Na het rellen weer aan de subsidie


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

De lust om te vernietigen – dat zagen we het afgelopen weekend in Hamburg. In een essay uit 1842 schreef de Russische revolutionaire anarchist Michail Bakoenin de zin die de kern is van de anarchistische beweging: „De passie voor destructie is een creatieve passie.”

Je zou Bakoenins opstelling kunnen verdedigen door te wijzen op de wantoestanden ten tijde van de eerste golf van grof kapitalisme na de Industriële Revolutie. Er bestonden in die nieuwe wereld uitbuiting, onrechtvaardigheid, moderne slavernij, terwijl weinigen gigantische rijkdommen vergaarden. Er was alle aanleiding om de maatschappij te veranderen, en die moest beginnen met afbraak, aldus de revolutionairen.

Die veranderingen kwamen er, maar geleidelijk. Er bestaat geen uitgebuit proletariaat meer, ook al doen linkse partijen hun best het idee van uitbuiting in leven te houden. Integendeel, de verzorgingsstaat heeft alle idealen van het socialisme vervuld. Dus is links op zoek naar nieuw onrecht. Het lot van migranten, niet alleen de vluchtenden voor oorlog maar ook die voor armoede, past perfect in het vacuüm van het linkse actie-ideaal.

Wat doe je dan met 19e-eeuwse revolutionaire concepten in het noordwesten van Europa in 2017? Niks, op een beetje symboliek na: afvalcontainers in de fik steken en winkels plunderen.

Je zag op de beelden – opnames met smartphones, een van die juweeltjes van het internationale kapitalisme – dat de schappen met gezond fruit en verse groente en producten als brood en tandpasta redelijk onbeschadigd achterbleven. Het ging de diefjes om wijn, bier, sigaretten, snoep, chocolade, ofwel moderne genotsconsumptieproducten die ze gratis wilden nuttigen. Daarmee zijn ook zij verwende kinderen van de verzorgingsstaat: je wilt lekker zuipen en snoepen en roken, en papa en mama betalen.

Deze in het zwart getooide types riskeren een klap met een knuppel, de straal van een waterkanon, misschien wat traangas, dus iets wat je echt voelt en niet virtueel is, maar voor hun leven hoeven ze niet te vrezen want ze weten dat het handelen van de politie gebonden is aan stringente regels. Maar het is kicken, die roes wanneer de ruit explodeert en het glas om je hoofd vliegt en tientallen fotografen je heldendaad vastleggen. Dit is decadentie pur sang.

Hamburg is een welvarende stad die alle linkse hobby’s subsidieert. Maar dat is niet genoeg. Op elke Dag van de Arbeid wordt er gereld, en sneuvelen er ruiten van winkels en banken. Een beetje opstandige jongeman wil destructie, maar wel op de afgesproken dag. En als er geen objectieve rechtvaardiging valt te vinden, zoals in het huidige West-Europa, dan zoekt hij er wel één waarmee hij zijn redeloze gedrag in een krap jasje van redelijkheid kan hullen. Bijgestaan en aangevuurd door bevlogen meiden die weten dat geen revolutie zal lukken zonder voldoende seks, vieren deze jongemannen op golven van testosteron en adrenaline hun driften bot onder het mom van maatschappelijk engagement, maar met mate. Zo’n parttime revolutionair blaast zichzelf niet snel voor het goede doel op.

Voor de rellers was Hamburg enkele dagen lang een soort pretpark met spanning, actie, gedoe, gevaar, gratis versnaperingen, en alles binnen de perken want iedereen wist dat de politie nooit massaal gebruik zou gaan maken van vuurwapens.

Teams van progressieve advocaten zaten klaar om de opstandelingen direct juridische bijstand te verlenen, want dat hoort ook bij het spel, zoals radicale moslims al geruime tijd weten: jij kunt de regels aan je laars lappen, maar de tegenpartij, namelijk de rechtsstaat, moet zich aan de regels houden.

Wat IS in Syrië en Irak heeft aangericht, komt voor een groot deel uit dezelfde koker: de lust om te vernietigen. De radicale islam biedt daarvoor ideale rechtvaardigingen: als man mag je onder bepaalde voorwaarden naar hartenlust moorden en verkrachten. Er zijn talloze jongemannen die die verleiding niet kunnen weerstaan.

Zeker, er bestaat een verschil tussen het plunderen van winkels en het vermoorden van andersdenkenden, en toch: ik vermoed dat die activiteiten uit dezelfde wilde jongemannenbron voortkomen. Uiteindelijk aanbidden de Hamburgse relknapen niet de god van het hiernamaals maar de god van de consumptie, en na een weekendje rellen willen ze terug naar het gesubsidieerde autonome leven in het gesubsidieerde autonome kraakpand, inclusief gezondheidszorg met medicijnen van het verfoeide farmaceutische grootkapitaal.

We weten inmiddels hoe de islamitische IS-driften zich in een maatschappelijk model uitdrukken: in de hel op aarde. En het anarchisme? Dat is per definitie een overgangsvorm die opgevolgd wordt door de dodelijke tirannie van een ideologische elite – en hiervoor schrikken onze relconsumenten, ondanks hun destructielol, toch terug. Want ook voor hen is een cel in de Goelag gereserveerd.

Gewoon lekker een weekendje rotzooi trappen. Niet langer dan een paar dagen, want onze salonanarchisten beseffen dat je elke supermarkt maar één keer kunt plunderen. Vóór een tweede plundering moeten anderen met hun noeste handen eerst iets produceren, verpakken, transporteren, uitladen, op een schap zetten, en dat duurt even. Voor hun infantiele vernielweekendjes parasiteren anarchisten en chaoten op een functionerende maatschappij.

Orgiastische geweldsfantasieën spelen zich in gradaties achter al die zwarte maskers af, in Hamburg en Raqqa. Kunnen we dat in het zwart geklede geteisem niet op elkaar loslaten?

Bron: http://www.telegraaf.nl

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s