’De bestuurder gaf echt gas, veel gas…’


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

„We waren op de vijfde aangekomen en hadden een appartementje gehuurd in Amsterdam. We waren met ons drieën. Ik was naar Nederland gegaan met twee vrienden die ik nog van school ken, echte vrienden zijn we.

We waren die dag naar de Efteling gegaan. Dat klinkt een beetje gek, maar we hadden het gevoel dat het wel leuk zou zijn, en dat was ook zo. We hadden in de achtbaan gezeten, was oké. We waren net uit de trein gekomen en hadden het Centraal Station verlaten toen we op het plein voor het station kwamen. We wilden terug naar het appartement lopen. Toen verscheen die auto opeens, van achter ons.

Ik werd behoorlijk geraakt, mijn twee vrienden hadden alleen schrammen en blauwe plekken. Ik verloor m’n bewustzijn en toen ik bijkwam, voelde ik overal pijn. De politie was er, ambulances.

Ik was even bewusteloos, maar ik herinner me heel goed het geluid van de auto die ons raakte. De bestuurder gaf echt gas, veel gas. Het was toeval dat wij geraakt werden, maar de bestuurder was niet voorzichtig aan het wegrijden. Hij was snelheid aan het maken.

Vreemd

Ik werd naar het ziekenhuis van de Vrije Universiteit gebracht, en daar werd ik perfect behandeld. De verpleging en de dokters waren uitstekend. Ik belde met mijn vader om te vertellen dat het meeviel. Ik ben daar een nacht gebleven en de volgende dag kwam er een vrouw van de politie. Zij vertelde dat de bestuurder suikerpatiënt was en dat hij daardoor onwel was geworden. Dat vond ik een vreemd verhaal. De man gaf gas.

Mijn vrienden vertelden me dat de bestuurder heel agressief deed vlak na het ongeluk. Ik was toen bewusteloos, dus ik heb het niet meegemaakt. De man was boos, ook al hadden wij boos moeten zijn, want de man had een flink aantal mensen aangereden, twee mensen met zware verwondingen. Hij zag er volgens mijn vrienden uit als een moslim, beetje Arabisch.

De politievrouw vertelde dat ze rapporten naar me zou mailen en details over wie die man is, maar ik heb nog niets ontvangen.

Ik ben nu thuis in Israël, ik ben aan het herstellen en ben moe, maar het gaat.

Ik denk niet dat het een terroristische aanval was, maar voor een ongeluk is het ook gek, omdat de man zo hard over dat plein reed. En zijn agressie is ook vreemd. Als er beelden zijn, dan wil ik ze graag zien.

Wij hadden de indruk dat de man voor de politie wilde vluchten, dat hij wilde ontkomen. Waarom zou je anders gas geven? En die agressie? De politie was er meteen bij, want ze waren op het plein. Mijn vrienden dachten ook dat de man na het ongeluk wilde vluchten, maar dat is hun indruk. Ik wil graag weten wat er precies is gebeurd. Tot dat gebeurde, hadden we een leuke dag gehad. Drie jongens uit Israël een weekje op vakantie in Nederland. Duizenden jonge mensen uit Israël doen dat. Pech?”

Vorige week schreef ik hier al over. Ik blijf vragen stellen over dit ongeluk op een van de meest kwetsbare plekken van Nederland. Hiermee wil ik niet het gedrag van de politie ter discussie stellen – ik heb groot respect voor de politie. Ik heb de indruk dat de woordvoerders, die als eersten een beeld geven van wat er gebeurd is, zich tegenwoordig (in overleg met andere autoriteiten) door onheuse motieven laten leiden. Zoals het gebruik van de term ’geradicaliseerde Amsterdammer’, waarmee de extremistische moslim werd bedoeld voor wie vorige week de halve politiemacht van het zuiden van Nederland bij een concert van Guus Meeuwis op tilt sloeg.

Sturen

Na dat ongeluk in Amsterdam zeiden politiewoordvoerders binnen 24 uur dat de bestuurder een diabetespatiënt was; het woord ’moslim’ werd vermeden, net als bij de extremist in Eindhoven, ofschoon in beide gevallen dat woord essentieel is om de situatie te begrijpen. Door alleen de term ’diabetes’ te gebruiken, wilden de woordvoerders onze perceptie sturen. Uit een Brits onderzoek naar ziekenhuisbezoek tijdens de ramadan laten de cijfers zien dat er een sterke toename is van moslimpatiënten door ongevallen en door complicaties door het vasten.

Vragen blijven onbeantwoord: waarom had deze man op die onmogelijk plek zijn auto tot stilstand gebracht en waarom merkten de agenten niets aan hem toen zij hem daarover aanspraken? Had hij echt met een zogeheten ’hypo’ langdurig en wild door de stad gereden?

Het onderzoek loopt door en hopelijk was dit niet meer dan een ongeluk (ofschoon: met serieuze gevolgen), een droeve samenloop der omstandigheden, ook al kunnen in principe ook suikerpatiënten aanslagen plegen.

’Shit happens’, zullen we maar denken. In ieder geval leerzaam voor wanneer het wel dramatisch fout gaat, en die dag komt, onherroepelijk.”

Bron: http://www.telegraaf.nl