Verzet tegen zelfdestructie

Foto: De Telegraaf
Nausicaa Marbe

Het vermogen tot zelfcorrectie is de belangrijkste eigenschap van de democratie. Zelfcorrectie is een permanente toestand van leren; proberen; fouten vermijden; verbeteren; vooruitgaan. Zelfcorrectie houdt een democratie gezond en dynamisch en brengt verandering tot stand zonder geweld. Als vrijheid het kloppend hart van onze democratie is, dan is zelfcorrectie het herstellend vermogen. Als de mechanismen voor zelfcorrectie haperen en stilvallen, valt een samenleving ten prooi aan tirannie.

Het is dan ook bedenkelijk dat zelfdestructie de afgelopen tijd zoveel ruimte krijgt boven zelfcorrectie. Zo koos Angela Merkel Hamburg als podium voor de G20, in het volle besef dat links-extremistische geweldplegers een ravage zouden aanrichten. Iederéén kon dat voorspellen, behalve Mutti. Boven op het zelfdestructieve gedrag van deze fascistoïde straatterroristen kwam dus dat zelfdestructieve besluit van Merkel, vermoedelijk genomen in een staat van ontkenning van alles wat mis kon gaan. Even verdwaasd heeft Merkel in 2015 de Europese binnengrenzen open geforceerd voor miljoenen vluchtelingen. Volgde daarop een zelfcorrectie? Ach nee, in interviews bleef ze trots op haar fatale besluit. Even blijmoedig gaf ze nu raddraaiers de kans Hamburg te verbouwen.

In de psychologie wordt dergelijk zelfdestructief gedrag geschaard onder borderline-stoornissen en schizofrenie. Extreme angsten vertroebelen de kijk op de werkelijkheid; zelfdestructie is soms de enige manier waarop wanhopige zieken nog greep op zichzelf krijgen. Bij een wereldleider die vernieling faciliteert, kun je dat politiek vertalen als: extreme angst om de veranderde werkelijkheid te erkennen leidt tot de destructieve keuze om te doen alsof het gevaar niet bestaat. Akkoord, maar Merkels keuze was bewust en schaadde anderen – onvergeeflijk.

Ook in Nederland zien we de spanning tussen zelfcorrectie en een destructief verzet ertegen. Nieuwe criminele asielzoekers worden niet vervolgd. Tienduizenden wetsovertreders lopen vrij rond. Het uitzetten vlot evenmin. Staatssecretaris Dijkhoff is evenwel in de weer met het ’aanscherpen van maatregelen’ en het ’verkennen van mogelijkheden’ voor snellere uitzetting. Het blijft vage taal, maar in ieder geval trekt de demissionaire Dijkhoff lering uit fouten. Of zijn opvolger dat overneemt, is de vraag. Wat we wél weten, is dat bestaande wetten die de uitzettingsmogelijkheden verruimen, door rechters geblokkeerd worden. Recent onderzoek van Justitie toont: de nieuwe wetten voor het intrekken van een verblijfsvergunning bij veroordeelde asielzoekers die al langer in Nederland verblijven, hebben amper succes doordat rechters de uitzetting dwarsbomen. Nu kun je de rechterlijke besluiten ook als zelfcorrectie zien, maar de verhoudingen zijn zoek. Jarenlange laksheid leidde ertoe dat voor zware misdrijven veroordeelde veelplegers hun status behielden – funest voor ons rechtsgevoel. Nu wordt de correctie op die misstand zoveel mogelijk gefrustreerd.

Het kan nog mallotiger. Onlangs pleitte een stelletje terrorisme-experts in NRC Handelsblad ervoor dat Nederland zijn ’verloren zonen’ terug moest halen. Juist: IS-moordenaars die het Spaans benauwd krijgen in hun zelfgeschapen hel en terug willen naar de riante westerse bakermat. Pieter Wijninga van het HCSS, een Haags kennisinstituut dat overheden adviseert over defensie, veiligheid en terrorisme, vindt zelfs dat de overheid via Facebook die sneue ’landgenoten’ langs veilige terugkeerroutes naar Nederland moet gidsen. Wat een gotspe: de expert die de overheid moet adviseren inzake veiligheid, zet juist aan tot ontsnappingshulp voor oorlogsmisdadigers. Alsof het om toeristen gaat die per ongeluk in een conflictgebied zijn beland.

Ook hier is sprake van zelfdestructieve blindheid, ditmaal bij experts die de werkelijkheid zo verdraaien dat die past bij hun ideologische humeuren. Het gevaar dat zulke IS-terroristen voor Nederland vormen, speelt geen rol in de zelfgenoegzame roes. De onderschatting van gevaar is nu eenmaal inherent aan zelfdestructie.

Ten laatste déze idiotie, inmiddels tot slepende kwestie verworden: de moslima die een boete eiste van de school die een allang geplande klassenfotosessie liet plaatsvinden op een ochtend dat zíj de kinderen thuishield voor moskeebezoek, kreeg gelijk van de rechter. Je verwachtte een correctie op deze hondse brutaliteit, maar in plaats daarvan komt er een vonnis dat jurisprudentie biedt aan álle gekwetsten die menen dat ze lucratief recht hebben op algehele aanpassing aan hun religieuze grillen. De discriminatoire rancune van deze moeder is door de rechter beloond en tot maatschappelijk voorbeeld verheven: zo moet het. De agressor is beloond, de onschuldige school is beschadigd. Als zulke waardenomkeringen als privilege voor onaangepaste moslims een trend worden, raakt de samenleving van slag: in de morele chaos die volgt heeft niemand meer een houvast voor sociaal gedrag. Dit is zelfdestructie op het niveau van psychologische oorlogsvoering, die de moraal en het vertrouwen in het eigen denkvermogen erodeert.

Het trieste is dat genoemde dwalingen niet op zichzelf staan. Dit zijn geen incidenten meer, maar componenten van een stug doorzettende mentaliteitsverandering. Maar positief is dat iedereen zich ertegen kan verzetten, om te beginnen in hart en hoofd. Kom maar op.

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s