De laatste blanken van East End. Een docu waarvan je hart breekt.

East endDoor Joost Niemöller

Er was veel opwinding in de sociale mediaover een voor de verandering nu eens relevante documentaire die de BBC gisteravond uitzond. Last Whites of the East End.  In deze prachtige documentaire over de buurt Newham in East End worden de gewone mensen gevolgd. Ooit was dit een typische Britse arbeidsbuurt, met grote onderlinge samenhang. Maar er is niets meer van over. Migranten uit de moslimwereld, die in Engeland heel politiek correct  steevast ‘Asians’ worden genoemd, stroomden tientallen jaren massaal in. En nu heeft niemand daar nog het idee in Engeland te wonen. Voetbalclub kapot, oude Engelse café’s dicht, of leeg, scholen zijn er ieder identiteitsgevoel kwijt. Niet alleen de laatste blanken lijden eronder, ook de paar goedwillende immigranten, die zich juist thuis voelden in die arbeiderswijk. Want ooit was er nog iets om je bij thuis te voelen. Het woord dat dan valt is ‘cockney.’

Wat me vooral trof aan de documentaire was de melancholie. Er is geen woede meer. Er is alleen nog nauwelijks uitgesproken, want verboden, verdriet. Er is passiviteit. De dingen gaan zoals ze gaan, zo wordt het ervaren. De mensen worden ouder, en als ze de kans krijgen, trekken ze weg, met pijn in het hart, maar wat moet je, want je kinderen op laten groeien in een moslimschool, als de laatste blanken, wil je dat?

En ergens, onzichtbaar, bovenin, zitten de multiculturele vernietigers aan de touwtjes te trekken om de Westerse beschaving kapot te maken, met nog meer illegale immigranten, nog meer islam, nog meer geweld. Maar daarover zwijgt de BBC. We zien alleen de slachtoffers. Dat de slachtoffers voor de verandering nu eens blanke slachtoffers zijn, is een klein wonder. Nu kan het. De omvolking is compleet.

De mensen in de documentaire zijn alleen nog maar bang om voor ‘racist’ uitgemaakt te worden. De operatie is geslaagd, de angstige onderdanigheid is totaal.

Kijk hier naar die kapotte levens, de werkelijke multiculturele nachtmerrie.

Een absolute aanrader. Maar je hart breekt.

Bron: http://www.joostniemoller.nl