Doodsstrijd van de Mekkaanse traditie


Leon de Winter

Leon de Winter
Foto: De Telegraaf

Er komt geen einde aan. Telkens dezelfde bloedbaden en dezelfde reacties en verbijstering. En telkens mijn post-mortemwoorden.

En opnieuw moet ik de vraag stellen waar het perverse geweld ontstaat van mannen die met messen inhakken op willekeurige passanten en barbezoekers, die kinderen opblazen en daarvoor graag hun eigen leven offeren. En opnieuw het antwoord: de haat die daarvoor nodig is, wordt al sinds de zevende eeuw opgeroepen door de heilige teksten van de islam.

De Koran, de centrale tekst, is een pamflet waarmee de krijgsheer zijn volgelingen in gereedheid bracht voor een strijd op leven en dood. Het Midden-Oosten werd via het zwaard door de islam veroverd, niet via het citeren van liefdespoëzie. Is de islam een religie van vrede? Zeker: de vrede die heerst nadat de ongelovigen over de kling zijn gejaagd, de buit en vrouwen onder de gelovigen zijn verdeeld, en de wind over de verminkte lijken blaast.

De terroristen van de London Bridge zijn echte gelovigen. Zij handelden niet uit woede over honger, maar uit de heilige overtuiging dat zij uitvoerden wat hun god van hen verlangt. Zij zijn niet perverse aberraties, zoals onze leiders en moslimleiders ons willen doen geloven, nee, zij zijn de ’real deal’.

Vreedzame moslims lijken de meerderheid te vormen, ofschoon de conclusies van het werk van prof. Ruud Koopmans en een recent Duits onderzoek naar de opvattingen van moslimvluchtelingen (die in meerderheid antisemitisch zijn) grote zorgen baren. Talloze moslims blijken afkeer te hebben van niet-moslims – zijn we verbaasd?

De islamitische werelden zijn ten aanzien van moderne vrijheden, academisch onderzoek en tolerantie dramatisch achtergebleven bij werelden die andere culturele wortels hebben. Een universum van anderhalf miljard mensen brengt nauwelijks interessante uitvindingen en nieuwe ideeën voort. En dat komt door een verstikkende cultuur die al op jonge leeftijd elk kind ontvankelijk maakt voor de absurditeiten van de leer uit Mekka.

Vermoeiende clichés vliegen je om de oren als er weer een bloedbad plaatsvindt, en bloedbaden zijn aan de orde van de dag; als het niet in Europa is, dan wel in een moslimland. De clichés vallen grofweg in twee categorieën uiteen. De eerste: de ontkenning dat het geweld het directe gevolg is van de leer van de profeet, ofwel: de daders zijn geen echte moslims. De tweede: speel je Wilders en andere islamofoben niet in de kaart?

De essentie van de problematiek mag van onze elites niet worden aangeraakt, dus worden de clichés steeds holler. Iedereen weet wat er speelt: de premoderne waarden en normen van zevende-eeuwse Arabieren, vervat in een wereldreligie, betekenen niets in de moderne wereld van nanotechnologie, Gay Pride, Ariana Grande – wat voor de gefrustreerde gelovige resteert, is het zaaien van dood en verderf en de bespottelijke dreiging dat alle ongelovigen op een apocalyptische dag zullen knielen voor de woestijngod te Mekka.

Het Bijbelse jodendom bestaat niet meer. De Romeinen hebben daaraan met de vernietiging van de Tweede Tempel een einde gemaakt, en de Joden moesten hun cultuur opnieuw uitvinden en de oude teksten omringen met een nieuwe context. Moderne moslims, en daar zijn er veel van, moeten beseffen dat ze hun teksten, waarvan een groot deel oproept tot dood en verderf, ook een nieuwe context moeten geven. De sleutel daartoe is de opvatting dat die gewelddadige teksten alleen geldig waren binnen een bepaald historisch tijdperk. Dit is de uitweg om de islam te moderniseren. Vervolgens kun je de jihad en de doodstraf op afvalligheid afschaffen. Maar daar heb je de moed voor nodig van uitzonderlijke mensen als Ahmed Aboutaleb. En het vermogen om de zware gelovigen, die terecht claimen dat zij de ware islam uitdragen, te weerstaan.

De strijd tegen de Mekkaanse traditie gaat lang duren. Die traditie kan zich in onze wereld niet staande houden en is – ondanks de ellende van IS, de vele terreurgroepen, de religieuze waanzin in Iran en de meeste Arabische tirannieën – ten dode opgeschreven; we maken de doodsstrijd mee van wat ooit een glorierijke beschaving was, en dat is dramatisch, en levensgevaarlijk aangezien de gelovigen in hun apocalyptische koorts de hele mensheid mee de afgrond in willen sleuren.

De strijd tegen apocalyptische gelovigen is, behalve een strijd met wapens en opsporingsdiensten, ook een ideeënstrijd. De moslimmeerderheid van vreedzame gelovigen moet het initiatief nemen en de traditie moderniseren. Tot zij succes hebben, moeten we ons verdedigen met alles waarover we beschikken, te beginnen met de invoering van administratieve detentie voor teruggekeerde Syriëgangers en IS-aanhangers, het sluiten van radicale moskeeën, scherpe toelatingseisen aan moslimvluchtelingen, en vooral: massale steun aan moslimhervormers hier en in islamitische landen, en dezelfde nuchtere wetenschappelijke benadering van de Koran stimuleren zoals de Joodse en christelijke bijbels hebben moeten ondergaan.

Doen we net alsof het geweld niet aan ons knaagt en zingen we nog een keer bedeesd Imagine van John Lennon? Ik weet niet hoe u zich voelt, maar ik kan er niet meer tegen dat we niet woedend mogen zijn en ons moeten gedragen alsof teddybeertjes de barbaren op afstand zullen houden.

Bron: http://www.telegraaf.nl