Man van minister Kaag doet ertoe

Door LEON DE WINTER

Yasser Arafat, de hoofdman van een Levantijnse roversbende, stal gedurende zijn heerschappij over de Palestijnse Gebieden miljarden dollars ontwikkelings- en belastinggeld. Die miljarden had hij onder meer nodig om loyaliteit te kopen.

Leon de Winter

Leon de Winter

Ⓒ DE TELEGRAAF

Een jaar voor Arafats dood in 2004 was al bekend dat hij een miljard dollar onder geheim beheer hield. Berucht is zijn betrokkenheid bij het monopolie op brandstofimporten, waarvan hij de inkomsten opdreef en afroomde. De brandstof werd ook nog eens aangelengd met water, wat rampzalig was voor het functioneren van motoren. Maar het was niet alleen brandstof dat gecorrumpeerd werd. Grondstoffen als cement en meel werden onderdeel van familiemonopolies die in handen waren van Arafats getrouwen.

Behalve dat geheime miljard hield Arafat ook nog eens een miljard aan bij Israëlische banken. Dat was Palestijns belastinggeld. De Amerikaanse Midden-Oostenonderhandelaar Martin Indyk vertelde hierover: „De Israëli’s kwamen bij ons en zeiden: het is Arafats job de rommel in Gaza op te ruimen. Dat wordt moeilijk. Hij heeft ’walking around money’ nodig, want we namen aan dat hij het zou gebruiken om al die terroristen te controleren die van daaruit tientallen jaren hadden geopereerd.”

Het ging er dus om met ’walking around money’ terroristen af te kopen met medeweten van de Israëli’s en Amerikanen. Maar Arafat kocht niet af. Hij hield er zijn patronagesysteem mee op de been. En honderden miljoenen verdwenen naar de Zwitserse bank Lombard Odier in Genève.

Hij moet van corruptiecircus van Arafat geweten hebben

Twintig jaar geleden deed een Palestijnse commissie opvallend onafhankelijk onderzoek naar corruptie binnen de door Arafat beheerste Palestijnse Autoriteit (PA). De aanleiding was het volgende: in 1997 had de PA meer dan een half miljard dollar van internationale donoren en meer dan achthonderd miljoen dollar van belastingen ontvangen die Israël voor de PA had geïnd. Aan het slot van dat jaar bleek 323 miljoen te zijn ’verdwenen’, zoals een analyse van dat rapport op de site van het Middle East Media Research Institute aantoont.

In dat rapport werden namen genoemd, een unicum in de Palestijnse maatschappij. De volgende zaken kwamen onder meer naar boven in het rapport: misgebruik van overheidsgeld door de minister van Planning en Internationale Coöperatie; uitzonderlijk grote vergoedingen voor huur, salarissen, reizen bij opnieuw de minister van Planning en Internationale Coöperatie; ’niet-competatieve’ zakentransacties die tot verhoogde kosten leidden bij, alweer, het Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie.

Er werd niets gedaan met het ontnuchterende Palestijnse rapport. Amerikanen en Europeanen bleven geld storten en de corruptie ging ongestoord door. Iedereen keek weg om ondanks alle treurige feiten de kreet ’een levensvatbaar en democratisch Palestina’ in leven te houden. Arafat kon het spelletje heel goed meespelen. Hij gaf zelf de onderminister van dat notoir corrupte Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie opdracht de corruptie in Gaza te onderzoeken. Die onderminister maakte het zinloze rapport en werd later door Arafat benoemd tot vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit in Zwitserland, waar, niet ver van de hoofdvestiging van Banque Lombard Odier & Cie, zoveel organisaties van de Verenigde Naties zijn gevestigd met een bloedhekel aan Israël.

De leiders van Hamas zijn allemaal miljonair geworden en leven in riante villa’s in Gaza of in de Golfstaten. Hetzelfde geldt voor veel PLO-leiders, inclusief de huidige president van de PA, Mahmoud Abbas, die met zijn kinderen schatrijk is geworden. Zo gaat dat in die streken: je vult je zakken als het kan, en met een soort ’trickle-down effect’ profiteren ook de getrouwen daarvan. Iedereen weet ’t, iedereen doet ’t, en je bent gek en ontrouw aan je ’extended’ familie als je ’t niet doet.

Vorige week werd ik onder de kop ’Een minister framen als terroristenvriend’ door NRC-Handelsblad aangevallen omdat ik Sigrid Kaag, onze nieuwe minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, via haar man in verband bracht met de meedogenloos corrupte en gewelddadige Arafat, een immoreel monster. Ik mocht haar volgens die krant niet ’framen’ (zo heet dat tegenwoordig). Het stuk kreeg veel bijval.

Volgens een persbericht van de Palestijnse delegatie in Zwitserland was Kaags echtgenoot Anis al-Qaq (NRC verzweeg zijn naam) acht jaar lang die onderminister in het Palestijnse Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie en vanaf juni 2003 ambassadeur in Zwitserland – terwijl hij alles geweten moet hebben van Arafats corruptiecircus; is het vreemd dat ik me afvraag of hij daarin hand- en spandiensten verleende?

Als al-Qaq schoon is, is hij schoon, en dan is hij gelukkig die ene uitzondering. Maar als hij vuil is, heeft het Nederlandse volk het recht dat te weten, ongeacht het geklaag van NRC-Handelsblad dat de man van Sigrid Kaag er niet toe doet.

Ik vind dat hij er wel toe doet. Wat zouden we ervan vinden als de minister van Justitie getrouwd was met een lid van een criminele organisatie? Via de VN, de EU of direct, gaat Sigrid Kaag als minister van Ontwikkelingssamenwerking miljoenen Nederlands belastinggeld overmaken naar de Palestijnse Autoriteit, waarmee haar man, tegenwoordig als activist en NGO-consultant, intense banden heeft. Dat zij dat doet, lijkt me – laat ik het voorzichtig zeggen – nogal ongemakkelijk.

Bron: http://www.telegraaf.nl

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s