Abou Jahjah en de doden van Libanon

 Posted by
Aug 13 2016

Vervolg op Abou Jahjah en de Palestijnse ruïnes

Hanin

Dit begrip werd nog aangewakkerd door het verhaal over Abou Jahjah’s geboortedorp Hanin. Dit zou, zo beweerde hij, in 1976 zijn verwoest door Israel. Hij zei: “Ons dorp werd 50 dagen omsingeld door Israel, want we weigerden collaborateurs te leveren voor Israels collaboratieleger. Daarna zijn ze binnengevallen en hebben een slachting aangericht. 120 mensen zijn gedood, de rest is verdreven. Het dorp werd dus etnisch gezuiverd en is daarna vernietigd. Wat bij ons gebeurde, gebeurde bij de Palestijnen op nog veel grotere schaal. Palestina is ingenomen door een koloniaal project. Vandaar onze solidariteit.”Daarna begon hij over Sabra en Shatilla.

Op internet kon ik weinig informatie over Abou Jahjahs dorp en deze slachting vinden, een dergelijke grootschalige Israelische slachting wordt nergens vermeld. Wel kwam ik hetzelfde verhaal nog eens tegen op Maroc.nl, dit keer door zijn ouders verteld. Een krantenartikel door Associated Press uit 2000 verhaalt over vluchtelingen die terugkeerden naar hun dorp. Daar staat dat:

Former residents say the Muslim village, three miles north of the border, was deserted after 30 residents were killed in 1976 by “Israel and its agents” and artillery pounded the town. Israel didn’t invade Lebanon until 1978, but Lebanese Christian militias of the 1975-90 civil war began receiving military aid from the Jewish state as early as 1976 to fight Palestinian guerrillas who controlled large parts of southern Lebanon.

Op Wikipedia en andere bronnen lees ik dat Israel pas in 1978 in Libanon aanviel en een deel van het Zuiden bezet hield, in reactie op terroristische aanvallen van de PLO. Wel steunt Israel vanaf 1976 de Maronieten, inclusief de Lebanese Forces, met wapens en militaire adviseurs.

Begin 1976 viel Syrië Libanon binnen, en vocht aanvankelijk met name tegen de Palestijnen, die daar een soort staat in een staat dreigden te vormen in tot de tanden toe bewapende vluchtelingenkampen. De Phalangisten (christenen), Palestijnen en Syrië hebben elk slachtingen aangericht in dorpen en vluchtelingenkampen, zoals Karantina (januari ’76, door het rechtse en grotendeels christelijke Libanese Front, 1000-1500 doden),  en Damour (kort na Karantina, door de PLO, idem 1000-1500 doden), en Tel Zaatar (augustus ’76, Maronitische christenen met behulp van Syrië, ook 1000-1500 doden volgens Wikipedia). Allemaal vreselijke en bloedige slachtingen met veel burgerdoden, maar daarover geen woord tijdens Zomergasten. In de diverse artikelen op Wikipedia over Libanon en de burgeroorlog geen woord over Hanin. Het dorp is waarschijnlijk door de christenen aangevallen (het werd ook door christelijke dorpen omringd), wellicht in reactie op weer een aanval van Palestijnen op christenen, die weer een reactie was op… etc. Maar in Zomergasten beschreef Abou Jahjah het als een op zichzelf staande gruweldaad, die om geen andere reden werd gepleegd dan de wil onschuldige burgers te doden. Daarbij werd aan aanval van landgenoten onterecht toegeschreven aan de Israelische vijand, het zionistische monster, dat immers schuld is aan alle ellende in het Midden-Oosten. De veel grotere rol van Syrië bleef buiten beeld, net als de vele wreedheden die de verschillende facties elkaar aandeden gedurende 15 jaar burgeroorlog. Thomas Erdbrink liet ook dit geheel lopen, en deed niet eens moeite te verduidelijken dat de aanval door Libanezen werd uitgevoerd, met mogelijk deels materieel uit Israel.

Sabra en Shatilla

sabra-and-shatila-waltz-with-bashirHet mag niet verbazen dat Abou Jahjah ook uitgebreid inging op het bloedbad in Sabra en Shatilla, aan de hand van een fragment uit de Israelische film Waltz with Bashir. Ook dit werd weer geheel in Israels schoenen geschoven, hoewel uitgevoerd door Phalangisten. Hij zei dat Israel het kamp had omsingeld en vervolgens proxi milities het vuile werk liet opknappen; “zo deden ze dat toen”. Sabra en Shatilla zijn belangrijk voor veel Arabieren, aldus AJJ. Damour, Karantina en Tel Zaatar blijkbaar niet, want he, daar kunnen we Israel niet de schuld van geven. Ook hier sprak Erdbrink Abou Jahjah niet op aan, helaas. Wel zei hij dat het toch goed was dat een Israeli (de filmmaker) zo kritisch naar Israels rol keek, maar dat ‘interesseerde AJJ geen kut’, zo zei hij zelf. Het gaat om de slachtoffers, zei hij streng. Bij een film over de Holocaust zeggen we toch ook niet ‘wat goed dat een Duitser dit erkent?’. Hij vond het schrijnend hoe we weigeren te luisteren naar de slachtoffers. Daarop vroeg Erdbrink of hij Israelische slachtoffers ook erg vindt, en bleef AJJ draaien (ja, ieder slachtoffer is erg, maar daar gaat het niet om). Het gesprek n.a.v. dit item eindigde ermee dat AJJ met iedere Israeli wil samenwerken die de Nakba erkent en het zionisme afwijst als koloniaal en racistisch. Een echte bruggenbouwer.

Het verhaal over Sabra en Shatilla is natuurlijk veel langer en genuanceerder dan dit. Sharon moest erom aftreden als minister van Defensie, Israel nam het hoog op, al kon men niet weten dat de Phalangisten zo tekeer zouden gaan. Israel had toestemming gegeven de Palestijnen in het kamp te ontwapenen, niet om duizend vrouwen en kinderen te doden. De Phalangisten waren kwaad omdat een paar dagen eerder hun nieuw gekozen president Bachir Gemayel was vermoord. Het is allemaal geen excuus waarom Israel niet eerder ingreep, maar enige achtergrond informatie over de aard van de Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon (waar vele bewapende strijders van o.a. de PLO rondliepen en van waaruit verschillende aanvallen werden uitgevoerd) had niet misstaan. De PLO destabiliseerde Libanon en was een grote factor in de Libanese burgeroorlog, de oorlog die Abou Jahjah’s land zo kapot heeft gemaakt. Maar ja, het zijn Palestijnen, en dat zijn per definitie slachtoffers.

Het is, al met al, erg jammer dat zoveel leugens, misleidende info en grove overdrijvingen wat betreft Israels vermeende misdaden zonder enig weerwoord de revue passeerden. Ik had niet anders verwacht, en was zelfs blij verrast dat Erdbrink zich op punten behoorlijk kritisch opstelde. Zodra het echter niet over Joden in het nu ging, of de aanslagen op 9/11 waarover AJJ jubelend schreef in zijn eerdere boek, bleef Erdbrink stil.

Antizionisme wordt steeds meer mainstream, met dank aan radikalen als Abou Jahjah en het valse beeld dat zij van de geschiedenis geven, en de VPRO en andere media die hen een podium daarvoor geven. Niet alles wat Israel deed en doet is fraai, maar het gaat niet aan haar daden te isoleren en uit te vergroten alsof zij alleen het absolute kwaad belichaamt. Laat Abou Jahjah met dit alles niet wegkomen en confronteer hem met de feiten die hij graag weglaat.

Ratna Pelle

Bron: http://www.israel-palestina.info

 

Abou Jahjah en de Palestijnse ruïnes

 Posted by
Aug 13 2016

 

In Zomergasten beweerde de radikale activist Dyab Abou Jahjah dat hij onderscheid maakt tussen Joden en zionisten, en dat dat ‘ter nuancering’ bedoeld is. Niet alle Joden zijn volgens hem slecht, alleen de zionisten. Dit onderscheid tussen goede en slechte Joden kennen we. Het is een bekende truuk om antisemitisme te verdoezelen. Zelfs het Iraanse regime onder Achmadinejad had tijdens de walgelijke ‘Holocaust cartoon wedstrijd’ een paar excuus-Joden van Neturei Karta uitgenodigd, een radikale orthodox-religieuze groep die meent dat de stichting van Israel in strijd is met Gods wil. Een van hen heeft zelfs als minister onder Arafat gediend. Ook op protestdemonstraties waar Israel met nazi-Duitsland werd vergeleken en Sharon met SS-teken werd geschreven, doken deze mensen op.

Antizionisme

Joods antizionisme is ouder dan het zionisme, maar sinds de stichting en het succes van Israel behoorlijk marginaal geworden. Het argument dat dit een volkomen onrealistische en dus zinloze onderneming is, gaat immers niet meer op. Het argument dat een Joodse staat het nooit zal kunnen volhouden in een vijandige Arabische wereld en binnen de kortste keren onder de voet zal worden gelopen, evenmin. Volgens sceptici was het land niet te ontginnen, men zou er aan nare ziektes en ondervoeding sterven en de paar overgebleven Joden door de Arabieren afgemaakt. Er zou ook nooit steun en erkenning voor zo’n staat komen, en geen Jood zou er naartoe willen verhuizen.

De zionisten hebben overtuigend het ongelijk van deze doemdenkers aangetoond, al zijn er zeker nog genoeg problemen en uitdagingen. Het tegenwoordige Joodse antizionisme gebruikt opvallend genoeg tegengestelde argumenten: ‘Israel is te machtig geworden, wij mogen niet over anderen heersen, wij mogen anderen liefst met geen haar krenken al belagen ze ons wel. Dat hebben we immers geleerd tijdens de Holocaust, dat je geen geweld mag gebruiken tegen anderen om je te verdedigen en ten allen tijde moet voorkomen zelf als dader gezien te worden’. Dit is de Enige Juiste Les uit de Holocaust die de alternatieve Kristallnachtherdenking er sinds enige jaren probeert in te rammen. Het zal mij helemaal niks verbazen als Abou Jahjah daar komend jaar zal spreken, aangemoedigd door Anja Meulenbelt (‘ik doe hetzelfde werk als mijn moeder in het verzet tijdens de oorlog’) en Jaap Hamburger van dat Andere Joodse Geluid. Overigens gebruiken zowel antizionisten als militante zionisten de Holocaust soms op onheuse wijze om hun overtuiging en bepaalde acties te rechtvaardigen en de tegenstander aan te vallen. Van beide kanten zou men daar terughoudender mee moeten zijn. Als er een les getrokken kan worden lijkt mij het echter meer voor de hand liggen dat Joden terecht een veilige plek voor zichzelf opeisen dan dat men altijd de andere wang moet toekeren.

Deir Yassin

Abou Jahjah stelde zionisme gelijk aan racisme, het is volgens hem een koloniale ideologie en verantwoordelijk voor genocide op de Palestijnen. Hij ‘bewees’ dat met een filmfragment over Deir Yassin, waarin dit werd voorgesteld alsof het bewust zo gepland was door de zionisten als waarschuwing voor de Palestijnen, die daarop inderdaad massaal vluchtten. De gruwelen werden verteld, en ‘historicus’ Ilan Pappe (‘feiten zijn ondergeschikt aan ideologie’) vertelde dat er genoeg bewijs was om aan te tonen dat er een bewuste strategie was om alle Palestijnen te verdrijven. Het bloedbad op 9 april 1948 in Deir Yassin zou daar een belangrijke rol in hebben gespeeld.

Deir Yassin in 1948Mahmoud Darwish, een van de bekendste Palestijnse dichters, vertelde dat Israel was gesticht op de ruïnes van zijn kinderjaren, kibboetsen op de ruïnes van zijn dorpen. Zeer dichterlijk maar ook zeer misleidend. Het verhaal van Israels stichting en de verdrijving en vlucht van zo’n 700.000 Palestijnen, is veel complexer dan dit stuk propaganda, dat totaal kritiekloos passeerde. Hier had gastheer Thomas Erdbrink duidelijk niet op gestudeerd en had hij dus geen kanttekeningen of kritische vragen bij. Geen opmerkingen over het eigen aandeel van de Palestijnen in hun verlies van land en dorpen in 1948, niks over de moefti die met de nazi’s collaboreerde en massa’s Palestijnen tegen de Joden opzette, niks over de even wrede Palestijnse aanvallen op Joodse konvooien, zoals op een medisch konvooi dat spullen naar het ziekenhuis op Mount Scopus wilde brengen. Hierbij kwamen 80 onschuldige mensen, zoals dokters en verpleegsters, om. In de maanden voor Deir Yassin werden Joodse konvooien naar Jeruzalem onophoudelijk aangevallen, en de situatie in de stad was nijpend geworden. Doel was om de 100.000 Joden in Jeruzalem uit te hongeren en/of zich te doen overgeven.

Deir Yassin werd niet door de Haganah, de voorloper van het Israelische leger, aangevallen maar door de radikale Irgun en Lehi. De plannen waren niet bekend bij het zionistische leiderschap in Tel Aviv. Een reden voor de slachting zou zijn geweest dat de Irgun en Lehi ook een succes op hun naam wilden hebben na een paar recente successen van de Haganah rond Jeruzalem. Deir Yassin was een makkelijk doelwit omdat het dorp amper bewapend was en bovendien een vredesverdrag had met een naburig Joods dorp. Het dorp vormde, in tegenstelling tot wat sommige pro-Israelische bronnen zeggen, geen strategisch gevaar voor Joodse gemeenschappen of konvooien. Ami Isseroff schrijft in een uitgebreide studie naar de aanval en de omstandigheden:

Deir Yassin was a village near the entrance to Jerusalem, north west of Givat Shaul. Not wishing to endanger itself, it had concluded a peace pact with Givat Shaul that was approved by Yitzhak Navon, who headed the Arab division of Haganah intelligence. A similar pact was made by the village of Abu Ghosh. There is every indication that Deir Yassin kept to this pact. They had repeatedly and actively resisted alliances and offers of help from irregulars headquartered in Ein Kerem, though it is possible that some Palestinian irregulars were quartered there against the will of the inhabitants. The village was separated from the Jerusalem road by a high ridge, and villagers could only reach the main road through Givat Shaul. There was no possibility of controlling the main road or firing on the main road from the village. Estimates of village population at the time range from 450 to 1,200, including refugees from nearby Romema and Lifta.

De Haganah had voorgesteld dat men een plaats zou aanvallen die strategisch van belang was, maar dat leek de Irgun en Lehi te moeilijk voor hun slecht getrainde troepen. Toch ging de Haganah akkoord met de aanval, en bood zelfs even steun met een mortier toen de aanval leek te stokken. Ami Isseroff:

The dissidents, numbering about 120, competed with the Haganah and Palmach for the favor of the populace, who were hungry, fearful and desperate for action that would save them. After their terrorist activities became clearly counter-productive, the dissidents operations were curtailed by actions of the Haganah. Thus, these organizations were relatively inactive for a long period before April 1948.

Op een gegeven moment tijdens de aanval, nadat de meeste mannen al waren gevlucht, gingen de aanvallers van huis tot huis en schoten de vrouwen en kinderen dood. Dit was geen onderdeel van de geplande aanval zoals die met de Haganah was besproken. Naderhand gaven de Irgun en Lehi een verklaring uit waarin de aanval werd verheerlijkt en geclaimd dat 254 Arabieren waren gedood. De Haganah veroordeelde de aanval nadat men met eigen ogen had gezien wat er was gebeurd. Het aantal van 254 was waarschijnlijk onjuist; men had er belang bij een zo hoog aantal te noemen om zo meer succes te claimen en het afschrikwekkender te laten lijken voor de Arabieren. De Arabieren namen deze cijfers over en hadden er van hun kant eveneens belang bij om de aanval zo groot en wreed mogelijk voor te stellen. Wanneer de aantallen die in verschillende getuigenverslagen worden genoemd worden vergeleken kom je op een aantal van 110-150 doden uit, merendeels onschuldige slachtoffers waaronder veel vrouwen en kinderen.

There were at least two direct reprisals attributed to Deir Yassin. On April 13, Arabs attacked a convoy to Hadassah hospital near Sheikh Jerakh, killing 78 civilian medical personnel and 5 of the convoy defenders. When the Gush Etzion compound surrendered on the eve of Israeli Independence, Arab irregulars machine gunned 50 people after they had surrendered. Witnesses say the attackers were yelling “Deir Yassin, Deir Yassin,” when they entered Gush Etzion.

Ami Isseroff concludeert:

  • The motivation for attacking Deir Yassin had nothing to do with military considerations.
  • The attack was not instigated by the Haganah or desired by the Haganah or part of any specific Haganah plan. David Shaltiel showed poor judgment and moral bankruptcy in permitting the attack, but he could not have known there would be a massacre.
  • There may have been a few foreign or irregular Arab soldiers in Deir Yassin, but they were not there in appreciable numbers on April 9, and there is no real evidence of foreign or irregular Arab soldiers stationed there in force except for the 150 that entered and were asked to leave in March.

Het is opvallend dat Deir Yassin zo ontzettend veel meer aandacht heeft gekregen in de geschiedschrijving over het conflict en ook in de media, dan de diverse aanvallen op Joodse doelen, zoals hierboven genoemd. In de onafhankelijkheidsoorlog hebben beide partijen bewust burgerdoelen aangevallen, en werden ook veel burgers gedood bij aanvallen op strategisch belangrijke doelen. Deir Yassin had een pact met het nabijgelegen Givat Shaul en de Haganah, maar veel dorpen werden wel degelijk gebruikt als basis van waaruit Joodse doelen werden aangevallen. Vooral de dorpen aan de weg naar Jeruzalem waren berucht, er kwam op een gegeven moment geen konvooi meer door. Beide partijen bezaten ook niet het soort wapentuig waarmee dit onderscheid goed te maken is, en het was een strijd op leven en dood. Als de zionisten hadden verloren waren ze waarschijnlijk zelf massaal afgeslacht en verdreven, zoals de moefti en andere Arabische leiders meermaals hadden aangekondigd. In de uitzending van Zomergasten was al deze context niet aanwezig, en werd bovendien zonder meer gesteld dat de aanval van ‘de zionisten’ was en paste binnen hun manier van oorlog voeren. En uiteraard geen enkel woord over de ook niet geheel onschuldige Arabische daden.

Ruïnes

Zo is ook de uitspraak dat Israel op de ruïnes van Palestina is gebouwd misleidend en propagandistisch. Ten eerste zijn veel kibboetsen en andere Joodse gemeenschappen op land gebouwd dat begin 20e eeuw werd aangekocht door het Joods Nationaal Fonds van particuliere Arabieren. Dit land was zelden bewoond, zoals flinke delen van het land leeg waren (er woonden aan het begin van de 20e eeuw zo’n 500.000 Arabieren in Palestina). Met de komst van de zionisten nam de Arabische bevolking ook toe, en trokken zij juist naar de plaatsen waar door de Britten en zionisten economische activiteit ontstond. Ook leefden zij langer en kregen meer kinderen als gevolg van betere gezondheidszorg en infrastructuur. In eerste instantie profiteerden de Arabieren van de komst van de zionisten. Het mag begrijpelijk zijn dat zij de nieuwe Joden wantrouwden, die met een andere insteek naar het land kwamen om het te bebouwen en er een staat te stichten. Het kan de zionisten niet kwalijk worden genomen dat zij een oplossing zochten voor het Arabische geweld dat vanaf de jaren ’20 op steeds grotere schaal voorkwam. Wat begon met wachters die bij de kibboetsen de wacht hielden en diefstal van vee voorkwamen, eindigde bij een goed georganiseerd (ondergronds) leger.

Ten tweede hebben de Arabieren geprobeerd juist dat met de Joden te doen: ze verdrijven en waarschijnlijk erger. Men wees ieder compromis af en wilde niks met de Britten en zionisten te maken hebben, ook niet met groepen die hen tegemoet wilden komen. Eind 1947 werd het zoveelste voorstel afgewezen, het delingsplan van de VN, en begon men met aanvallen op Joodse burgerdoelen. In de burgeroorlog waarin dit uitmondde zijn veel Arabische dorpen vernietigd, de meeste niet zoals Deir Yassin zonder enige militaire reden. (Lees hier meer over de onafhankelijkheidsoorlog en de chronologie ervan.) Maar ook dit bleef onbeantwoord in Zomergasten, en de kijker bleef achter met het gevoel dat het toch wel begrijpelijk is dat Abou Jahjah Israel zo haat en het zionisme als inherent verdorven ziet.

Ratna Pelle

Vervolg: Abou Jahjah en de doden van Libanon

Bron: http://www.israel-palestina.info

 

Zomergast Abou Jahjah 2.0 en de Joden

 Posted by
Aug 06 2016

 

Zomergasten-Jahjah

Op 10 november 1975 besloot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met 72 voorstemmen (35 tegen, 32 onthoudingen) dat zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie is. Deze resolutie verwees onder andere naar eerdere resoluties en verklaringen van organisaties waarin zionisme gelijk werd gesteld met het Apartheidsregime in Zuid-Afrika en waarin zionisme een bedreiging voor de wereldvrede werd genoemd, en alle landen werden opgeroepen deze ‘racistische en imperialistische ideologie’ te bestrijden. In 1991, na het uiteenvallen van de Sovjet Unie en ontmanteling van het Apartheidsregime, werd de resolutie ingetrokken. De gebezigde marxistische retoriek (“international co-operation and peace require the achievement of national liberation and independence, the elimination of colonialism and neo-colonialism, foreign occupation, Zionism, apartheid and racial discrimination in all its forms, as well as the recognition of the dignity of peoples and their right to self-determination”) is in bepaalde kringen echter nog onverminderd populair. Met verwijzing naar de mooiste principes de walgelijkste ideeën verkopen gebeurt ook nog steeds, zoals vorige zondagavond bij de VPRO.

Drie uur lang mocht hardcore antizionist Dyab Abou Jahjah daar uitleggen dat hij eigenlijk een bruggenbouwer is en juist oplossingen zoekt voor de problemen van deze tijd. Drie uur lang vertelde hij dat hij een activist is, een radikaal, maar een constructieve radikaal, iemand die kritisch kijkt en zich niks aan laat praten. En meer van dergelijke ronkende maar lege taal. Als klein jongetje weigerde hij al het Libanese volkslied mee te zingen in de klas, want Libanon was een Westerse imperialistische constructie waar hij niet achter kon staan. Abou Jahjah houdt van dergelijke stevige oneliners, en ook van het aktivistiese marxistiese taalgebruik dat tot in de jaren ’80 populair was op sommige universiteiten.

Zo ook de uitspraak dat islamofobie “antisemitisme 2.0” is. Presentator Thomas Erdbrink vroeg hem ernaar, en kreeg een enorme woordenbrij over zich heen. Het kwam erop neer dat beide een vorm van racisme zijn, tegen een groep die in Europa buitenstaander is. Daarbij maakt islamofobie dezelfde evolutie door als antisemitisme en zouden we nu in de jaren ’30 zitten wat dat betreft. Jammer dat Erdbrink het daarbij liet zitten. Hoezo jaren ’30 nu voor moslims? Waar blijkt dat uit? Worden er wetten tegen moslims uitgevaardigd, mogen ze niet meer op bepaalde plaatsen komen, worden ze door de regering via propaganda verdacht gemaakt? Maar hij ging onverstoord verder en verklaarde dat we moeten leren van de geschiedenis. Het was bedoeld als waarschuwing: moet er eerst iets verschrikkelijks gebeuren voordat we het mogen benoemen? Tsja, wat kun je nog op een dergelijke dooddoener zeggen? Wie wil er niet leren van de geschiedenis en voorkomen dat zoiets vreselijks ooit nog zal gebeuren? Dus Erdbrink hield zijn mond en Abou Jahjah had zijn punt gemaakt: moslims zijn de nieuwe Joden en niet antisemitisme, maar islamofobie (wat dat precies inhoudt bleef in de lucht hangen, maar het kan blijkbaar tot massamoord leiden en is dus heel erg fout) is het grote probleem in deze tijd.

Op een ander punt gaf Erdbrink niet zo snel op en viel Abou Jahjah door de mand. Dat gebeurde toen Erdbrink hem op de beruchte ‘zionistenpijper’-tweet aansprak. In deze tweet noemde Abou Jahjah Antwerps burgemeester Bart de Wever een zionistenpijper, in reactie op zijn besluit Joodse instellingen extra te beveiligen na de aanslag op het Joodse museum in Brussel op 24 mei 2014, waarbij 4 mensen werden doodgeschoten. Abou Jahjah begon over dubbele maatstaven en dat er kort tevoren een allochtoon was doodgeschoten door een rechtsextremist, maar toen hoorde je de burgemeester niet. Daarna bazelde hij nog wat over de ‘rechtstreekse banden’ die De Wever met ‘een aantal organisaties’ uit Joodse hoek zou hebben, waarop Erdbrink ietwat spottend vroeg of hij daar soms een complot vermoedde, iets wat hij uit Iran maar al te goed kent. En vond hij dan dat Joden niet beveiligd moeten worden, en wat deed het überhaupt met hem dat Joodse instellingen zo beveiligd moeten worden? Dat laatste ontweek Abou Jahjah behendig door te pareren dat het hem pijn doet dat we in een wereld leven met zoveel geweld, waarin die beveiliging nodig is. Geweld dat hij zelf overigens later in de uitzending verdedigde, want bommen in menigtes laten afgaan was nou eenmaal het enige middel van de machteloze tegen zijn onderdrukker.

Het werd hier maar al te duidelijk dat hij weinig geeft om Joden. Even tevoren had hij een fragment laten horen waarin Netanyahu de Joden van Frankrijk toesprak na de aanslagen op o.a. een Joodse supermarkt in Parijs op 9 januari 2015. Netanyahu roept de Joden daarin in ietwat hoogdravend taalgebruik op naar Israel te komen, het land van het Joodse volk, van hun voorouders, waar iedere Jood met open armen ontvangen zal worden etc. Een mooie aanleiding voor AJJ om eens lekker los te gaan tegen Israel. Hij beweert dat men het land koloniseert alleen maar omdat dat in een heilig boek staat, en hij is ertegen dat Joden zomaar naar Israel kunnen. Vervolgens ontkent hij dat Joden veiliger zijn in Israel, ‘want daar is ook verzet’. Een verspreking, waarin hij toegeeft terrorisme zowel daar als hier in feite als eenzelfde soort verzet te zien? Hij beweert daarna dat Joden om ideologische redenen naar Israel gaan, die uit Oost Europa ook om economische, maar niet vanwege de veiligheid. Daar hield hij aan vast ondanks tegenwerpingen van Erdbrink.

Het is een bekend argument van antizionisten: Joden zijn beter af en veiliger in Europa. Erdbrink maakte handig gebruik van dat gegeven door AJJ te vragen wat hij voor de Joden en hun veiligheid in Europa doet, hij wil immers dat ze hier blijven? Nou, daar was AJJ helemaal niet mee bezig: “Ik ben activist, dat is mijn taak niet om voor hun veiligheid te zorgen, maar mijn idealen wat betreft rechtvaardigheid zijn ook goed voor Joden”, zo praatte hij er omheen. Ammehoela. Zijn idealen wat betreft rechtvaardigheid komen erop neer dat Joden geen volk zijn (hij vermeed dat begrip heel behendig toen hij inging op de overeenkomsten tussen antisemitisme en islamofobie) en daarom geen recht hebben op een staat. Terwijl hij tot 2009 (daarna zou hij ervan terug zijn gekomen) een Arabisch nationalist was, zou Joods nationalisme racisme zijn. Dat wringt ergens. Het is dus rechtvaardig dat er een 22ste Arabische staat bij komt, die heel ‘historisch Palestina’ zal omvatten en dus binnen de kortste keren een Arabische meerderheid heeft, waar Joden volgens hem prima kunnen wonen. In de praktijk zullen ze het er niet lang uithouden gezien het Arabische antisemitisme en het geweld, dat overigens al lang voordat Israel er was aan de gang was, ook al was het bij tijden minder extreem dan in Europa. Op Facebook heeft hij zich in het verleden wat explicieter uitgelaten over het lot van de Joden in Palestina: je koffers pakken of de doodskist.

Het argument dat Joden veiliger zijn in Europa is vals. Joden zijn helaas nergens helemaal veilig, omdat er overal waar ze zijn (en soms ook waar ze niet zijn) antisemitisme is. In Europa is dat nooit helemaal weg geweest en de laatste tijd neemt het toe, vaak onder het mom van Israelhaat. Terecht zei Erdbrink (die eigenlijk nog veel te aardig voor hem was maar toch kritischer dan ik had verwacht) dat AJJ met de termen Joden en zionisten strooit en dat zijn aanhang dat onderscheid vaak niet maakt. Dus wanneer de strijd tussen Israel en de Palestijnen zich verhevigt, worden Joden op straat uitgescholden en erger, en vliegen er stenen door de ruiten bij bekende Joden of Joodse instellingen. Veel Joden hebben hun mezoeza al van de deur gehaald en hun kettinkje met davidster afgedaan, want te gevaarlijk. Juist in Israel kunnen Joden zich nu verdedigen tegen antisemitisme en geweld, en dat geeft een enorm gevoel van controle en dus veiligheid. Men kan er openlijk zijn Joods-zijn laten zien en met elkaar beleven, men is geen minderheid die op zijn best wordt getolereerd. Juist Abou Jahjah zou dat moeten begrijpen, daar hij zelf zo tekeer gaat tegen de tweederangspositie die moslims in Europa hebben. Hij droomt openlijk van de dag dat autochtonen niet meer de meerderheid zijn in onze steden, en zegt dat Brussel er alleen maar op vooruit zal gaan wanneer de ‘nare mensen’, de racisten, zijn vertrokken en hun plaats is ingenomen door allochtonen.

Voor Joden lijkt de kans ooit een meerderheid (of ook aanzienlijke minderheid) te worden in welke Europese stad dan ook voorgoed verkeken. Met dank aan de Holocaust die Abou Jahjah’s AEL in 2009 nog belachelijk maakte in cartoons, zogenaamd als reactie op de Deense Mohammed cartoons. Zij zullen overal buiten Israel en enkele plaatsen in de VS een kleine, marginale minderheid zijn. AJJ gaf toe dat er geen echte gelijkheid kan zijn in zo’n geval, echte gelijkheid is pas mogelijk wanneer niemand in de meerderheid is. Daar zit wat in, maar dat geldt voor de Arabische landen nog velen malen sterker dan voor Europa met zijn open democratie en vrijheid van godsdienst en meningsuiting.

Ratna Pelle

(Meer volgt.)

Bron: http://www.israel-palestina.info

 

Hans Knoop over de gefaalde passage van Abou Jahjah in Zomergasten

  • Maandag 1 Augustus 2016 13:53

media_xll_8932857

Op Nederland 2 kreeg Dyab Abu Jahjah van de VPRO als Zomergast 3.5 uur lang de gelegenheid “gematigd” te lijken. Maar de “wolf in schaapskleding” (zo noemde de tv commentator van Het Parool hem) faalde jammerlijk, aldus journalist Hans Knoop.

Jahjah bleef erbij (zoals hij ook eerder schreef) dat de aanslagen op 09/11 in New York en Washington waarbij duizenden doden vielen hem een “goed gevoel” gaven. En ook N-VA voorzitter en burgemeester van Antwerpen Bart de Wever kreeg er weer van langs.

Die is immers de “knecht van de joden in Antwerpen” en vroeg onmiddellijk om beveiliging van joodse instellingen na de aanslag op het Joods Museum in Brussel. Terwijl men anderzijds de schouders ophaalde over de Islamofobische moord van Hans van Themsche in 2006 in Antwerpen, zei Jahjah. Dat joden al sinds 1980 als minderheid meer dan welke groep dan ook slachtoffer van terrorisme in België zijn bleek Jahjah te zijn ontgaan.

Een ondubbelzinnige veroordeling van de daders van de aanslag in Brussel kwam niet over zijn lippen. Hij switcht dan onmiddellijk naar Israël dat naar zijn oordeel de bron van alle kwaad in de wereld is.

Jahjah faalde gisteravond. …

Dat moeten de kijkers ook gevonden hebben. Met 484.000 kijkers vormde deze gast een dieptepunt in het bestaan van het programma.

Vorig jaar scoorde de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb als eerste gast het dubbele aantal kijkers. Zomergasten met Jahjah kwam daarmee gisteren op de 18e plaats van best bekeken programma’s van de dag.
Dat de VPRO met deze beroepsagitator een verkeerde keus maakte is op basis van de kijkcijfers op keiharde wijze duidelijk geworden.

Gerelateerde artikels:

“Offer Zomergasten niet op aan de kletspraat van Abou Jahjah” – Hans Fels – 28 juli 2016 – NRC.nl

Iemand die terreur goedpraat hoort weerwoord te krijgen, betoogt oud-VPRO-programmamaker Hans Fels. „In Zomergasten heeft Abou Jahjah vrij spel.” …http://www.nrc.nl/nieuws/2016/07/28/offer-zomergasten-niet-op-aan-de-kletspraat-van-abou-jahjah-3336144-a1513655

Joodse actiegroep doet aangifte tegen VPRO: Abou Jahjah in Zomergasten ‘gevaarlijk’ – 29 juli 2016 – Volkskrant.nl

http://www.volkskrant.nl/binnenland/joodse-actiegroep-doet-aangifte-tegen-vpro-abou-jahjah-in-zomergasten-gevaarlijk~a4348238/

Abou Jahjah – column Frits Barend- 1 aug. 2016 – Jonet.nl

‘Ooit waren Henk van Dorp en ik samensteller en gast van Zomergasten. Onze gastheer was Adriaan van Dis, een heer van stand. We waren vereerd met de uitnodiging en dat was ook de bedoeling. …

…Ik voel me voor het eerst niet meer echt veilig in Nederland, met dank aan de VPRO. En ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik zoveel woorden heb gewijd aan een man die volgens Fels zoveel nonsens verkondigt dat het eigenlijk onbegonnen werk is goed weerwoord te geven.’ https://jonet.nl/abou-jahjah-column-frits-barend/

Bron:  FJO / Hans Knoop – foto: Abou Jahjah in Zomergasten op NPO2 – 31 juli 2016 – VPRO

Bron: http://www.joodsactueel.be

 

Abou Jahjah als Zomergast, ik ben echt van slag

abou-jahjah-611x328

‘Ouderwets Joodje pesten, de VPRO onwaardig’

29-07-2016, 13:25
Vandaag schreef ik een column voor de opiniesite Jonet. Tot mijn verdriet wijdde ik hem aan Zomergasten. Prompt kreeg ik een mailtje van Bert Brussen of ik ook iets voor TPO wilde schrijven over Abu Jahjah. “Maar ik ga niet kijken, Bert, en zijn mening over het Nederlandse voetbal geloof ik ook wel”, mailde ik terug.
Maar Brussen wilde nu al een column. Dacht hij terug aan het helaas gesneuvelde radio 1-programmaVrijdagmiddag Live waarin ik hem en Justus van Oel leerde kennen? Twee keer per jaar ging de wekelijkse column van Van Oel over Palestijnen of Israel waarvan hij bij voorbaat hoopte dat ik erop zou reageren. De redactie en presentator Jan Mom vonden het prima en verheugden zich erop, als het maar niet vaker gebeurde dan twee keer per jaar. Na de uitzending dronken Van Oel, Brussen, Mom en ik samen met de redactie en de cabaretiers nog menig pilsje op langdurige debatten, op het Nederland waar wij opgroeiden en waarvan wij houden, het Nederland dat Vrijdagmiddag Live van de toenmalige AVRO zo prachtig uitstraalde.

Elke boerenlul met een mening

En dan Zomergasten. Jaren geleden waren Henk van Dorp en ik samensteller en gast van Zomergasten. Onze gastheer was Adriaan van Dis, een heer van stand. We waren vereerd met de uitnodiging en dat was ook de bedoeling. Waarom we werden gevraagd werd ons niet verteld. Sommige dingen kun je niet verklaren. Zelfs in de journalistiek ga je soms af op je gevoel. Er keken destijds ongeveer een miljoen mensen.

Zondag begint een nieuwe serie Zomergasten, met als eerste gast Abu Jahjah. Nog nooit heb ik de VPRO een gast horen verdedigen, schreef ik, maar nu las ik ineens een argumentatie voor de keus van de gast. “Hij heeft interessante ideeën over stad en samenleving, over wat ons allemaal aangaat, hij heeft een rijk visueel geheugen en hij is een vlotte prater. Kortom: de ideale Zomergast”, aldus Jurgen van Uden, de eindredacteur van Zomergasten en ooit redacteur van het voormalige tv-programma Barend & VanDorp bij RTL4. Ik noemde de uitspraak een platitude die geldt voor elke boerenlul met een mening.

Kritische noot zal er in Zomergasten nooit zijn

Een nog grotere gemeenplaats vind ik: “Ook als je het niet met een gast eens bent kan dat interessant zijn.”
Allemaal populistische lulkoek, de VPRO onwaardig, schreef ik. Zo iemand nodig je uit voor een debat- of discussie-programma maar niet voor een eerbetoon. Ik beschouw(de) Zomergasten een beetje als de officieuze Koninklijke Onderscheiding van de Publieke Omroep. Onderscheidingen kun je terugsturen, uitzendingen niet.

Ik citeerde Hans Fels die jarenlang als cineast werkte voor de VPRO. Hij schreef deze week in de NRC “dat je geen eerbetoon brengt aan een man die moord en terreur goedpraat, die onder het mom van antizionisme voortdurend antisemitische uitspraken doet.”
Bovendien merkt ook hij terecht op: “In Zomergasten heeft Abou Jahjah vrij spel.”
Dat is namelijk de kwestie en ik spreek uit ervaring, Zomergasten is geen programma met een kritische noot en dat zal het zondag ook niet zijn.

‘Terugkeer ongewenst’

Ik schreef ook dat ik weiger me te verlagen tot generaliseren over moslims. Ik denk niet in groepen, ik denk in mensen. Ik kan er niets aan doen, ik voel de eerste Zomergast als ouderwets Joodje Pesten. Zou tien jaar geleden een militante extremist Zomergast geweest kunnen zijn?

Ik mis Uri Coronel, schreef ik, om zijn altijd genuanceerde mening te horen. Fels acht opruiers als Abu Jahjah bewust of onbewust verantwoordelijk voor de al jaren voortdurende noodzakelijke beveiliging van tientallen Joodse instellingen. En die man is Zomergast, zoals Henk van Dorp en ik dat ooit waren.

Ik ben echt van slag. Ik lees op dit moment de oorlogsroman Terugkeer ongewenst van Charles Lewinski. Dat maakt een mens niet vrolijker, zeker geen Joods mens. Ik voel me voor het eerst niet meer echt veilig in Nederland, schreef ik, met dank aan de VPRO.

Vluchten kan niet meer, zong Frans Halsema. De hoofdpersoon in Terugkeer ongewenst wilde vluchten toen het te laat was. Hoe laat is het, VPRO?

avatar
Frits Barend is de baas van Helden, hét magazine over sport en meer.
Bron: The Post Online

Het verzet van Anja Meulenbelt en Dyab Abou Jahjah

Mei 02 2016

 

logo van uitgeverij De Bezige Bij

 

(Zie ook deel 1, 2 en 3.)

In een tweede artikel ter verdediging van Abou Jahjah betoogt Anja Meulenbelt – ik haalde het al even kort aan – dat wat zij nu doet in dezelfde lijn ligt als het verzet in de oorlog. Ze verwijst graag naar de rol van haar moeder, oma en oom in dat verzet, die dit deden om mensen te redden, ongeacht hun geloof of etniciteit:

Mijn moeder was een van de naamloze koeriersters die kinderen en valse bonkaarten rondbracht op de fiets. Mijn oma woonde in het huis aan de Rijnlaan in Utrecht dat een tijd als doorgangshuis voor de kinderen fungeerde, en waar ik in de winter van 1944/45 geboren ben. Mijn familie deed dat niet omdat het joden waren die werden vervolgd en bedreigd, maar omdat het mensen waren die werden vervolgd en bedreigd. In die traditie hoor ik, en ik hoop dat De Bezige Bij dat ook nog zal blijven en zich niet laat intimideren: Nooit meer Auschwitz, nooit meer vervolging, uitsluiting, bedreiging, van niemand. Niemand.

Dit is het punt: als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen? Het verschil tussen het ene en het andere antwoord is wat de gelederen nu splitst.

Vervolgens legt ze uit dat mensen als Sunny Bergman, EAJG, en uiteraard zijzelf, de enige juiste conclusie uit de Holocaust hebben getrokken, en mensen als Leon de Winter, Ron van der Wieken, en andere verderfelijke zionisten vinden dat je sinds Auschwitz altijd partij moet kiezen voor de Joden, ongeacht wat ze doen, en als je dat niet doet dan wordt je een antisemiet genoemd. Sommige mensen doen dat inderdaad, dat is mij ook opgevallen, maar misschien moeten we die wat minder serieus nemen en die niet steeds als slap excuus gebruiken om antizionisme en zelfs antisemitisme goed te praten.

De tegenstelling die Meulenbelt creëert is vals. De zionistische Joden die uit de Holocaust de les trekken dat dit de Joden nooit meer mag overkomen hebben daar natuurlijk alle recht toe. Gezien de geschiedenis van Jodenvervolging en de op zijn best matige steun die men kreeg van niet-Joden is het nogal aanmatigend nu Joden te verwijten dat ze teveel om hun eigen soort geven en niet de enige juiste, universele les uit hun geschiedenis trekken. Het doet denken aan de antisemitische notie dat Joden alleen om zichzelf geven en zich boven anderen verheven voelen. Joden, ook zionistische Joden, zetten zich wel degelijk ook in voor anderen, en voor andere zaken.

Affiniteit

Wanneer Meulenbelt zich liever voor moslims of niet-westerse allochtonen inzet omdat zij daar meer affiniteit mee heeft is dat natuurlijk prima en haar goed recht, maar waarom dan die sneer naar Joden die een andere keuze maken? Veel zwarten strijden vooral tegen racisme, vrouwen zetten zich in voor vrouwen, en homo’s komen op voor hun rechten. Niks mis mee toch? Natuurlijk is het mooi wanneer mensen ook strijden voor de rechten en tegen de onderdrukking van andere groepen, maar het wordt ze nooit op die manier verweten. Alleen aan Joden wordt blijkbaar de eis gesteld dat ze, ondanks hun geschiedenis van extremere discriminatie en vervolging dan wie ook, vooral niet teveel voor zichzelf opkomen. En zionisten, dat zijn Joden die juist sterk voor zichzelf opkomen, die de conclusie trokken uit de Holocaust dat Joden politieke en militaire macht nodig hadden, een eigen land dat ze zelf konden inrichten en verdedigen, om zo niet langer afhankelijk te zijn van de goodwill van anderen. En het werkte, al doen Meulenbelt en andere antizionisten ons graag geloven dat het een mislukking is:

Het zionisme, het streven naar een aparte joodse staat, volgens hen een legitiem antwoord op de jodenvervolging, en wie daar kritiek op heeft is er dus tegen dat joden er alles aan gedaan hebben om een veilige plek te creëren waar alle joden ter wereld heen kunnen als het er weer op aan komt. Dat deze ‘oplossing’ die in mijn ogen geen oplossing is omdat joden erg veel veiliger zijn in, zeg, de VS dan in Israël en gepaard is gegaan met groot onrecht tegenover een ander volk, heeft in hun verhaal geen plaats. En dus ook niet het inzicht dat het niet voor niets is dat Israël, inderdaad, tot op de dag van vandaag is omringd door vijanden. En dat ook zal blijven, tot er een einde wordt gemaakt aan dat onrecht.

Beste mevrouw Meulenbelt, mogen de Joden misschien zelf bepalen waar ze zich veiliger voelen en of ze Israel als een goede oplossing zien? Het overgrote merendeel van de Joden staat achter Israels bestaansrecht, wat uiteraard niet wil zeggen dat ze het met alles wat de regering doet eens zijn. Maar zij staan achter een Joodse staat, achter Joodse zelfbeschikking, ook als de prijs hoog is. Joden mogen nu in de VS veiliger zijn, in de jaren ’30 waren de poorten voor vluchtelingen gesloten en laaide ook daar antisemitisme op. Ze blijven er een minderheid en dus kwetsbaar. Op campussen worden Joden uitgejoeld en soms buitengesloten omdat ze Joods zijn, Joods zionistische organisaties liggen onder vuur. Het is waar dat Israel omringd is door vijanden, maar wat een gemakzucht dat alleen op Israel af te schuiven. Het waren de Palestijnen die ieder compromis afwezen, waaronder het delingsplan uit 1947, en een guerrilla-achtige oorlog begonnen tegen de Joodse gemeenschap in het land. Ze verloren, en toen vielen de Arabische buurlanden binnen, die eveneens verslagen werden, zij het met moeite. Ze weigerden ook daarna ieder compromis.

Waarom is het onrechtvaardig dat de Joden een staat wilden in het gebied waar zij altijd hadden gewoond en waaruit zij eerder grotendeels waren verdreven? Waarom is het rechtvaardig dat de Palestijnen die er woonden (en veelal zelf afkomstig waren uit buurlanden) het hele gebied zouden krijgen? Waarom kan hun starre houding, het geweld dat ze vanaf de jaren ’20 tegen Joden gebruikten (lang voordat er een bezetting, leger en ander Joods geweld tegen hen was), de steun voor de nazi’s, op zoveel steun rekenen van een groeiende groep zich links noemende opiniemakers? Wanneer Israel zich eenzijdig terugtrekt uit de Westoever komt er uiteraard geen vrede, want veel Palestijnen willen, met de steun van u en andere antizionisten, een einde aan Israel, een ‘staat voor alle burgers’ in het jargon, wat neerkomt op nog een staat die spoedig een Arabische meerderheid zal hebben.

Israel is meer dan een toevluchtsoord voor vervolgde Joden. Het is een plek waar zij zichzelf besturen, waar de geschiedenis, cultuur, de taal en religie leven en zich ontwikkelen. Abu Jahjah is er duidelijk over: hij steunt ‘het verzet’, hij staat achter Hezbollah en Hamas en vindt dat zij zelf mogen bepalen hoe ze strijden tegen Israel en de ‘zionistische Joden’ die er wonen. En Meulenbelt? Ze schrijft weleens dat zelfmoordaanslagen niet de beste methode zijn, maar nu zegt ze: “Dyab Abu Jahjah is gewoon de volgende die aan de beurt is. Makkelijk doelwit omdat hij Arabisch en ‘cultureel moslim’ is en zijn opvattingen over de daden van Israël niet onder stoelen of banken steekt.” Oftewel: de arme man heeft slechts gerechtvaardigde kritiek op Israel en wordt door de zionisten onterecht als extremist afgeschilderd en kaltgestellt. Ze besluit met de opmerking dat “Dyab Abu Jahjah dus geheel gelijk heeft als hij zegt precies in de verzetstraditie van de Bezige Bij te passen.”

Uitspraken Abou Jahjah

Voor wie nog niet overtuigd is na eerdere uitspraken van Abou Jahjah hier nog een paar voorbeelden. Op zijneigen Facebookpagina plaatst hij een bijzonder extreem stukje van ene Yassine Channouf, waarvan ik elders lees dat hij de Holocaust ontkent. Hij leidt de tekst in met de instemmende woorden “Hoe laag en immoreel kan iemand zijn. Ongelooflijk. Volledig eens met Yassine Channouf“:

De zionistische media slagen er natuurlijk in om alle vrijheidsstrijders te omschrijven als terroristen. En Samir al-Quntar was naar hun zionistische maatstaven een terrorist -gelukkig maar. En ik heb heel wat vragen over de tactische keuzes die al-Quntar heeft gemaakt na zijn vrijlating in 2008, maar één ding is zeker. De man heeft zijn hele leven voor Palestina geleefd, en Palestina was zijn enige consideratie. ALLE Palestijnse bewegingen hebben na zijn martelaarsdood in Damascus begin dit jaar een statement uitgevaardigd -ALLEMAAL- en ondanks de propaganda uit de Golfstaten en de zionistische media die van hem een monster maakten. Dus alle Palestijnse bewegingen zijn volgens de dolgedraaide logica van onze lokale Palestijnse leeuw ophemelaars van terroristen? Je zou de beelden moeten zien van de oude Palestijnse vrouw uit Gaza die Samir al-Quntar had geadopteerd als haar eigen zoon en hem ging bezoeken in de jaren die hij in de gevangenis leefde -sinds zijn 16de zat hij vast- om te zien hoe geliefd al-Quntar was.“Samir al-Quntar erbij halen, een man die alles gaf voor Palestina, om een schouderklopje te krijgen van de zionistische media die geen enkele kans onbenut laten om het uitmoorden en de uithongering van de Palestijnen te legitimeren … das het allerlaagste wat ik denk dat een mens kan doen.

Dit alles slaat op een interview dat Montasser Alde’emeh, Belgische jihaddeskundige van Palestijnse komaf, gaf aan het Belgische Joods Actueel. Uit Abu Jahjah´s Facebookpagina wordt al snel duidelijk dat de twee bepaald geen vrienden zijn. Samir al Quntar, de held die hier en door veel Palestijnen wordt bejubeld, heeft op de volgende wijze verzet gepleegd tegen de immorele zionisten:

Op 22 april 1979 leidde Kuntar als 16-jarige in opdracht van Abu Abbas een aanval met een rubberboot vanuit Tyrus in het zuiden van Libanon. Na de landing in Naharia drongen zij een appartementencomplex binnen. Een politie-agent die op de alarmmelding van bewoners was afgekomen werd doodgeschoten. In het appartementencomplex gijzelden zij Danny Haran en zijn vierjarige dochter Einat. Zij werden meegenomen naar het strand, waar Kuntar, toen hij ontdekte dat de rubberboot onbruikbaar was, Haran van achteren doodschoot en de schedel van het meisje tegen de rotsen verbrijzelde.

Op Facebook heeft Abu Jahjah in 2009 o.a. het volgende geschreven:

Look Zionist Jew, don’t talk to me about Holocaust cos I have nothing to do with it and I don’t care about it. Why don’t you speak about it to a German or a European, the people who are responsible for it, and why don’t you go steal their land.
And again, Palestine is our land and we will take it back, it doesn’t matter who did what there. If you are on Palestinian ground you are an invader and the resistance should deal with you. And Palestinian ground is the whole of historical Palestine. And spare me the lamentation about being a refugee cos once again I couldn’t care less. I have onlu one phrase to all the Zionists invaders in Palestine: La valise ou le cerceuil.

Regarding Gaza, it is a concentration camp created by the Zio-Nazis and there is a total blockade against the people there because they elected Hamas as their democratic choice. So do not speak about Gaza as if Hamas made it like that. And before saying the name of a glorious resistance movement like Hamas in your mouth you better go wash it first from all the zionist dirty propaganda you are spreading.

Hij beweert dat dit een fake is, maar er bestaan screenshots van. Het staat ook eigenlijk niet ver van wat hij op zijn pagina beweert en deelt, waaruit ook duidelijk zijn steun blijkt voor geweld tegen de Joden om zo het land te ‘bevrijden’. Alleen de woorden zijn nog wat feller, maar dat gebeurt mensen wel vaker in Facebook discussies. Maar zelfs als je deze uitspraken niet aan hem toeschrijft, blijft het beeld overeind van iemand die vol haat zit tegen Israel, de ‘zionistische Joden’ die er wonen, en alles tegen hen geoorloofd acht. Zo iemand hoort niet thuis bij de Bezige Bij. Of hij überhaupt uitgegeven zou moeten worden hangt van de inhoud van het boek af, maar een uitgeverij heeft alle recht om iemand met zulke extreme opvattingen te weigeren.

Ratna Pelle

Anja Meulenbelt op de bres voor Dyab Abou Jahjah

(Zie ook deel 1 en 2.)

Anja-Meulenbelt2006_Wikimedia_Govert-de-Roos-SP-300x246Naast Sunny Bergman neemt ook Anja Meulenbelt het op voor Dyab Abou Jahjah – ze verwijzen zelfs zusterlijk naar elkaars artikelen. Meulenbelt besteedt er twee artikelen aan. In het eerste gaat ze vooral tekeer tegen de Groene Amsterdammer, waar Margreet Fogteloo Jahjah een antisemiet durft te noemen, en het vervolgens aandurft in dit vanouds kritische weekblad te schrijven dat:

 

… onder vooral linkse intellectuelen ‘de joodse zaak’ niet meer populair is, het mededogen voor gediscrimineerde minderheden heeft zich verlegd naar moslims. De nieuwe solidariteit is terug te voeren op het voortdurende conflict in Israël en het brute geweld tegen de Palestijnen. De wet van het getal doet de rest: er zijn miljoenen moslimmigranten in Europa die luid van zich laten horen, terwijl de joodse gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog is geminimaliseerd en verregaand geassimileerd.

Dat mag uiteraard niet van Meulenbelt, betogen dat er tegenwoordig meer mededogen is voor moslims dan voor Joden. Anja – ‘ik heb helemaal niets tegen Joden en handel in dezelfde verzetstraditie als mijn moeder en oom’ – Meulenbelt verwijt Fogteloo kritiek op Israel met antisemitisme te verwarren en legt nog maar eens uit dat Israel niet deugt. Vervolgens wijst ze op onderzoeken waaruit blijkt dat moslims wel degelijk worden gediscrimineerd (nergens beweert Fogteloo dat dat niet het geval is, ze zegt alleen dat de controverse rond Jahjah duidelijk maakt dat er nu meer mededogen is met moslims dan met Joden). Als het Meulenbelt zoals ze zelf zegt, niet gaat om Jood of moslim maar om de mens in nood, waarom mag Fogteloo er dan niet op wijzen dat linkse intellectuelen tegenwoordig minder met Joden hebben? Blijkbaar raakt ze daar een gevoelig punt mee: want net als al die andere linkse intellectuelen en activisten bekommert Meulenbelt zich zelden om Joden in nood. Ze heeft het nooit over toegenomen antisemitisme (nee, dat wordt juist altijd enorm overdreven door zionistische Joden die daarmee Israel goed willen praten), ze werkt mee aan het misbruik van de Kristallnachtherdenking om juist de discriminatie van moslims te hekelen en zelfs Israel zwart te maken, en gaat op haar weblog geregeld tekeer tegen islamofobie en een ieder die daar te weinig oog voor heeft. Tekenend is een foto op haar blog van de onlangs overleden oprichtster van EAJG, Anneke Jos Mouthaan, die eens een prijs ging ophalen in hoofddoek. Meulenbelt noemt het haar ‘kleine solidariteitsactie’, waarbij Mouthaan genoot van de verwarring die dit opriep bij mensen. Joden die zeggen dat niet zij maar moslims nu het slachtoffer zijn en zij dus alle aandacht verdienen, wat wil je nog meer?

De kwalificatie van Fogteloo past dus precies bij Meulenbelt, die in de Bezige Bij controverse zonder enige aarzeling volmondig partij kiest voor de radikale Abu Jahjah met zijn haat tegen Israel, sympathie voor Hezbollah en steun voor geweld tegen Israelische burgers. Tel daar zijn uitspraken als ‘zionistenpijper’, sympathie voor de aanslagen van 9/11 en de smakeloze Anne Frank cartoon bij op en je bent ver voorbij kritiek op Israel. Het is dus juist Meulenbelt die kritiek op Israel en Jodenhaat door elkaar haalt.

Prima opvatting

Het is natuurlijk ook lastig: al die mensen waarbij hun afkeer van Israel wel degelijk samenhangt met hun negatieve visie/stereotypen over Joden, weten dat ze het over dat laatste beter niet te openlijk kunnen hebben. Joden verwijten teveel invloed en macht in bepaalde kringen te hebben wordt al snel als antisemitisch gezien en daarmee diskwalificeer je jezelf. Zeggen dat de zionistische lobby teveel macht heeft en de media nog steeds de propaganda van Israel voor zoete koek slikken, is een prima opvatting die het in bepaalde, hippe links-alternatieve kringen goed doet. Wanneer Zoabi op de Kristallnachtherdenking tekeer gaat tegen de Joden in Israel kan dat omdat het in het kader staat van het conflict tussen Israel en de Palestijnen, en daarin doet Israel soms foute dingen en zijn de Palestijnen de zwakkere partij. Mensen als zij en Abou Jahjah, die zelf hebben geleden onder wat zij noemen de ‘zionistische Joden’, mogen dit soort dingen zeggen zonder dat linkse intellectuelen daar snel aanstoot aan zullen nemen. Hetzelfde geldt voor de Joden zelf. Wanneer Hayo Meijer Israel met de nazi’s vergeleek was dat geen probleem, het was immers een Jood die het zei en hij kon het weten want hij was zelf een overlevende. Je kunt dus best ver gaan in je Jodenhaat als je voor Jood netjes ‘zionist’ invult, als je duidelijk maakt dat je niet Joden op zichzelf bedoelt, maar Joden in Israel, en als je je beroept op mensen die onder het conflict hebben geleden en vanuit eigen ervaring kunnen vertellen hoe extreem en afschuwelijk de ‘zionistische Joden’ wel niet zijn.

Daarom hebben veel mensen binnen links ook zo weinig moeite met het Arabische antisemitisme en baart grootmoefti van Jeruzalem Amin al-Husseini zo weinig opzien: zij zien dit alles in relatie tot het conflict en daarmee als van een heel andere orde dan het verderfelijke antisemitisme van de nazi’s en extreem rechts in Europa, ondanks het feit dat Al-Husseini Hitler openlijk steunde en met hem collaboreerde. Dat zowel moslims als rechtsradikalen het niet zo op Joden hebben berust in deze theorie op louter toeval; tussen onze dode Joden van weleer en de levende Joden in Israel zit immers een wereld van verschil. Het zionisme heeft van de Joden aldaar daders gemaakt, die mede schuldig zouden zijn aan het Arabische antisemitisme en agressie.

Kritiek op Westers discours

Zo wordt antisemitisme, zolang het wordt gebracht als antizionisme en in het kader staat van Israel als onderdrukker en bezetter, goed gepraat en ook niet als zodanig herkend. Ik kan niet in de hoofden van antizionisten als Meulenbelt kijken, maar zij gelooft naar ik aanneem oprecht dat zij nu hetzelfde doet als haar familieleden die in de oorlog Joden hielpen, en dat Abu Jahjah het misschien soms wat ongepolijst zegt, maar dat niet is ingegeven door Jodenhaat maar door zijn strijd tegen wat als een van de laatste koloniale ondernemingen wordt gezien. Antizionisme heeft binnen links het imago gekregen van strijd tegen onderdrukking en racisme, en empathie met de underdog. Ook zit er een ‘kritiek op het westerse discours’ sausje over, en dat doet het in links intellectuele krijgen vaak goed. Daarom doet de idiote omkering dat juist zionisme een vorm van racisme is en ook antisemitisme in de hand werkt, in bepaalde kringen opgeld, en wordt antisemitisme zo, net als vroeger de ‘klassieke antisemieten’ deden, de Joden subtiel zelf in de schoenen geschoven.

Het is bekend dat mensen in staat zijn veel feiten buiten te sluiten als die niet in hun beeld van een kwestie passen. Daarom kunnen op veel gebieden redelijke mensen het extremisme van Abu Jahjah goedpraten, en daarom wordt de collaboratie van de grootmoefti genegeerd, het antisemitisme in Palestijnse media, de ware aard en doelen van Hezbollah en Hamas miskend, wordt het groeiende antisemitisme en vooral ook de acceptatie ervan binnen delen van links niet als probleem gezien. Zie de perikelen in de Britse Labour partij als een van de vele voorbeelden hiervan. Daar is men wat dit betreft nog veel verder heen, en wordt de Holocaust goedgepraat, Hitler een zionist genoemd, door een ander de grootste persoon uit de geschiedenis en werd voorgesteld om alle Joden uit Israel naar de VS te deporteren. Enkele mensen, waarvan ex burgemeester van Londen Ken Livingstone de bekendste is, zijn geschorst. De nieuwe Labourleider Corbyn sympathiseert echter met Hamas dus het probleem is allerminst opgelost. Het is een beschamende vertoning die de partij in het bijzonder en links in het algemeen zeer veel schade berokkent.

Ratna Pelle

Bron: http://www.israel-palestina.info

Sunny Bergman op de bres voor Dyab Abou Jahjah

Sunny_Bergman-2-300x219Op de website van de VPRO ontpopt Sunny Bergmanzich als fan van de notoire antizionist Dyab Abou Jahjah. In reactie op de ophef rondom De Bezige Bij die zijn boek wil uitgeven, geeft Bergman hem een podium om uit te leggen dat er helemaal niets mis is met hem, of met antizionisme. Ze schrijft dat zijn columns haar ‘verfrissende inzichten geven’. Deze sympathie voor iemand die het ‘gewapende verzet’ tegen Joodse burgers in Israel (zionisten) steunt staat in schril contrast met haar idealistische en naar eigen zeggen ook wat hippie-achtige achtergrond.

(Zie ook deel 1.)

Volgens Bergman, Meulenbelt en andere apologeten van deze man heeft Abou Jahjah’s hardcore antizionisme niks te maken met Jodenhaat. Inderdaad is niet iedere vorm van antizionisme ingegeven door het afwijzen van een recht voor Joden dat we de meeste andere volken wel toekennen, maar meestal gaan onder antizionismeook allerlei vooroordelen en negatieve stereotyperingen tegenover Joden schuil: hun lobby is te machtig, ze misbruiken de Holocaust, ze geven alleen om hun eigen soort, ze hebben onevenredig veel macht in politiek, media en de financiële wereld, ze eisen het alleenrecht op lijden op, ze zijn eigenlijk gewoon even erg als hun beulen tijdens de oorlog, Joden voelen zich het uitverkoren volk en dus beter dan anderen, en ga zo maar door. Vaak vult men netjes voor Jood zionist in, maar het zijn precies dezelfde stereotypen. Ook dubieus: Joden dingen aanrekenen die je bij anderen geen probleem vindt. Het mag begrijpelijk zijn dat het gedrag van een Westers land meer kritiek oproept dan hetzelfde gedrag van een Arabisch of derdewereldland, de focus op Israels fouten en wangedrag is zo extreem, de selectieve verontwaardiging zo absurd groot, dat je niet meer wegkomt met de bekende smoes dat Israel zichzelf ook als democratie en rechtstaat ziet en dus niet moet zeuren. Ook bij Abu Jahjah zijn is deze vermenging maar al te duidelijk.

Vluchtelingen

Van alle landen (en dat zijn er heel wat) die door oorlog tot stand gekomen zijn, zich met geweld hebben afgescheiden, die een inheems volk hebben verdreven of op welke manier dan ook flink moesten vechten (en doden) bij hun stichting, wordt alleen van Israel het bestaansrecht nog geregeld betwist. Een reden die men daar vaak voor geeft is dat het vluchtelingenprobleem als gevolg van die ontstaansoorlog, nog steeds niet is opgelost. Men verzuimt vervolgens de reden daarvoor te geven: de nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen (bij geen ander volk geldt zo’n ruime definitie en overerving van het vluchtelingschap) zitten in de Palestijnse gebieden en Arabische buurlanden nog altijd in een soort getto’s bij elkaar (kampen geheten maar van tenten of barakken is geen sprake), waar ze, afgezonderd van de ‘gewone bevolking’, door de UNRWA worden onderhouden. Vaak hebben ze minder rechten op zorg en om te werken dan de gewone bevolking, en kunnen ze ook geen staatsburger worden van het land waar ze al 60 jaar wonen. De vluchtelingen worden door de Arabische landen bewust ingezet als wapen tegen Israel, hun Palestijnse identiteit bewust aangewakkerd door de diverse vluchtelingenorganisaties die openlijk het ontmantelen van Israel voorstaan.

Lobby

Sunny Bergman zegt dat alles niet, ze wijst niet op de vele, felle en totaal eenzijdige Israelkritiek en dat er misschien toch wel enig verband is tussen hoe je je tegenover Joden opstelt en tegenover hun staat. Ze vraagt alleen waarom er een taboe rust op antizionisme, waarop Jahjah zegt:

‘In Nederland bestaat terecht een groot schuldgevoel vanwege de collaboratie tijdens de tweede wereldoorlog. Dat is de ironie; deze schuldgevoelens vertalen zich in loyaliteit aan staat Israël. In België is dat anders. Franstalige Belgen hebben minder gecollaboreerd. Bovendien is de organisatie van de pro-Israël lobby veel sterker in Nederland.’

Natuurlijk. De mythische machtige sluw opererende en o zo succesvolle Israellobby. In geen enkele discussie over Israel mag hij ontbreken. Hij is namelijk zo ontzettend handig: om te verklaren waarom de politiek niet meegaat in de eenzijdige Israelkritiek van veel mensen en Israel nog steeds als een bevriende natie behandelt (evenals de meeste Arabische landen overigens); om je tegenstanders neer te zetten als onderdeel van een lobby of beïnvloed door een lobby, wat hun geloofwaardigheid aantast; en om jezelf neer te zetten als de dappere held die het opneemt tegen een machtige professionele goed geoliede lobby.

In werkelijkheid is de pro-Palestina lobby vele malen groter en beter georganiseerd. De tientallen pro-Israel bloggers en groepen en groepjes liggen geregeld met elkaar overhoop. Met jaloezie kijkt men naar de professionele organisatie en websites van bijvoorbeeld DocP, Een Ander Joods Geluid, Palestine Link, The Rights Forum van Dries van Agt en de ontwikkelings- en vredesorganisaties, die veelal draaien op overheidssubsidie of bijdragen van ontwikkelingsorganisaties. Ook een website als Joop.nl met zijn vele tirades tegen Israel van radikale antizionisten en Israel critici als Jan Wijenberg, Dries van Agt en vroeger zelfs antisemiet Peter Edel draait op verkapte subsidie via de VARA. Toch is de pro-Israellobby geregeld onderwerp in de media, zoals wanneer het CIDI een nieuwe directeur krijgt, terwijl de anti-Israellobby, zoals het een echte lobby betaamt, buiten de spotlights opereert.

En dan de eeuwige dooddoener van het schuldgevoel over de oorlog waardoor kritiek op Israel nog steeds niet zou kunnen. Welk land wordt zo veelvuldige bekritiseerd in het openbare debat als Israel? Over welk land wordt zo veelvuldig negatief geschreven, zoveel kritische reportages en documentaires gemaakt? Dat roept inderdaad bij sommige Joden en andere sympathisanten de reactie op dat het wel wat minder mag, en dat we ons in de oorlog ook al niet zo netjes gedroegen tegenover de Joodse medemens, maar van enige schaamte om Israel precies te vertellen hoe we over een aantal zaken denken, is al lang geen sprake meer.

Overigens is er in zoverre een ‘taboe’ op antizionisme dat bijvoorbeeld politieke partijen niet snel openlijk zullen zeggen dat Israel ontmanteld moet worden of ‘een staat voor al haar burgers moet worden’. (Dit laatste is een eufemistische formulering voor dat je vindt dat Israel alle nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen moet toelaten, waardoor het binnen korte tijd een Arabische meerderheid zal hebben, en dat het sowieso alles wat het land Joods maakt moet afschaffen omdat dat discriminatoir zou zijn tegenover de Arabieren die er wonen, dat het de Wet op de Terugkeer moet afschaffen zodat Joden er niet meer zomaar naartoe kunnen emigreren, kortom: een einde aan de Joodse zelfbeschikking en een 23e Arabische staat erbij.) Hoewel sommige partijen volkomen eenzijdige, irreële en onmogelijke eisen aan Israel stellen houden zij formeel vast aan de tweestatenoplossing.

Radikale prak

Wat Abu Jahjah ons voorschotelt wat betreft Israel is eigenlijk oude prak, bestaande uit restjes communisme, antikolonialisme, ‘black power’ en anti-Westerse sentimenten, aangevuld met de in de Arabische wereld gangbare ideeën over Joden en Israel. Hij noemt zich ‘cultureel moslim’, hij flirt met geweld, en hij hangt een slap verhaal op tegenover de wel erg naïeve Bergman over radicaal zijn en een radicaal bewustzijn:

‘Ja absoluut. Duidelijk. Ik zie dat niet als belediging. Radicaal zijn is iets anders dan een extremist zijn. Door een juiste analyse en morele gesteldheid kan je niet anders dan een radicaal bewustzijn ontwikkelen. Onze maatschappelijke problemen zijn diep, structureel en globaal. Het woord ‘radicaal’ komt van het Latijnse Radix; wortel. Radicaal zijn is het probleem aanpakken bij de wortel.’

Op die manier zijn wel meer mensen radicaal. Wie wil nou niet de problemen bij de wortel aanpakken? Hij denkt blijkbaar dat hij door een scholiere wordt geïnterviewd, dat hij met dit soort nietszeggende antwoorden weg kan komen. Het is jammer dat de doorgaans sympathieke Sunny Bergman (Ik was indertijd erg onder de indruk van haar documentaire Beperkt Houdbaar over het schoonheidsideaal voor vrouwen) zich zo laat inpalmen door een schreeuwerd met een grote bek en een binnen bepaalde kringen hip vocabulaire. Ik kreeg erg de neiging haar artikel te parodiëren: ‘Hoi Geert, ben je een islamofoob?’ ‘Haha, nee, hoe kom je erbij. Ik houd juist erg van moslims en daarom vind ik het zielig hoe ze worden onderdrukt door die vreselijke god van ze. De islam is een ideologie, en door tegen de islam te zijn neem je stelling tegen een totalitaire, vrouwonvriendelijke en anti-Westerse ideologie waarin een pedofiel uit de 7e eeuw bepaalt wat we mogen denken en eten, hoe we ons moeten kleden, en dat we homo’s van de daken moeten gooien. Het is in Nederland een taboe om anti-islam te zijn, en op deze manier probeert men de vrijheid van meningsuiting ook hier de kop in te drukken, net als men in al die achterlijke Arabische woestijnstaten doet.’ – etc.

Open debat

Bergman besluit:

Tijdens het lange gesprek met Dyab hoor ik geen antisemitische uitspraken. De Libanese Belg heeft vanwege zijn achtergrond en geschiedenis een ander perspectief dan een eurocentrisch georiënteerd vertrekpunt- maar dat lijkt me alleen maar een meerwaarde. Het voert te ver om hier zijn uitgebreide kritiek op het zionisme te verslaan, maar het lijkt me in ieder geval van groot belang een open debat over de steun voor Israël vanuit het westen, de ideologie van het zionisme en onderdrukking van Palestijnse volk te kunnen voeren. Het staat auteurs als Leon de Winter natuurlijk vrij om vanwege Abou Jah Jah weg te gaan bij de Bezige Bij. Maar ik vraag me dan wel af hoe zij staan tegenover ons grondrecht op vrijheid van meningsuiting?

Goh, je meent het. Uiteraard heeft hij goed opgelet wat hij tegen Bergman zei, wetende dat zij hier wellicht een column over gaat schrijven. Google deed het blijkbaar niet terwijl ze haar column tikte, dus ze moest wel afgaan op wat de beste man haar in hun telefoongesprek vertelde. Jammer dat ze ons ‘zijn uitgebreide kritiek op het zionisme’ onthoudt. Ik was wel benieuwd, al heb ik wel zo mijn vermoedens. Uiteraard is dit in zijn ‘niet eurocentrisch georiënteerde perspectief’ niet een bevrijdingsbeweging voor een verdrukt volk, maar een Westerse koloniale onderneming. Die steun voor Israel vanuit het westen valt overigens erg mee, dus daarover hoeft Bergman zich geen zorgen te maken. Bergman herhaalt hier kritiekloos wat Jahjah haar tevoren uitgebreid vertelde. Het valt nog mee dat ze niet over massaslachtingen en etnische zuiveringen spreekt.

En dat Palestijnse volk, is dat alleen maar slachtoffer of doet het zelf ook iets, maakt het zelf ook keuzes en kiest een bepaalde weg en wijst bepaalde zaken stelselmatig af? Is het ergens niet racistisch om de Palestijnen zo weinig invloed toe te kennen, om hun handelen geen volwaardige plaats te geven in je visie op het conflict? Dus laten we in dat ‘open debat’ vooral ook het handelen van de Palestijnen meenemen – en de royale steun aan de Palestijnse Autoriteit door het Westen.

Terug naar de Bezige Bij en de kritiek van een aantal Joodse schrijvers. Het dreigement op te stappen indien het boek van Jahjah doorgaat wordt door tegenstanders als inbreuk op de vrije meningsuiting gezien. Een wat vreemde redenering. Ze zijn er immers helemaal niet tegen dat Jahjah’s boek wordt uitgegeven – ze hebben er moeite mee dat hun uitgeverij dat doet. Ze willen hem niet tegenkomen op feestjes die de uitgever voor haar schrijvers organiseert, ze willen niet met hem bij dezelfde club horen. Ik vind dat alleszins begrijpelijk.

Ratna Pelle

Bron: http://www.israel-palestina.info

 

Abou Jahjah eenonfrisse opruier

Nausicaa-Marbe+STAAND

Vrijdag 21 april 2016 – Nausicaa Marbe

Pikant boekennieuws groeit ineens uit tot een rel die de uitgeefwereld ontstijgt. Een rel die de hypocrisie aantoont van zelfverklaarde racismebestrijders die zich inlaten met volksmenners. En ook: hoe de geur van Jodenhaat steeds minder wordt herkend.

Waar draait het om? Uitgeverij de Bezige Bij bood de oprichter van de Arabische Europese Liga (AEL) en voorzitter van de radicale beweging Movement X , Dyab Abou Jahjah, een contract. De Belgische Libanees, volgens eigen bekentenis in de New York Times gevormd door Hezbollah, staat bekend om zijn haat jegens de te vernietigen ’zionistische entiteit’ Israël en om vijandige uitspraken over Joden die modieus ’zionisten’ worden genoemd. In Nederland maakte Abou Jahjah indruk in linkse kringen nadat hij bekende dat de aanslagen van 11 september zijn wraakgevoelens hadden bevredigd. Dat zijn AEL opkwam voor het ’recht’ van Arabieren om niet te integreren, sprak ook tot de multiculturele verbeelding. Ook verdedigde hij destijds de sharia, maar dat islamisme is pleite nu hij bij zijn links-radicale fans wil scoren als seculiere, antikapitalistische muiter. Zijn opruiing leidde in België tot straatrellen, hij richtte etnische milities op, waarvoor hij vervolgd is. De Nederlandse AEL-tak is voor antisemitisme veroordeeld. Na een intermezzo in Libanon keerde Jahjah terug naar België, waar hij nu columnist/activist is.

Wie zoekt, vindt op internet voldoende materiaal voor een bloemlezing van onsmakelijke uitspraken over ’zionisten’ en ook zijn onsamenhangende kretologie over onrecht: de afgezaagde litanie van de slachtofferallochtoon. Niks nieuws.

Zou de Bezige Bij huiswerk hebben gedaan? Of bezweken ze daar volstrekt ignorant voor de steun van Vlaamse auteurs als Stefan Hertmans en David van Reybrouck aan Jahjah die ze, zoals opgetekend door de Groene Amsterdammer, als onmisbaar geluid en bruggenbouwer aanbevelen.

Opmerkelijk, deze intellectuele lobotomie van gevierde schrijvers en denkers. Of ze herinneren zich niks meer, of ze kozen er bewust voor om de vuiligheid die Jahjah en zijn AEL-entourage spuiden buiten beschouwing te laten. Slordig en kwalijk.

Maar zie: drie andere schrijvers van dezelfde uitgeverij bleken niet kort van geheugen. Marcel Möring, mijn gewaardeerde collega-columnist Leon de Winter en diens echtgenote Jessica Durlacher sloegen alarm. Ze vroegen zich af waarom hun uitgeverij het onfrisse gedachtegoed van Jahjah een podium biedt en of zij (alle drie joods) zich daar nog thuis zullen voelen. Persoonlijke twijfels. En vragen over morele criteria. Open vragen.

Dit leidde niet tot een brede discussie over veranderende opvattingen, wegkijken, de geloofwaardigheid van extremisten. Het leidde vooral tot persoonlijke aanvallen. De drie die alarm sloegen, zouden pas echte opruiers zijn: als handlangers van ’apartheidsstaat Israël’. Aldus Jahjah die ook van ’boekverbranding’ sprak. Documentairemaakster Sunny Bergman, die hem inspirerend vindt, bezorgde hem eerherstel. In een onkritisch interview vroeg ze of hij antisemiet was. Hij ontkende. Zij vroeg niet door. Opmerkelijk: als anti-zwartepietactiviste ter zijde van Quinsy Gario ging Bergman anders te werk. Als mensen ontkenden racist te zijn omdat ze het traditionele sinterklaasfeest vierden, oreerde ze woedend over hun gebrek aan empathie of bewustzijn over hun racisme. Maar de racisme-ontkenning van Jahjah slikte Sunny voor zoete koek. Vriendendienstjournalistiek is dan ook waardeloze journalistiek. Ook de hoofdredacteur van NRC Handelsblad meldde zich als reputatiereparateur van Jahjah. Daarvoor ruilde hij journalistieke criteria in voor dwaasheid, toen hij in z’n column in De Standaard het intellectuele protest tegen Jahjah in een kromme vergelijking lieerde aan het monddood maken van Charlie Hebdo. Dit ongeloofwaardige grof geschut moest bewijzen dat Jahjahs vrijheid van meningsuiting gevaar liep. Maar dat is niet zo. Geen censuurwet, geen rechter, geen geweer of bomgordel belet Jahjah te publiceren. Zoals elke publicist is hij enkel afhankelijk van selectiecriteria van redacties. Desalniettemin is de mythe geboren dat hem onrecht is aangedaan, door toedoen van Joodse schrijvers.

Verwarring

Hoe gruwelijk kan iets omslaan. Hoe onterecht kan een beschuldiging worden teruggekaatst. Ik geloof niet dat het de verdedigers van Jahjah vooral om zijn vrije mening gaat, simpelweg omdat die mening geen gevaar loopt. Ik geloof eerder dat ze zich aangetrokken voelen door zijn gedachtegoed en door extremisme. Helder denken wordt dan moeilijk. Als gevierde schrijvers en journalisten het opnemen voor een onfrisse opruier, dan zegt dat iets over morele verwarring in de samenleving. Kennelijk vervaagt het besef over wat wel en niet deugt in activisme, wat heelt en wat kapot maakt. Veel van wat ooit gold als verwerpelijk, krijgt door een ’multicultureel’ vernisje de status van vernieuwend inzicht. Dogma’s en de weigering van zelfreflectie gelden als handreiking tot dialoog. Veel waartegen progressieve geesten ooit streden, komt via de achterdeur van dat grote westerse schuldgevoel weer binnen. Het collectieve geheugen hapert, er zijn geen logische samenhangen meer die begrijpelijk maken waarom zo veel op z’n kop staat. Waarom de oprichter van de AEL, broederschap voor Hamas-aanbidders, nu als antiracistische vredesduif wordt omhelsd. Gevaarlijke tijden.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Dyab Abou Jahjah (niet) welkom bij de Bezige Bij

Dyab_Abou_Jahjah_Wikimedia-bijgesneden-300x240

Abu Jahjah in 2008 (Foto Han Soete / bron Wikimedia Commons)

Sinds een week of twee woedt er een discussie over het feit dat De Bezige Bij een boek van de Libanese Belg Dyab Abou Jahjah gaat uitgeven. Dat zou een voormalige verzetsuitgeverij, die Joden de oorlog door hielp, niet moeten doen, zegt de ene kant. Abu Jahjah is fel antizionist, vergelijkt Israel met de nazi’s, sympathiseert met Hezbollah en steunt ‘alle vormen van verzet’ tegen Israel, een woord dat hij doorgaans tussen aanhalingstekens plaatst. Om de website van de door hem opgerichte AEL verschenen in 2006 walgelijke cartoons die spotten met de Holocaust en Anne Frank.

De andere kant in de discussie, vertegenwoordigd door Abu Jahjah zelf en usual suspects als Anja Meulenbelt, maar ook de doorgaans sympathieke Sunny Bergman, vindt dat onzin. Hij past juist bij die uitgeverij omdat hij ook voor het verzet is! Zo twitterde hij: “Wat ik niet begrijp is wat al die “schrijvers” die de bezettende racistische apartheidstaat “Israel” steunen bij een verzetsuitgeverij doen.” Hij lichtte die tweet in de NRC als volgt toe:

„De beledigingen in De Groene Amsterdammer, waarin staat dat ik ‘antizionistisch’ en – minder grijpbaar – ‘antisemitisch’ ben, zijn gratuit. Wat bedoelen ze daarmee? Zo’n tweet van mij is geen olie op het vuur. Het zijn auteurs die binnen een bepaalde niche bij de uitgeverij horen, die zelf ook niet onbesproken zijn in hun uitlatingen. Ik bedoel ermee dat het argument dat De Bezige Bij een verzetsuitgeverij is en dat daarom mijn boek niet uitgegeven zou moeten worden, onjuist is. Ik steun juist het verzet tegen de bezetting door de staat Israël. Ik ben links en ik hoor juíst voor 100 procent bij De Bezige Bij. Een uitgeverij is een bedrijf, geen politieke partij. Ze doen net alsof ze iemand van de Talibaan hebben binnengehaald.”

Abu Jahjah steunt niet zozeer ‘het verzet’ tegen de bezetting, maar dat tegen Israel (in Arabische kringen vaak aangeduid als “de bezetting van 1948”). Is hij daarmee ook een antisemiet? Niet per se, maar vaak gaan beide zaken wel samen. Jahjah deed veel uitspraken die over de rand waren. De smakeloze cartoon van Anne Frank in bed bij Hitler (zogenaamd om de vrijheid van meningsuiting te testen), ging ook volgens de rechter te ver. “Hij noemde Antwerpen de „internationale hoofdstad van de zionistische lobby” en burgemeester Bart De Wever een „zionistenpijper”, hij was aanwezig bij betogingen waar de Israëlische vlag werd verbrand en hij verdedigde nog in 2014 in Vrij Nederland de vergelijking van de Israëlische vlag met het hakenkruis van de nazi’s: „Het kan voor jullie vreemd lijken, maar voor veel mensen van Arabische origine is de vergelijking tussen Israël en nazi’s helemaal niet zo choquerend.” Aldus Frits Abrahams in de NRC over Jahjah. Schrijver Marcel Möringweet er nog een paar aan toe te voegen:

Bijvoorbeeld van een uitspraak die hij in 2009 op Facebook deed: ‘I have onlu [sic] one phrase to all the Zionist invaders in Palestine: La valise ou le cerceuil.’ De koffer of de doodskist, dus.
Of de beschrijving in zijn boek Tussen twee werelden van de gevoelens die hij en de zijnen hadden na de aanslagen op de Twin Towers, een ‘sweet revenge feeling’. Verder uitgewerkt in de gedachte dat elf september eigenlijk de schuld was van de VS en Israël.

Met iets langer zoeken is de lijst ongetwijfeld nog veel langer te maken. De tweet waarin hij Bart de Wever een zionistenpijper noemde heeft hij na kritiek overigens veranderd, zo liet hij VN weten:

‘Mensen zeiden tegen me: wat was dat nou voor niveau. En toen dacht ik: shit, ze hebben gelijk, dat is wansmakelijk. Ik heb die tweet toen veranderd in “zionistenknechtje”. Het zal niet meer gebeuren.’

Een heel stuk beter inderdaad. Israel is voor hem de bron van alle kwaad en ellende, en de strijd tegen Israel is een speerpunt in zijn leven.

Taboe

Waarom vindt hij het eigenlijk zo erg een antisemiet genoemd te worden? Bij Sunny Bergman komt hij met de bekende smoes aanzetten. Op de vraag of hij een antisemiet is zegt hij:

‘Haha. Nee, helemaal niet. Ik ben antizionist juist omdat ik totaal niet tegen joden kan en wil zijn. Het zionisme is een ideologie. Tegen het zionisme zijn, is een duidelijke positie innemen tegen het kolonialisme van de staat Israël. Het is in Nederland een taboe om anti-zionist te zijn. Het is een slimme strategie om elke kritiek op Israël als antisemitisme te positioneren.’

Zeer overtuigend. Antizionisten beweren altijd dat zij het juist goed voorhebben met de Joden, en dat die staat van hun hen juist alleen maar schade berokkent: ‘Geef die nou maar aan de Palestijnen, dan komt het allemaal goed. Dan verdwijnt de haat tegen jullie in de Arabische wereld, dan verdwijnen de complotten over de Joodse almacht, de Holocaust ontkenning, de tv series waarin Joden organen van anderen stelen en bloed voor het bakken van hun matzes gebruiken. Dan zullen ze weer van jullie houden. Leg nou alleen even die wapens neer, want dat is toch niks, een Jood met wapens die zijn vijand neerschiet, al die mooie jongens en meisjes die moeten vechten in het leger in plaats van boeken te lezen, hun religie te bestuderen en muziek te maken. Dat hele zionisme met zijn nadruk op onafhankelijkheid, fysieke kracht en op jezelf aangewezen zijn heeft jullie gecorrumpeerd.’

Het is misschien ietwat vreemd dat iemand die vindt dat de Palestijnen recht hebben op vrijheid en onafhankelijkheid die ontzegt aan de Joden. Waarom moeten zij genoegen nemen met de tweederangs positie die ze vroeger hadden in zowel Europa als de Arabische wereld (Joden hadden het in de Arabische wereld op bepaalde momenten en landen relatief goed, maar het is een fabel dat het antisemitisme pas ontstond in reactie op de stichting van Israel. Talloze voorbeelden, waaronder de pogrom van Safed in 1834 of die in Fez in 1912 bevestigen dat), terwijl de Palestijnen wel recht hebben op een eigen staat? Ah, wacht even, omdat zij er al woonden natuurlijk, en de Joden allemaal na de Holocaust naar Israel werden gebracht door de kolonialisten uit het Westen die daarmee twee vliegen in een klap konden slaan: zij waren van hun Joden af en ze konden zo mooi een voet tussen de deur in het Midden-Oosten houden. Het Joodse verleden in Israel/Palestina wordt door antizionisten steevast ontkend; bij de Palestijnen gaat dat zover dat ze Joodse artefacten die bij bouwwerkzaamheden onder de Tempelberg naar boven kwamen hebben vernietigd. Men beweert zelfs met droge ogen dat de Klaagmuur eigenlijk Al Buraq Muur heet en onderdeel is van de heilige Al Aqsa moskee.

Het is helaas geen taboe meer in Nederland om antizionist te zijn. Het is in bepaalde kringen zelfs vrij hip. Israels bestaansrecht wordt steeds weer door een interessante variatie aan mensen ter discussie gesteld. Mensen met NSB ouders die goed en fout in de oorlog graag relativeren, extreemrechtse en fascistische groeperingen, het Palestina Komitee en talloze anti-Israel activisten (die dus soms op demonstraties samen met extreemrechts aan dezelfde kant staan), boze dwarse columnisten met een groot ego en een beperkte kennis van de geschiedenis van Israel/Palestina, anarchisten die tegen iedere vorm van gezag zijn (maar net wat meer moeite hebben met Israel dan met de autoritaire ondemocratische Arabische landen), communisten en vrij grote groepen moslims en allochtonen. Extreemlinks en extreemrechts gaan moeiteloos in elkaar over. Antipathie tegen Israel gaat vaak samen met steun voor Palestijnse terreur, bepaalde Arabische regimes of dictators. Berucht is in dit geval Rik Min, die zowel Stalin als Milosovic steunde en nu Poetin en Assad, en Israel haat, en ondertussen actief is of was bij de AbvaKabo, het Palestina Komitee en de NCPN. Ondanks deze vaak dubieuze achtergronden van veel antizionisten kun je prima in de krant of op tv komen met een antizionistisch verhaal. Niks geen taboe. Zelfs op de Kristallnachtherdenking, een moment dat in het teken zou moeten staan van het herdenken van de Kristallnacht, toen de nazi’s officieel begonnen met grootschalig geweld tegen Joden, kun je al zonder problemen tegen Israel en de daar levende Joden tekeer gaan. Dikke kans dat Abu Jahjah er volgend jaar zelf zal spreken, en zich zal beklagen over het taboe op zijn antizionisme en hoe de zionisten hem het spreken onmogelijk proberen te maken.

Ratna Pelle

(Wordt vervolgd!)

Bron: http://www.israel-palestina.info