Bousquet, ex-secretaris-generaal van de politie van het Vichy-regime, tot de dag dat Bousquet werd vermoord in 1993. Bousquet was een van de belangrijkste organisatoren achter de massa-aanhouding van joden in Frankrijk die bekend zou worden als de Vel’ d’Hiv Razzia.

In February 2015, nadat premier Manuel Valls zich positief uitsprak over Israël, beschuldigdeRoland Dumas, Frans Minister van Buitenlandse Zaken van 1984 tot 1986 en van 1988 tot 1993, Valls ervan onder “joodse invloed” te staan.

In zijn boek “Verraad: Frankrijk, de Arabieren en de joden” (2006) legt David Pryce-Jones gedetailleerd uit hoe Frankrijk meer dan een eeuw lang obsessief droomde om een moslimmacht te zijn, en dat Franse diplomatiek was doordrongen van hardnekkig antisemitisme en vijandigheid jegens de joodse staat.[9]

Frankrijk werd geen moslimmacht, maar de Franse diplomatiek is nog altijd doortrokken van antisemitisme. Franse vijandigheid jegens de joodse staat is meer present en kwaadaardig dan ooit.

Juist deze maand, op 3 februari, publiceerde een groep Franse ambassadeurs een manifest “om de Palestijnse Staat te redden”. In de tekst vergoelijken zij de huidige “messentrekkers-intifada” in Israël, en veroordelen zij “vijftig jaar militaire- en politiebezetting door Israël”, de joodse “kolonisatie” van Palestijnse gebieden, de “schaduw van de Holocaust” die Europa “remt”, en het zogenaamde “apartheidsbeleid van Israël” – ook al is die Apartheid lastig te ontwaren in een land waar de Arabische populatie volledige vrijheid en rechten heeft, inclusief politieke partijen en zetels in het Israëlische hooggerechtshof. De Franse diplomaten vroegen ook de Europese Unie, in opdracht van de Palestijnse Autoriteit, om elke wetenschappelijke en economische samenwerking met Israël te staken totdat een Palestijnse staat wordt erkend. Het Franse Ministerie van Buitenlandse Zaken beschreef de tekst van het manifest zelfs als een “nuttige” bijdrage aan het debat.


[1] Martin S. Alexander, J.F.V. Keiger, France and the Algerian War, 1954-1962: Strategy, Operations and Diplomacy, Routledge, 2013.

[2] Patrick Berche, L’histoire secrète des guerres biologiques: Mensonges et crimes d’Etat, Robert Laffoont, 2011.

[3] Ignace Dalle, La Vé République et le monde arabe, Fayard, 2014.

[4] Joseph T. Stanik, El Dorado Canyon: Reagan’s Undeclared War With Qaddafi, Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 2003.

[5] Yvonne Yazbeck Haddad, Muslims in the West: From Sojourners to Citizens, Oxford University Press, 2002.

[6] David G. Dalin, John F. Rothmann, Alan M. Dershowitz , Icon of Evil: Hitler’s Mufti and the Rise of Radical Islam, Transaction Publishers, 2009.

[7] Philippe Valode, Le destin des hommes de Pétain, Nouveau Monde Editions, 2014.

[8] Pierre Péan, Une jeunesse française. François Mitterrand, 1934-1947, Fayard, 1994.

[9] David Pryce-Jones, Betrayal: France, the Arabs, and the Jews, Encounter Books, 2006.

 

Bron: http://www.nl.gatestoneinstitute.org