Erdogan wil nieuw Ottomaans rijk


Leon de Winter

Leon de Winter / Foto: De Telegraaf

Recep Tayyip Erdogan is een islamitische fascist die met indrukwekkende vasthoudendheid de seculiere staat van Kemal Atatürk heeft gesloopt. Hij gelooft heilig in religie als fundament van de samenleving. In zijn jeugd was hij al vol overgave gelovig, en tijdens zijn adolescentie en studententijd werd hij als gelovige politiek actief. Dat liet hij ook zien met zijn toneelstuk ’Maskomya’, dat hij op zijn 21e met een aantal vrienden schreef en dat succesvol werd gespeeld met Erdogan zelf in de hoofdrol.

Betsy Udink, schrijfster van meeslepende studies over Turkije en het Midden-Oosten, opent haar schokkende boek ’Meisjes van Atatürk, zonen van de sultan’ (2015) met een kaart van het Ottomaanse rijk in 1878. Dat strekte zich via Egypte uit tot en met het huidige Tunesië, omvatte via een strook langs de Rode Zee de heilige steden van de islam, reikte naar de Perzische Golf, had de Balkan in bezit. Het Verdrag van Lausanne legde in 1923, na de voor de Ottomanen fataal verlopen Eerste Wereldoorlog, de grenzen van het huidige Turkije vast.

In de kringen rond Erdogan is dat verdrag nog altijd een beschamend document. Vorig jaar werd het verdrag door Erdogan in een speech in Ankara bekritiseerd en er circuleren kaarten van Turkse nationalisten die een groter Turkije projecteren, met name dieper in Syrië, Irak en Armenië.

De titel ’Maskomya’, Erdogans toneelstuk, heeft een ver reikende betekenis. Udink schrijft: „’Mas’ zijn de eerste drie letters van het Turkse woord voor vrijmetselaars, ’kom’ staat voor communisten en ’yah’ zijn de eerste drie letters van het Turkse woord voor Jood: yahudi.”

Ofwel, dit zijn de drie aartsvijanden in Erdogans paranoïde belevingswereld.

Udink schrijft: „Als premier, en nu als president, steekt Tayyip Erdogan zijn antisemitisme niet onder stoelen of banken. Zijn Jodenhaat is voor iedereen duidelijk, ook al vermijdt hij het woord ’Jood’. Maar als hij beweert dat de ’rentelobby’ achter de demonstraties van enkele jaren geleden rond het Gezi Park in Istanbul zat, weet men in Turkije wie hij bedoelt.”

Een van de opmerkelijkste alinea’s in Udinks boek is de volgende: „Paranoia is de permanente gemoedstoestand van een behoorlijk deel van de inwoners van Turkije, niet alleen van islamisten, ook van nationalisten, van de Koerdische guerrillabeweging PKK, van ultralinks en van kemalisten – in Turkije is er geen ontsnappen aan. Iets is nooit wat het is. Er zijn altijd engerds die ergens – meestal in Washington en Tel Aviv, vaak ook in Londen – moslims en Turken trachten te manipuleren en erger nog: van de aardbodem te verdrijven. Over duistere bedreigingen van het vaderland leren Turkse kinderen al op de lagere school. Het natuurlijke gevolg van die waan is intolerantie, discriminatie van minderheden, censuur en despotisme.”

Erdogan zal nu, alleenheerser van een machtig land, ongehinderd zijn islamo-fascistische ambities nastreven. Hij wil de leider van de soennitische moslims worden, in navolging van de Ottomaanse leiders, en er bestaat geen grotere prijs in de ogen van de meeste moslims, en dus geen groter respect voor de man die dat veroorzaakt, dan het einde van de Joodse staat Israël, die een continue en onaanvaardbaar succesvolle provocatie is van de erfenis van de profeet Mohammed. Steun aan Hamas zal tot grote geweldsexplosies leiden. Maar dit is nog maar het begin.

Erdogan kent de verleiding om dieper betrokken te raken bij de etnische en religieuze oorlogen in Syrië en Irak: hier is de hoofdprijs de mogelijke uitbreiding van Turkije met Aleppo en Mosul, ooit welvarende parels in het Ottomaanse oosten. Hoe Poetin op deze ontwikkelingen zal reageren, is onbekend. Poetin zit vast in het Syrische moeras met zijn alliantie met Assad en Khamenei; zal hij proberen zich daarvan via Erdogan, vers lid van het gilde van autocratische heersers, te bevrijden en hem los te weken uit de NAVO?

Moderne Turken hebben een laag geboortecijfer, vergelijkbaar met dat van Europeanen. Turkse Koerden hebben veel hogere geboortecijfers; daarmee veranderen ze de demografische samenstelling van Turkije. Erdogan zal de Koerden nog meer onderdrukken en zijn conservatieve achterban oproepen meer kinderen te baren, waarmee hij ernstige risico’s neemt met de stagnerende economie, die gebaseerd is op binnenlandse consumptie met geleend geld. 41 procent van de bevolking (28,5 procent in Nederland) is jonger dan 25. Waar zijn de banen voor al die jonge mensen?

Gezien zijn positie en zijn overtuigingen, zal Erdogan voortdurend het Westen, Europa, en Israël beledigen en uitdagen. Hij moet externe vijanden kweken om zijn radicale regiem te legitimeren. De problemen die hij veroorzaakt, zal hij aan de ’engerds’ wijten. Het is een klassiek scenario, door alle tirannen toegepast.

Deze explosieve tragedie was decennia lang in de maak. Erdogan heeft een simpel manipulatiespel met onze Brusselse leiders gespeeld, en zij hebben zich graag laten misleiden om confrontaties te ontlopen. Toetreding tot de EU interesseert Erdogan niet. Integendeel: Europa is voor hem altijd een van de primaire vijanden geweest.

Wie kan Turkije redden? Dat zijn de moderne Turken. De verkiezingen van 2019, met de uitslag van het referendum als thema, zijn cruciaal voor de toekomst van een vrij en welvarend Turkije.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Erdogan wil een groot moslimrijk


Leon de Winter

Leon de Winter / Foto: De Telegraaf

Opinie Leon de Winter

Op een bijeenkomst in Istanbul eind mei 2016 sprak Yusuf al-Qaradawi, de hoofd-ideoloog van de Moslimbroeders en alom beschouwd als de meest invloedrijke islamgeleerde, president Erdogan aan met de titel ’sultan’. Een sultan is een machthebber die één treetje lager staat dan de kalief. Wanneer al-Qaradawi iemand een sultan noemt, is dat een belangrijk symbolisch moment. Met de aanspreektitel ’sultan’ plaatste hij Erdogan in de geschiedenis van machtige Ottomaanse heersers.

Al-Qaradawi, in 1926 geboren in het Egyptische dorp Saft Turab, kende al op negenjarige leeftijd de Koran uit het hoofd. Als student ontmoette hij Hassan al-Banna, de grondlegger van de Moslimbroeders die in 1949 op een markt in Caïro werd vermoord, vermoedelijk door leden van de Egyptische overheid. Hoe luidden de opvattingen van al-Banna (wiens kleinzoon Tariq Ramadan is, de clean-shaved propagandist van de Moslimbroeders en bijna gastprofessor in Rotterdam als dat niet door mensen als Carel Brendel was verhinderd)?

Al-Banna: „Islam is de universele waarheid en moslims hebben geen andere loyaliteit dan de islamitische. Het doel van de jihad is het vaandel van de islam te laten wapperen. De zonen van de islamitische natie moeten hun bloed en leven geven voor hun vaderland, totdat dit de hele wereld omvat. Deelname aan jihad is een plicht voor gelovigen. Het gaat om het afslachten van de ongelovigen, het plunderen van hun rijkdommen, de vernietiging van hun heiligdommen en het kapotslaan van hun afgoden.”

Sultan Erdogan zal zijn gedachtegoed niet zo formuleren, maar als islamist is hij bezig de seculiere revolutie van Kemal Atatürk af te breken; hij laat daarmee zien dat de orthodoxe islam de ziel is van zijn expansieplannen. Al-Qaradawi had dus alle reden om Erdogan te prijzen.

De organisatie van de Moslimbroeders, opgericht in 1928, was een reactie op de ondergang van het Ottomaanse kalifaat, dat als gigantische wereldlijke macht de glorie van de islam personifieerde maar door externe krachten gedurende de Eerste Wereldoorlog en door de interne krachten van de Jonge Turken (onder wie legerofficier Kemal Atatürk) ten onder was gegaan. De islamitische volken van Noord-Afrika en het Midden-Oosten zijn sindsdien op drift; de vele volken in het Ottomaanse rijk, alle in naam islamitisch maar verdeeld in tribale en etnische loyaliteiten, werden door een verfijnd en repressief bestuurssysteem bijeengehouden.

Het sterfproces van het Ottomaanse rijk was al sinds 1800 gaande; de competitie met het zich explosief ontwikkelende Westen, dat een nieuwe fase in de menselijke geschiedenis inluidde met de Industriële Revolutie, werd niet volgehouden. De implosie werd bezegeld door Atatürk, die de scheiding van kerk en staat afdwong en Turkije wilde opjagen in de vaart der westerse volken. Dat lukte ten dele.

De Ottomanen waren imperialisten zoals de Britten en Russen en Nederlanders imperialisten waren. Deze imperiale rijken zijn allemaal ten onder gegaan, maar de gevolgen van de Ottomaanse ondergang zijn heviger dan de andere. De islam is geen ’gewone’ religie, maar ook een ideologie die wereldlijk wil heersen; alle ideologieën met een staatsvorm hebben de moslims uitgeprobeerd: socialistisch, communistisch, kapitalistisch, pan-Arabisme, extreem nationalisme, alles is geprobeerd. Maar de islamitische ambitie om een staat te vestigen die alle moslims zou herbergen, werd door geen enkel model bevredigd. De Britten en Nederlanders behielden hun cultuur, ook zonder hun koloniën en wingewesten. Maar wat is de islam zonder een kalifaat? Dit is de inzet van Erdogan: de ombouw van Turkije tot een expanderende islamitische kracht, en daarmee de wereldlijke vervulling van de islam. De ’terugkeer’ naar Europa – al sinds het begin van de islam is Rome de hoofdprijs van de jihad – kan worden voortgezet met zachte middelen: demografische islamitische expansie in een krimpende Europese bevolking is daarbij een van de middelen. Al-Qaradawi heeft zich hierover vaak uitgesproken: daarvan staan talloze voorbeelden op YouTube.

Veel Turken echter zijn modern en willen van deze religieuze renaissance niets weten. Zij zijn in hart en ziel individualistische Kemalisten, maar hun stem is voorlopig onmogelijk gemaakt door Erdogans staatsgreep na de mislukte coup, die nog altijd in nevelen is gehuld. Het referendum dat hem ook de jure tot sultan zal verheffen, vindt op 16 april plaats.

Waarom doen te veel Turkse Nederlanders aan deze islamistische reactie mee? Omdat het oude rijk, dat Erdogan wil restaureren, een trotse identiteit biedt, ook voor Nederturken met een bijstandsuitkering. Door gebrekkige taalbeheersing, educatie en integratie zijn deze Nederturken in hun eigen subcultuur blijven hangen. Om hun positie te verklaren, beweren zij dat zij gediscrimineerd worden; dat zal zeker voorkomen, maar die discriminatie is niet institutioneel. In slecht Nederlands uitten zij op tv de klacht dat ’hun’ ministers respectloos zijn behandeld; in hun altijd furieuze leider sultan Erdogan vinden zij zelfrespect, niet in de vreemde Nederlandse identiteit. Zij zijn het resultaat van de ongedwongen integratiepolitiek van de afgelopen decennia.

Grote groepen Nederturken zijn op indrukwekkende wijze geïntegreerd en bewijzen dat de culturele stap naar het radicaal seculiere noordwesten van Europa mogelijk is. Dat is hun eigen verdienste, niet van een immigratieaanpak van cultuur en religie, want die hebben we niet.

Bron: http://www.telegraaf.nl

De jeremiade van president Erdogan

Nausicaa+Marbe

Nausicaa Marbe

Een fronsende man in een geruit jasje, de linkerhand losjes in zijn broekzak. Diepe groeven van neusvleugel tot mondhoek tot kin. Hij poseert naast een raam dat door loof gefilterd licht toelaat. Bezorgd en teleurgesteld.

Dit portret met schaduwspel is van Erdogan. Gemaakt op 6 augustus in Istanbul, waar hij Le Monde zijn eerste interview met een westerse krant sinds de couppoging gaf. ’Het Westen is in tegenspraak met zijn waarden’, kopt de voorpagina. De aanval als beste verdediging, lijkt de tactiek, al was dat laatste onnodig in dit onkritische interview.

Toch geeft het gesprek een precies beeld van de tactiek van ontkenning en beschuldiging van Erdogan. En ook een inkijk in zijn wereldbeeld. Samen met Poetin, Iran, Saoedi-Arabië, Qatar en de VS zal hij Assad uit Syrië verwijderen en voor democratische verkiezingen zorgen. Dezelfde kongsi zal voorkomen dat IS de macht in Syrië overneemt. IS zal verdwijnen, weet Erdogan. Dat Poetin geen interesse heeft in het verdrijven van Assad wordt gemakshalve verzwegen.

Waar het Erdogan om gaat als verlosser van Syrië is het overtroeven van Europa als democratisch rolmodel. Het is zijn plicht, benadrukt hij, het Syrische volk aan verkiezingen te helpen. Anders dan Europa laat hij Syrische vluchtelingen toe, benadrukt hij. De boodschap is duidelijk: Turkije is het waarlijk democratische land, barmhartig en gastvrij, terwijl het afwijzende Europa zich niets van het lot van een bedreigd volk aantrekt. Uiteraard verzuimt Le Monde te vragen waarom zoveel Syrische vluchtelingen naar rijke West-Europese landen willen, wanneer ze het in Turkije zo goed hebben. Ook de vergelijking met de goede opvang en vooruitzichten op volwaardig burgerschap in westerse emigratielanden wordt niet gemaakt. Erdogan komt weg met zijn riedeltje als mondiale weldoener.

Vanwaar dan die sippe uitdrukking op de foto? Die hoort bij de schaduwzijde van zijn bestaan: die waarin hij zich slachtoffer voelt van het Westen dat hem niet begrijpt en steunt. De jeremiade is lang. Waarom wil Obama aartsvijand Gulen niet uitleveren? Waar bleven de steunbetuigingen van Westerse leiders na de couppoging? Waarom zijn ze niet naar Turkije gekomen om te demonstreren, zoals in Parijs na de aanval op Charlie Hebdo? Waarom stellen Westerse leiders vragen over arrestaties en ontslagen? Een staat heeft het recht te bepalen wie zijn baan behoudt en wie niet, doceert Erdogan. Turkije is in de steek gelaten, luidt de bittere conclusie.

Let op die gelijkstelling van Turkije met westerse rechtstaten. Erdogan praat alsof het om gelijke gevallen gaat. Alsof Turkije onder zijn bewind een democratie is, een land waarin de mensenrechten gedijen. Alsof er voor de couppoging geen arrestaties, censuur, intimidatie en vervolgingen plaatsvonden, alsof het land niet in een islamistische dictatuur verandert.

Gevraagd naar de doodstraf, probeert Erdogan daarvan een democratisch recht te maken. Maar ook daaruit spreekt het primitivisme van de despoot die handig is met leuzen en feitenverdraaiingen, maar zijn ware aard niet kan verbergen. De doodstraf verbindt hij als democratische keuze alsnog met een persoonlijke vendetta, met eigenrichting. Als volgt: ’Ik denk dat als een persoon gedood is, alleen zijn familie beslissen kan over het lot van de schuldige. Als een familie besluit te vergeven, kan ze dat doen; maar wij, als staat, kunnen het niet. (…) Als miljoenen mensen, in alle landen, om de doodstraf vragen, dan moet het parlement dit in overweging nemen. (…) Het is het meest natuurlijke recht van het Turkse volk om te besluiten tot de herinvoering van deze straf.’ Van vergelding in eigen kring tot volkswil, universeel gegeven, wetsontwerp en natuurlijk recht: zie hoe Erdogan de doodstraf op alle mogelijke manieren rehabiliteert. Hier schemert een tribale geweldzucht in door die exemplarisch is voor de mislukte rechtstaat Turkije.

Ironisch genoeg pocht Erdogan dat Turkije tot de moderne wereld behoort en dat de Turkse beschaving zich tot de hele wereld richt: hij gelooft niet in de botsing der beschavingen, als beschreven door Samuel Huntington in zijn gelijknamige boek. Maar helaas: de botsing der beschavingen wordt juist door Turkije in leven gehouden. In het land zelf, waar het seculiere, moderne, democratisch gezinde deel van de bevolking te lijden heeft onder de islamistische achterlijkheid die het land ver in de tijd terugwerpt. Dezelfde botsing vindt ook in Europa plaats tussen liberale samenlevingen en orthodoxe moslims die de politieke islam assertief en agressief aanhangen. En ook binnen de Turkse gemeenschappen in de diaspora, waar moderne, liberale Turken lijden onder de groepsdwang, hoon, verklikking en intimidatie van de islamistische vleugel.

Al met al stemt zo’n interview vol verdraaiingen, verwijten en grootheidswaanzin triest. Niet alleen omdat dit bij een foute leider hoort van wie een lamlendige EU zich afhankelijk heeft gemaakt. Maar vooral omdat deze dictatoriale mentaliteit ook bij de enorme aanhang van Erdogan in Europa hoort. Bij westerse burgers die massaal de wereld verachten waarin ze in optimale vrijheid kunnen leven. Die die vrijheid graag inruilen voor islamistische dwang en hatelijkheid, terwijl ze de mond vol hebben van democratie en beschaving. Die door Erdogan en veel verdwaasde multiculturalisten ontkende botsing der beschavingen is in volle gang.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Erdogan en Hitler: regeren per decreet

Woensdag 20 juli kondigt Erdogan voor drie maanden de noodtoestand af in Turkije om te kunnen regeren per decreet. Volgens de Turkse president is de noodtoestand nodig om snel maatregelen te nemen tegen de Gülen-beweging die volgens de Turkse regering achter de mislukte militaire coup van afgelopen week zat. Erdogan zegt dat hij niet in strijd met de grondwet handelt.

HITLER

Als het ging om de geschiedenis van het Derde Rijk woedde er lange tijd een strijd tussen zogenoemde ‘intentionalisten’ en ‘structuralisten’. De eersten lieten hun verklaringen beginnen en eindigen bij Hitler, terwijl ….

Rijksdagbrand

Dergelijke maatregelen hebben in het verleden ernstige gevolgen gehad. In 1933 riep Hitler de noodtoestand uit om de politieke onrust na de Rijksdagbrand de kop in te drukken. Dit was een belangrijke stap richting zijn alleenheerschappij.

Erdogan liet in een verklaring weten dat hij vermoedt dat er ‘andere landen’ achter de couppoging zitten, welke landen dat zijn wilde hij niet zeggen. Naast het afkondigen van de noodtoestand laat de president weten dat zijn regering de komende dagen doorgaat met de zuiveringen onder het ambtenarenapparaat, inmiddels zijn al meer dan zestigduizend mensen gearresteerd of ontslagen.

Parlementaire democratie

Meerdere NAVO-bondgenoten hebben hun zorgen geuit over de situatie in Turkije: Erdogan lijkt de mislukte coup aan te grijpen om zo veel mogelijk tegenstanders en andersdenkenden op te sluiten of te ontslaan. Hij zegt zelf dat Turkije een parlementaire democratie zal blijven.

Volgens Hitler was de Rijksdagbrand onderdeel van een communistisch complot. Hij greep de situatie aan om de noodtoestand uit te roepen en per decreet te regeren. Duizenden politieke tegenstanders werden vervolgd en opgepakt. Hoe dat afliep weten we allemaal. Zal de geschiedenis zich herhalen?

Meer lezen?
Willem Melching schreef in 2013 dit artikel over hoe Hitler aan de macht kwam.

Segregatie dankzij Erdogan én Gülen

21 juli 2016 Nausicaa Marbe
Nausicaa

In de nadagen van de Turkse coup wordt weer duidelijk hoe funest een islamitische stammenstrijd voor Nederland uitpakt. Er speelt zich, in Turkije en in de Turkse gemeenschap hier, meer af dan de strijd tussen democraten die de rechtsstaat beschermen en fanatici die een islamistische dictatuur willen; tussen de bedreigde en vervolgde seculieren en de feodale geloofstroepen van Erdogan. Na deze couppoging wordt vooral de jacht op de aanhangers van Erdogans aartsrivaal Fethullah Gülen zichtbaar in Nederland.

Deze spirituele leider wil hetzelfde aan de man brengen als Erdogan: (politieke) trouw aan de Koran. Hij is de machtigste concurrent binnen een branche waarin Erdogan monopolie opeist. Beiden zijn islamisten, maar Gülen, levend in Amerikaanse ballingschap, heeft andere methodes om zijn religieuze dictatuur te bereiken. Zijn doctrine preekt officieel verbinding en vrede, dialoog en liefde, scholing en solidariteit. Waar Erdogan gevangenissen en moskeeën bouwt, richt Gülen wereldwijd scholen op om zieltjes te winnen. Waar Erdogan critici uitschakelt, predikt Gülen begrip voor andersdenkenden – opdat die zich bekeren. Waar Erdogan corrupt en geldbelust is, hamert Gülen op het vergaren van kennis. Hij zou in meer dan honderddertig landen scholen bezitten. Maar die refereren niet aan de beweging, omdat alle infiltrerende activiteiten bedekt plaatsvinden. De islamisering van ongelovige samenlevingen moet sluipenderwijs, organisch plaatsvinden. Lees de voortreffelijke duiding hiervan van Turkijekenner Betsy Udink in haar essaybundel ’Meisjes van Atatürk, zonen van de sultan’ erop na. Na bestudering van gelekte opnames van Gülen die oproept tot ’de aderen van het systeem binnen dringen, zonder dat iemand zich van jullie bestaan bewust is’, beschrijft ze Gülen als een ’sluipwesp die zich meester maakt van een mier’ en via larven het hele lichaam overneemt.

Reken maar dat deze stille Gülenisering ook in Nederland gaande is. In de media bezweren Gülenisten die nu door Erdogans aanhangers belaagd worden – schandelijk dat die klopjacht hier een kans krijgt – dat zij de Nederlandse democratie en vrijheid respecteren. Valse beweringen, gezien hun islamistische doelen die allesbehalve democratisch zijn. De westerse democratie en vrijheid zijn voor hen slechts handige hulpmiddelen, net als voor Erdogan.

Het is ontoelaatbaar dat Gülenisten hun leven niet zeker zijn. Hier niet en ook in Turkije niet, waar de zuiveringen allang gaande zijn. Met een hoogtepunt in juli 2014 toen Erdogan na een arrestatiegolf ’superrechters’ aanstelde die Gülenaanhangers moesten vervolgen. Maar dat maakt de beweging niet minder gevaarlijk voor Nederland. Hun sprookjesachtig gepresenteerde islam vol ’vrede’ en ’liefde’ klinkt als muziek in de oren van wezenloze ambtenaren en politici die vooral vrolijk aan integratie willen fröbelen. Zij worden erin geluisd waar ze bij staan; scepsis wordt van tafel geveegd. Neem de onderzoeken die naar Gülen in Nederland zijn gehouden. Onder Ella Vogelaars mismanagement van de integratie concludeerde de AIVD dat de beweging geen staatsgevaarlijke sekte was. In 2008 volgde het onderzoek van islamwetenschapper Martin van Bruinissen. Hij ontdekte dat de Gülenbeweging de integratie bevordert en in trek is bij wethouders en andere politici. En zo zwolg de Nederlandse overheid gerieflijk in haar wensdenken, terwijl de islamistische segregatie doorging.

Nu Erdogans represailles Nederland bereiken, stellen politici weer vragen over de invloed van Ankara. SP-kamerlid Sadet Karabulut vuurde een scherpe reeks vragen over de chaos, de wanorde en de gevaren voor Turkse Nederlanders af op vicepremier Asscher. Op Twitter meldde ze vervolgens dat zijn beloofde onderzoek naar de invloed van Ankara en de Turkse stromingen in Nederland ook stokt. Ik vraag me niet eens meer af waarom. De handdoek is kennelijk in de ring gegooid. Terwijl bloeddorstige Erdoganisten agressief de publieke ruimte bezetten en hun klopjacht op ’vijanden’ beginnen, komt de vicepremier met de vermaning om ’het hoofd koel te houden en de handen thuis’. Een zinnig advies voor beschaafde mensen, niet voor antidemocratische korte lontjes. Alsof een televisieweerman zijn obligate advies over maatregelen bij een hittegolf geeft.

Ook de EU kijkt lamlendig toe hoe de bloedvetes geïmporteerd worden, straks met behulp van de afschaffing van de visumplicht. De grote spreker Frans Timmermans zwijgt ineens in alle talen over de misdaden van Erdogan. De superstaat EU, naar eigen zeggen bewaker van vrede en democratie in Europa, laat het na de burgeroorlog van Erdogan resoluut te veroordelen. Het idee achter de EU is dus definitief failliet, ook al roept Federica Mogherini, chef buitenland in Brussel, dat wanneer Turkije de doodstraf invoert, de toetreding tot de EU niet doorgaat. Dat is dezelfde zottin die ooit riep dat de politieke islam bij Europa’s toekomst hoort – dus ook de sharia met de niet te verbieden doodstraf.

In Nederland is de Kamer met reces. Een debat over de Turkse chaos moet wachten. Maar wie gaat hier zorgen dat er geen doden vallen? Wie verlost ons van deze primitieve strijd? Ook wil ik graag verklaard krijgen hoe het zover kon komen. Een voorzetje: door een overheid die niet eens weet of en hoe ze gemanipuleerd wordt door aanhangers van Gülen én Erdogan. Door de bruggenslopers van onze democratie.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Erdoğan’s Self-Indulgence

by Daniel Pipes
May 20, 2016
Cross-posted from National Review Online, The Corner


Recep Tayyip Erdoğan, the Republic of Turkey’s brilliant if evil president, so dominates his country’s political scene that he can afford a bit of self-indulgence. And so he does just that. Consider the two dominant themes of Turkish public life at present:

  • Refusing to change the anti-terrorism laws to comply with demands by the European Union: If Erdoğan would make this meaningless semantic concession (he could still arrest anyone he wants, just on a different charge), he would win the gigantic benefit of visa-free travel for 75 million Turks to the EU’s Schengen Zone, a benefit that would potentially solve everything from his Kurdish to his Syrian refugee problem.
  • Changing the constitution to change a parliamentary democracy into a presidential system: Erdoğan has been obsessed with this transformation for years even though, already enjoying all the powers the constitution might grant him, and more, he has no need for it.
European Commission President Jean-Claude Juncker (R) welcomes Turkey’s President Recep Tayyip Erdoğan.

One watches with morbid fascination as a skilled, once-restrained politician loses all sense of proportion as his power grows, reaching the point where vanity drives his demand for these constitutional and anti-terrorism baubles.

This is no minor matter but points to Erdoğan’s likely political demise as he edges toward making one error and one enemy too many. (May 20, 2016)

Bron: http://www.danielpipes.org

 

Turkey: Erdogan’s Promised “Reforms”

by Burak Bekdil
May 18, 2016 at 4:30 am


  • In third world democracies such as Turkey, there are millions of miles between what laws say and how they are enforced.
  • “As many as 2,000 individuals — reporters, celebrities, academics and students — are reportedly being officially investigated on charges of insulting President Recep Tayyip Erdogan or spreading ‘terrorist propaganda.'” — “Reporters Without Borders” Report.
  • The EU must understand that it has too little, if any, leverage on a country that goes at full speed toward darker days of Islamist authoritarianism.
  • With or without legal amendments to its anti-terror laws or a deal with the EU, Erdogan’s Turkey will de facto follow the path of Islamist autocracies where any kind of dissent amounts to terrorism and treason.

Turkey and the European Union (EU) have been negotiating a deal that ostensibly would stem the flow of hundreds of thousands of migrants into Europe; Turkey, on its part, would bring dozens of laws and regulations, including its draconian anti-terror laws, in line with Europe’s; and nearly 80 million Turks would then be given visa-free travel to the EU’s borderless Schengen zone. But now, as Turkey refuses to amend its anti-terror laws, the deal seems to be facing a stalemate.

That is hardly the heart of the matter. In reality, both Erdogan and the EU are pursuing a deal that will not work.

In theory, Turkey would complete some tough homework, containing a list of 72 items. All went well until recently, when apparently the most controversial item on the list, which obliged Turkey to change its anti-terror laws, stalled the deal.

On May 14, according to Hansjörg Haber, the EU’s top envoy in Ankara, the European Commission was still working to find an acceptable solution to the impasse with Turkey over the definition of “terror.” Haber commented that “Turkey has long been mature for visa liberalization. I personally feel we had to do it much long ago. I still remain optimistic that we will eventually manage it.”

Days before that, Turkey’s president, Recep Tayyip Erdogan made it clear that he had no intention of changing the disputed legislation. In response, European Commission President Jean-Claude Juncker said that the visa requirement would not be lifted for Turks before all criteria were met. That, in Erdogan’s wording, would mean “you go your way and we go ours.”

Erdogan, for his part, wants to win the visa waiver in order to save millions of Turks from the torment of queuing up in front of European countries’ embassies for visas — undoubtedly a big vote-winner for him if he puts to a referendum the executive presidential system he so desperately craves.

The EU’s leaders aim at a skillful balancing act: Return tens of thousands of future migrants to Turkey — as stipulated in the accord — and at the same time find a face-saving formula against criticism that to stop the flow of migrants, the European club is granting a totally undemocratic country what it wants. So, a little bit of pressure for a better-looking Turkish anti-terror law could help Brussels save face: We are not betraying our democratic culture merely to stop the migrant inflow; see how we forced Turkey to liberalize a key law!

That will be a commodity too hard to sell. According to Reporters Without Borders (RSF), Turkey witnessed a drop in press freedom during the past year, as a result of a media crackdown that one prominent editor called a “witch-hunt.” In its latest report, RSF ranked Turkey 151 out of 180 countries in its World Press Freedom Index, down two points since 2015. It said:

“As many as 2,000 individuals – reporters, celebrities, academics and students – are reportedly being officially investigated on charges of insulting President Recep Tayyip Erdogan or spreading ‘terrorist propaganda.'”

Erdogan’s deep problem with free speech is not only limited to Turkey. It recently moved, ironically, into the heart of Europe. Erdogan sought and won — from Germany’s Chancellor, Angela Merkel — a green light for the prosecution of comedian Jan Böhmermann, who recited a crude poem about the Turkish president, on German television.

In a letter published in the German daily Welt am Sontagg, Mathias Döpfner, chief executive of the German publisher Axel Springer, expressed solidarity with Böhmermann by saying he had laughed out loud at the poem and ‘wholeheartedly’ supported what Böhmermann said. Erdogan’s lawyers sued Döpfner too. A German court rejected Erdogan’s injunction against Döpfner, but Erdogan’s lawyers said they would appeal that decision. This is the man the EU is, presumably, trying to convince that his country’s anti-terror laws should be given a more democratic touch if he wants visa liberalization for the Turks.

The EU must understand –or maybe it already has, but too late—that it has too little, if any, leverage on a country that goes at full speed toward darker days of Islamist authoritarianism. If they are not trying to fool a European population of more than 500 million in a too cheap pragmatism, they should be able to understand that there may be, in third world democracies such as like Turkey, with millions of miles between what laws say and how they are enforced.

Here is a nice assortment of what the Turkish constitution says about civil rights and abuse of religion in politics in contrast with how real life in Erdogan’s Turkey is about:

Article 5, for example, promises “to ensure the welfare, peace and happiness of the individual and society (and) to strive for the removal of (obstacles) which restrict the fundamental rights and freedoms.” Not funny enough?

Take Article 10, then: “All individuals are equal before the law without any discrimination irrespective of language, race, color, sex, political opinion, philosophical belief, religion and sect or any such consideration.”

Article 20 states that “everyone has the right to demand respect for his private and family life. And Article 22 guarantees that “secrecy of communications is fundamental.”

When read in 2016, Article 24 is probably one of the funniest in the whole charter: “Everyone has the right to freedom of conscience, religious belief and conviction … No one shall be allowed to exploit or abuse religion or religious feelings … for the purpose of personal or political influence, or for even partially basing the fundamental, social, economic, political and legal order of the State on religious tenets.”

It is not an awfully bad joke but Article 28 even claims “the press is free, and shall not be censored.”

With or without legal amendments to its anti-terror laws or a deal with the EU, Erdogan’s Turkey will de facto follow the path of Islamist autocracies where any kind of dissent amounts to terrorism and treason.

Burak Bekdil, based in Ankara, is a Turkish columnist for the Hürriyet Daily and a Fellow at the Middle East Forum.

Bron: http://www.gatestoneinstitute.org

gatestone-logo-1000

De Ebru Umar show om Erdogan te irriteren

De Ebru Umar show om Erdogan te irriteren

 

Columniste voor Metro, Ebru Umar zou twee weken lang Turkije niet hebben kunnen verlaten wegens een uitreisverbod. Ze zou vast hebben gezeten in Kusadasi. Wat een ramp! Wilt u weten wat ik denk? Dat het allemaal een zoveelste nep show is met maar 1 doel: bevolkingsgroepen tegen elkaar ophitsen. Overheden in geheel Europa doen al maanden lang moeite om bevolkingsgroepen tegen elkaar op te hitsen middels bijvoorbeeld een nep-protestbeweging als Pegida (zie hier en hier), politici als Geert “minder Marokkanen” Wilders, cabaretiers die Erdogan beledigen en ga zo maar door. De roeptoeter ADHD-er en Brusselse clown/teletubbie Belgische ex-premier Guy Verhofstadt riep gister ook nog even extra op de Turkse president Erdogan te beledigen. Weet u wat u vooral moet onthouden? Als de main stream media en politici iets gaan roepen, zit er meestal een luchtje aan! Dat geldt waarschijnlijk ook voor de gehele soap rondom Ebru Umar.

Wat is namelijk het plannetje van de politici binnen Europa? Men wil de moslim bevolking tegen de autochtone bevolking ophitsen. Turken en Marokkanen zijn de belangrijkste doelgroepen. Dat begon al met de in scene gezette dood van Theo van Gogh in 2004. Ja, natuurlijk ben ik zelf ook kritisch over de Turkse president, zoals blijkt uit meerdere artikelen hier op de site. Maar daarin loop ik niet te stoken of te beledigen. Natuurlijk weet je dat wanneer je een publiek figuur bent, je hier en daar wat satire kunt verwachten, dus wellicht heeft Erdogan wat lange tenen, maar de mainstream media loopt het bewust tot grote hoogten op te blazen. Het hoort allemaal bij het spel van verdeel en heers. False flag aanslagen of hoaxes zijn er om iedere moslims als potentieel radicaliserend te stigmatiseren (en dus een spanningsveld tussen autochtone en islamitische bevolking te scheppen) en het bashen van nationalistische gevoelens zijn er om dat spanningsveld nog verder te doen oplaaien. Natuurlijk vind ik Turks nationalisme net zo stompzinnig als het feit dat je met vlaggetjes staat te wapperen voor een koningshuis dat nazi-roots heeft, maar laten we dan vooral niet mee doen aan het beoogde spel dat door geheel Europa door politici en media wordt gespeeld om zo oplopende spanningen tussen groepen te realiseren. De-escaleren die handel (een prachtige politieke term vindt u niet?).

Ebru Umar komt sowieso uit het Theo van Gogh kamp, dus daar zit al een AIVD luchtje aan. Zo’n Turkse die iets te graag haar eigen culturele roots basht, kun je maar beter een beetje wantrouwen. Vooral het feit dat ze met haar colums als deze op ‘de gezonderoker.nl’ (een Theo van Gogh website) en haar boek als Burka & Blahniks het dragen van de betreffende kledij min of meer belachelijk maakt. Dat is op zich een prima standpunt, maar vergis u niet: deze dame komt uit het kamp van de zoon van de ex topman van de BVD (voorloper AIVD). De vader van Theo van Gogh was ooit de baas van de BVD en ik vermoed dat de appel in het geval van Theo niet ver naast de boom gevallen is. Speculatief? Dan maar. In mijn optiek is de AIVD prima instaat haar eigen controlled opposition acteurs (politici), schrijvers en noem zo maar op te kweken; inzetbaar op afroep. Onderstaande soap met het oranje petje, was voor mij de klapper op de vuurpijl. Het is een nep-show dat hele Ebru Umar verhaal. Ook het interview met Geenstijl lullo Jan Roos moet spontaan en oprecht lijken, maar oogt meer als een ingestudeerde act (“Mijn vader gaat even internet tikken voor me halen”). Waarschijnlijk zit je gewoon voor een green screen in Hilversum trut. Erdogan moet dictator genoemd worden en boos gemaakt worden; de Turken moeten boos gemaakt worden. Ja, nogmaals ik vind Erdogan zelf ook een dictator, maar ik onderbouw dit en licht toe dat ditmet goedkeuring van de elite zo is. De EU is inmiddels net zo goed een dictatuur, dus what’s the difference? Wil men soms een coupe in Brussel bewerkstelligen, zodat we straks in 1 klap in een groot Ottomaanse rijk leven? Het begint erop te lijken. Het is aan het volk (aan u en ik) om de plannetjes van de elite te doorzien. Belangrijkste lessen: wees geen nationalist of aanhanger van de politieke of religieuze leiders die door de aristocratische elite naar voren geschoven worden en laat u niet ophitsen tegen uw medemens. Doorzie het spel van verdeel en heers van de heersende klasse.

bron linkvermeldingen: standaard.bedegezonderoker.nl, realhumans.nl

 

LEES VERDER IN HET BRON ARTIKEL…

Ebru Umar nog niet verlost van Erdogans lange arm

TURKEY-POLITICS
2016-04-19 13:43:40 Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan delivers a speech during the mukhtars meeting at the Presidential Complex in Ankara on April 19, 2016. / AFP PHOTO / ADEM ALTAN

De Nederlandse stille diplomatie heeft haar nut bewezen. Ebru Umar is terug in Nederland. Dinsdag trok de Turkse regering het uitreisverbod in dat ze Umar (45) had opgelegd. De goedgebekte journalist beschikt over de Turkse en de Nederlandse nationaliteit.

Umar was op 23 april aangehouden in haar vakantiehuis in de badplaats Kusadasi. Na een nacht ondervraging kreeg zij, zoals zij het zelf noemde, ‘landarrest’. De columniste zou de Turkse president Recep Tayyip Erdogan hebben beledigd.

Onverstandig

Dat Umar toen zij zich op Turks grondgebied bevond, via de sociale media Erdogan tartte, kun je onverstandig noemen. Immers: ’s lands wijs, ’s lands eer. Niet alle landen zijn zo vrij als Nederland. In Indonesië bijvoorbeeld wacht je de cel als je wordt gepakt met de hoeveelheid marihuana die in Nederland is toegestaan. Dat weet je, dus kijk je wel uit.

De Nederlands-Turkse columniste Ebru Umar heeft in de nacht van dinsdag op woensdag voet op Nederlandse bodem gezet, nadat zij na haar arrestatie Turkije niet mocht verlaten. Maar met haar terugkomst is de kous nog niet af. En: zo reageren politici in Den Haag. Lees meer >
2016-04-25 14:29:38 KUSADASI - Metro-columniste Ebru Umar voert een telefoongesprek op de boulevard langs het strand, de dag na haar vrijlating. De Nederlandse van Turkse afkomst werd in haar buitenhuis door de politie van haar bed gelicht. Vervolgens werd ze aangeklaagd voor het beledigen van president Erdogan. Ze mag Turkije voorlopig niet verlaten. ANP

Maar Umar keek bewust niet uit. Haar risicovolle actie moest Nederland nog eens met de neus op de ongemakkelijke feiten drukken, die het resultaat zijn van decennia van ongebreidelde migratie uit Turkije naar Nederland, het falen van de gewenste integratie en het veel te lankmoedig omgaan met de nationaliteitskwestie.

Idealiseren

Dit zijn de feiten: de loyaliteit van de meeste van de ruim 400.000 ‘NederTurken’ ligt bij hun land van herkomst – waar ze vaak niet eens hebben gewoond omdat ze hier zijn geboren, maar dat ze om onbegrijpelijke redenen idealiseren. Turkije is veel armer en veel onvrijer dan de gulle verzorgingsstaat Nederland.

Een steeds ongemakkelijker feit is ook dat Erdogan Europa aan een touwtje heeft. Als Brussel hem niet tegemoet komt (visa, miljarden) zet hij de vluchtelingenkraan weer open.

Zo cynisch is het. Europa doet om zijn hachje te redden zaken met een president die hoofdredacteuren vijf jaar de cel ingooit als ze door hem onwelgevallige waarheid optikken. Hopelijk vindt Europa snel een betere oplossing buiten Erdogan om.

Nederlandse Turken die niet willen dat er kritiek wordt geuit op de Turkse president Erdogan, geven Nederlands-Turkse critici van Erdogan aan bij de Turkse politie.Syp Wynia over botsende loyaliteiten >

Beveiliging

VVD-premier Mark Rutte zou hebben aangedrongen op beveiliging als Umar terug is in Nederland. Dat lijkt verstandig. Daags na haar aanhouding is ingebroken in haar Amsterdamse huis en werd er ‘hoer’ op de muur geschreven. Ze weten haar te vinden.

Umar is verlost van het ‘landarrest’ en zal, zodra het kan, haar Turkse nationaliteit opgeven. Maar dat betekent helaas niet dat ze zich in Nederland weer in alle vrijheid zal kunnen bewegen. De lange arm van Erdogan kan haar het leven nog flink zuur maken.

11 mei 2016
René van Rijckevorsel

René van Rijckevorsel

René van Rijckevorsel (1961) is plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier en hoofdredacteur van Elsevier Juist.

 

Bron: http://www.elsevier.nl

 

Turkije ’s Erdoğan heeft gegokt en verloren

De Republiek Turkije, die lange tijd een democratiserend islamitisch land en stevig geankerd was in het westerse kamp, heeft zichzelf thans intern verwond en bevindt zich te midden twee externe crisissen: de burgeroorlog in het naastgelegen Syrië en de illegale immigratie die het Europese beleid verandert. De vooruitzichten voor Turkije en haar buren zijn zorgelijk, zo niet onheilspellend.

De belangrijkste ontwikkeling was het aan de macht komen van Recep Tayyip Erdoğan in 2002, toen hij door een toevallige verkiezingsuitslag de totale controle verkreeg over de regering, die hij vervolgens briljant omvormde in een persoonlijk regime. Na jaren van terughoudendheid en bescheidenheid, kwam zijn echte persoonlijkheid – hoogdravend, islamitisch en agressief – naar buiten. Thans wil hij graag regeren als een echte despoot, een ambitie die zijn land onophoudelijke en vermijdbare problemen oplevert.

Aanvankelijk heeft Erdoğan’s gedisciplineerde benadering van de financiering de Turkse economie een China ‘achtige’ economische groei opgeleverd en nam zijn electorale steun toe, terwijl hij van Ankara een nieuwe speler maakte in regionale aangelegenheden. Maar dan hebben samenzweringstheorieën, corruptie, kortzichtigheid en incompetentie een hap uit de groei gebeten, waardoor Turkije economisch kwetsbaar is geworden.

Aanvankelijk nam Erdoğan ongekende stappen om het Koerdische vraagstuk van zijn land op te lossen, door deze etnische minderheid te erkennen die samen ongeveer 20 procent van de bevolking van het land uitmaakt, met een eigen cultuur en zich mag uiten in haar eigen specifieke taal. Maar dan, om electorale redenen, maakte hij vorig jaar plotseling een bocht van 180 graden die resulteerde in een meer dan ooit vastbesloten en gewelddadige Koerdische opstand, tot op het punt dat de burgeroorlog een reëel vooruitzicht was geworden.

Aanvankelijk heeft Erdoğan ingestemd met de traditionele autonomie van de grote instellingen in het Turkse maatschappelijk leven zoals rechtbanken, het leger, de pers, banken en scholen. Hij was er niet langer op uit om alles te controleren. Neem het geval van twee prominente journalisten, Can Dündar en Erdem Gül: omdat hun krant Cumhuriyet, de clandestiene steun van de Turkse regering aan Islamitische Staat (ISIS/Daesh) onthulde, liet Erdoğan hen achter de tralies gooien op een wel erg surrealistische beschuldiging van spionage en terrorisme. Erger nog, nadat het Grondwettelijk Hof (Turkije ’s hoogste rechtbank) deze formulering verwierp, beschuldigde Erdoğan het hof ervan dat het zich uitsprak “tegen het land en het volk” en gaf aan de rechterlijke beslissing te zullen negeren.

Erdem Gül (links) en Can Dündar na hun vrijlating uit de gevangenis.

Aanvankelijk onderhield Erdoğan voorzichtige en correcte relaties met Moskou, economisch profiterend enRusland gebruikend als een evenwicht tegen de Verenigde Staten. Maar sinds het roekeloze Turkse neerhalen van een Russisch gevechtsvliegtuig in november vorig jaar, gevolgd door een provocerend gebrek aan verontschuldigingen, heeft de kleine pestkop (Erdoğan) overduidelijk zijn gevecht tegen de grote bullebak (Rusland ’s Vladimir Poetin) verloren en moet Turkije daarvoor de prijs betalen. De Franse president François Hollande heeft publiekelijk gewaarschuwd voor “een risico op oorlog” tussen Turkije en Rusland.

Aanvankelijk heeft Erdoğan’s aanpak van het beleid zich vertaald in een kalmerende invloed op de binnenlandse politiek; echter, thans heeft zijn oorlogszucht geleid tot een reeks kleine en grote geweldsdaden. Om de zaken nog erger te maken, zijn velen van deze van duistere oorsprong en doel, en bouwen paranoia op. Zo bijvoorbeeld, voordat de Koerdische groep TAK de verantwoordelijkheid had opgeëist voor de bomaanslag van 13 maart waarbij 37 mensen werden gedood in de buurt van het kantoor van de premier in Ankara, werd de aanslag verschillend toegeschreven aan Koerden, ISIS en de Turkse regering. Het geweld werd geïnterpreteerd als een plan om een meer krachtige campagne te rechtvaardigen tegen de Koerdische bevolking in Turkije, of het straffen van de regering voor de aanslag op de Koerden; een Turkse militaire invasie van Syrië aan te moedigen of om politieke aartsvijand Erdogan te beknotten, de Gülen beweging.

Zicht op de ravage na de aanslag van 13 maart 2016 in Ankara.

Aanvankelijk werd Turkije een plausibele kandidaat voor het lidmaatschap van de Europese Unie dankzij het gematigde gedrag van Erdogan. Nu, in zijn afglijden in de richting van despotisme en islamisme, betekent het dat de Europeanen via een reeks moties beweren te onderhandelen met Ankara, terwijl het rekent op de Republiek Cyprus om de implementatie ervan te deballoteren; zoals de Turkse journalist Burak Bekdil opmerkte: “Het moderne Turkije is nog nooit zo galactisch ver verwijderd geweest van de kernwaarden die werden vastgelegd door de Europese beschaving en haar instellingen.”

In de eerste maanden van de Syrische opstand, bood Erdoğan zijn wijze raad aan de dictator in Damascus, Bashar al-Assad, omtrent het ontspannen van zijn greep op de interne crisis en het toestaan van politieke participatie. Echter de zaken zijn zo vreselijk misgelopen – zoals Dündar en Gül berichtten – dat Erdoğan thans ISIS ondersteunt, de meest fanatieke en islamistische organisatie van vandaag en die er misschien ooit is geweest. Die steun heeft vele vormen aangenomen: het laat buitenlanders toe om doorheen Turkije te trekken en aldus Syrië te bereiken, waardoor werving in Turkije mogelijk wordt, alsmede het verstrekken van medische zorg en de toelevering van geld en wapens. Ondanks dit, is ISIS bang voor verraad van Ankara en bedreigt het en valt Turken aan.

Erdogan ’s fout om ISIS en andere soennitische islamitische organisaties in Syrië ruggensteun te geven, heeft hem op een nog andere manier pijn gedaan, wat leidt tot een massale toestroom van Syrische vluchtelingen naar Turkije, waar ze steeds minder welkom zijn bij de locale bevolking en zij aldus voor nieuwe sociale en economische spanningen zorgen.

Wat ons brengt bij Erdoğan’s laatste gok. De vele Syrische vluchtelingen willen doortrekken naar het noordwesten van Europa, wat hem een handig mechanisme biedt om de Europese Unie te chanteren: betaal mij een enorme hoeveelheid geld (6 miljard dollars volgens de laatste berichten) en sta toe dat 80 miljoen Turken visumvrij naar uw landen kunnen reizen, of anders ga ik nog meer onwelkome Syriërs, Irakezen, Afghanen, Somaliërs aan uw voordeur dumpen.

Tot dusverre heeft de truc gewerkt. Onder leiding van de Duitse bondskanselier Angela Merkel zijn de Europeanen gezwicht voor de eisen van Erdogan. Maar dit is misschien wel een Pyrrusoverwinning die op de lange termijn Erdoğan ’s belangen kunnen schaden. In de eerste plaats door de Europeanen te dwingen om te doen alsof ze niet gechanteerd worden en Turkije verwelkomen met dicht geklemde tanden; het zorgt tevens voor een slechte stemming en het kan de Turkse kansen op het EU-lidmaatschap verder verminderen of zelfs volkomen teniet doen.

De Turkse premier Ahmet Davutoğlu spreekt op een conferentie omtrent immigratie.

Ten tweede, heeft het spel van Erdogan geleid tot een diepgaande en waarschijnlijk blijvende verschuiving in de stemming in Europa tegen het aanvaarden van meer immigranten uit het Midden-Oosten – met inbegrip van Turkse – zoals blijkt uit de slechte resultaten van de partij van Merkel bij de verkiezingen eerder deze maand.

Dit is slechts het begin. In combinatie wijzen deze fouten van Erdoğan naar meer nakende crisissen. Gökhan Bacik, een professor aan de Ipek Universiteit in Ankara, merkte op dat “Turkije geconfronteerd wordt met een veelzijdige catastrofe,” waarvan de omvang “groter is dan de capaciteit van Turkije om die te verteren.” Als Iran vandaag de dag het grootste gevaar is in het Midden-Oosten, dan is het dat ook voor het Turkije van morgen.

Mr. Pipes (DanielPipes.org, @DanielPipes) is president van het Middle East Forum. © 2016 by Daniel Pipes. All rights reserved.