Uit het nieuws 05-06-2017

Door: Franklin ter Horst

De Zesdaagse oorlog 50 jaar geleden (deel 2)

“De Klaagmuur is van ons” riep opperrabbijn van het leger Shlomo Goren enthousiast terwijl hij een kleine Thorarol omhoog hield en op de Sjofar blies. Van nu af aan zullen we haar nooit meer opgeven!”. Op 7 juni 1967 was Jeruzalem weer de ongedeelde stad van het aloude thuisland. 182 Israëlische soldaten verloren hun leven bij de bloedige slag om Jeruzalem. Vandaag kan iedereen de stad bezoeken, maakt niet uit welke religie, iedereen is welkom. Voor enkele beelden van de bevrijding van Jeruzalem klik hier.

image003Shlomo Goren blaast de Sjofar

Het verloop van de oorlog is legendarisch, want het zich in minderheid bevindende Israël boekte op alle fronten overwinningen en dat nog wel binnen enkele dagen. De Egyptische grondstrijdkrachten in de Sinaï bestond uit 100.000 troepen en 1000 tanks, aangevuld met stukken artilleriegeschut. Na het vernietigen van de Egyptische luchtmacht rukten Israëlische grondtroepen met steun van parachutisten op naar de Egyptische stellingen in de Sinaï. Op 6 juni veroverden Israëlische parachutisten de kuststrook bij Aharm el-Sheik, waar de Egyptenaren de zeestraat geblokkeerd hadden. De Egyptische troepen waren overrompeld en ontvingen tegenstrijdige orders van hun superieuren. Terwijl ze de ene na de andere nederlaag voor hun kiezen kregen verkondigde Egypte nog “op weg naar Tel Aviv” te zijn. In de avond van 6 juni gaf Nasser zijn troepen het bevel tot terugtrekking. Israëlische tankdivisies (waaronder die van Ariel Sharon) slaagden er deels in de terugtrekkende Egyptische troepen de pas af te snijden en namen duizenden krijgsgevangenen.

image005Egyptische gevangenen

Op 8 juni bereikten de Israëlische troepen de oever van het strategisch belangrijke Suezkanaal Op de avond van 8 juni accepteerde Nasser een staakt-het-vuren, maar toen had Israël al de hele Sinaï veroverd.

Op de avond van 5 juni vernietigde Israël twee derde van de Syrische luchtmacht en dwong de resterende luchtvloot zich terug te trekken op ver weg gelegen bases, zodat die geen rol meer zou spelen gedurende het vervolg van de oorlog. Hierop liet Israël een vliegtuig boven Damascus vliegen, en waarschuwde Syrië niet opnieuw Israël aan te vallen. Maar op 9 juni 2007 kwam het ook op de door Syrië gecontroleerde Golan hoogvlakte tot gevechtshandelingen. Een eerste besluit van Israël om de Golan te veroveren werd door Moshe Dayan – tot frustratie van de legerleiding – herroepen vanwege angst voor Sovjetinterventie.

Moshe Dayan was van mening dat de verovering van de Golan wel 30.000 militaire slachtoffers zou kunnen kosten en verzette zich heftig tegen het plan. Levi Eshkol en David Elazar, de leiders van het noordelijke commando, waren vóór een bestorming van de Golan hoogvlakte. Pas toen bleek dat het Egyptische leger grotendeels was vernietigd gaf ook Moshe Dayan zijn fiat aan de operatie en besloot Israël op 9 juni aan te vallen, ondanks een al op handen zijnde staakt-het-vuren. Het Syrische leger bestond op de Golan uit ongeveer 50.000 man, onderverdeeld in 9 brigades, met de beschikking over artillerie en gepantserde voertuigen. Israël was uitstekend ingelicht over de Syrische posities dankzij de spion Eli Cohen (*zie bijlage), die in de Syrische leiding geïnfiltreerd was. Reeds tegen de avond van de 9e juni hadden de Israëlische brigades het plateau bereikt, waarna men versterkingen en vervangers kon laten aanrukken. Vanwege Syrische schendingen kon Israël een definitief staakt-het-vuren afwenden tot de avond van 10 juni, nadat Israël de Golan-hoogvlakte tot voorbij Kuneitra veroverd had ging ook Syrië overstag en werd er op 10 juni een wapenstilstand gesloten.

image007Slag op de Golan Hoogvlakte

De oorlog eindigde na 6 dagen op 10 juni 1967 met een glansrijke overwinning van Israël.

Tijdens de Zesdaagse Oorlog werden Judea en Samaria, Gaza en de Golan-hoogvlakte, – allemaal onderdeel van het aloude Bijbelse hartland- heroverd. Daarnaast werd de hele Sinaï veroverd. Aan Israëlische kant vielen in deze oorlog 679 doden en 2563 gewonden; aan Arabische kant werden 21.000 doden en 45.000 gewonden gemeld. 15 Israëli’s werden krijgsgevangen genomen, terwijl Israël zelf bijna 6000 krijgsgevangen had gemaakt. Israël vernietigde ca. 460 vijandige vliegtuigen en verloor er zelf 26. Van Egypte werden 320 tanks en 10.000 andere voertuigen veroverd en het meeste andere oorlogsmateriaal vernietigd. Jordanië verloor 179 tanks en Syrië 118. Het Israëlische leger had gebieden veroverd die een veelvoud uitmaakten van de oppervlakte van het land na de Onafhankelijkheidsoorlog. Het Israëlisch grondgebied was daarmee vier keer zo groot als voor de oorlog.

Een miljoen Arabieren kwam onder Israëlisch bestuur terecht. Op 11 juni werd de laatste wapenstilstand getekend. Stafchef Yitzhak Rabin kreeg na de oorlog de eer om de oorlog een officiële naam te geven. Hij koos de passende naam Zesdaagse oorlog. Israel bood onmiddellijk land aan in ruil voor vrede. Op 1 september besluit de Arabische Liga in Khartoum echter tot de drie beruchte nee’s: Vrede met Israel: Nee! Onderhandelingen met Israel: Nee! Erkenning van Israel: Nee!

Zo’n klein volk tegenover zo’n overmacht aan vijanden. Toch won Israël. Egypte, Syrië en Jordanië waren van plan geweest het volk van Israël de zee in drijven, maar zij werden opnieuw gezegend met Gods wonderen die hen niet alleen hielpen de vijanden te verslaan, maar ook de oude Bijbelse gebieden Samaria, Judea, Gaza, de Golan-hoogvlakte en Jeruzalem met het oude thuisland herenigden. Duizenden keerden, gesterkt door het joodse geloof, terug naar de bevrijde steden en dorpen in Judea en Samaria, zodat, na 2000 jaar woestenij, weer het lied van de bevrijding op deze heuvels kon worden gehoord.

De oorlog van 1967 deed rechtstreeks denken aan de oorlogen in het Oude Testament. God Zelf streed aan de zijde van Zijn volk. De bijzondere verhalen die later loskwamen, versterkten dat besef. Eén verhaal betreft een Israëlische commandant die met zijn tank door de Sinaï woestijn daverde. Ineens zag hij zich geconfronteerd met een divisie vijandelijke tanks. Hij dacht: Mijn laatste uur heeft geslagen. Maar wat gebeurde er? Plotseling draaiden de vijandelijke tanks zich om en reden weg. Later werd de Egyptische divisiecommandant gepakt. Op de vraag waarom ze wegreden, antwoordde hij: “We zagen over de heuvels tientallen Israëlische tanks aankomen en zijn gevlucht.” Die tanks waren er niet, toch zag hij ze. En zo zijn er talloze andere wonderlijke verhalen.

Israël zei na de oorlog bereid te zijn om in ruil voor vrede alle gebieden behalve Jeruzalem weer af te staan, maar de Arabische regeringen wezen de vredesformule ‘land voor vrede’ af.

Na aanleiding van de zesdaagse oorlog is op 22 november 1967 Resolutie 242 met algemene stemmen door de VN-veiligheidsraad aangenomen. Over deze resolutie bestaan tot op de dag van vandaag nog allerlei misverstanden. Zo  riep Barack Hoessein Obama Israël met regelmaat op terug te keren naar de grenzen van 1967. Maar deze grenzen bestaan niet aldus Alan Baker, de voormalige ambassadeur van Canada in een onderzoeksrapport voor het Jerusalem Center for Public Affairs.

Er is slechts sprake van tijdelijke “Armistice Lines” (Wapenstilstandlijnen) die in 1949 met een groene stift op een kaart werden getekend zonder juridische of historisch basis. Toch zijn de wereldleiders, de Verenigde Naties, de moslimwereld, de mainstream media  en allerlei andere anti-Israël activisten de fictieve term “grenzen van 1967″ zo dikwijls blijven herhalen dat deze door alles en iedereen zijn overgenomen. Hoewel de “grenzen van 1967″ scheidingslijnen aangeven, hebben ze geen enkele historische basis, noch in de rechten en noch in de feiten,” lichtte Baker toe. “De akkoorden van de bestandslijn van 1949 verklaren uitdrukkelijk dat dergelijke lijnen geen enkele politieke of juridische betekenis hebben en geen afbreuk doen aan toekomstige onderhandelingen over grenzen,” aldus Baker.

image009Alan Baker

In 1978 wordt er een vredesakkoord gesloten tussen Israel en Egypte. De Egyptische President Anwar Sadat en de Israëlische premier Menachem Begin ondertekenen het akkoord onder het toeziend oog van de Amerikaanse president Carter in Camp David. Israel ging akkoord met de volledige terugtrekking uit de Sinaï woestijn in ruil voor normale betrekkingen tussen Egypte en Israel. De Sinaï woestijn maakte 80% deel uit van het hele gebied wat Israel toen in beheer had.

Een van de hete hangijzers tussen Syrië en Israël is nog steeds de verovering door Israël van de Golan-hoogvlakte. Deze hoogvlakte is onmisbaar voor het voortbestaan van Israël. Dit werd reeds vastgelegd in het Mandate for Palestine in 1922, door de toenmalige Volkerenbond in Geneve toevertrouwd aan Engeland voor de stichting van een “Jewish National Home”. De Britten gaven het in 1923 vervolgens aan Frankrijk die het inlijfden in hun eigen mandaat over Syrië. Dit was echter in artikel 5 van het mandaat verboden. Uiteindelijk werd Syrië in 1945 onafhankelijk en kwam de Golan volkomen ten onrechte in hun bezit. Syrië eist echter met steun van de VN-veiligheidsraad (Resolutie 242) en de meehuilende krypto-antisemieten, dat Israël zich terugtrekt uit de gebieden die in 1967 zijn veroverd. Maar Syrië is niet de rechtmatige eigenaar van dit gebied. Velen realiseren zich niet dat de Golan-hoogvlakte het Bijbelse Basan is. Dit gebied is in de 13e eeuw v.Chr. door de Israëlieten in opdracht van God door Jozua in bezit genomen en aan de halve stam van Manasse toegewezen. Het hoort onlosmakelijk tot het erfdeel van het volk van Israël. Tientallen opgravingen tonen aan dat er sprake is geweest van eeuwenlange Israëlische aanwezigheid.

Jozua 13:8-11-12 Tezamen met de ( andere helft van de stam Manasse ) hebben de Rubenieten en de Gadieten hun erfdeel ontvangen, dat Mozes hun gegeven had aan de overzijde van de Jordaan ….. verder Gilead en het gebied der Gesurieten en der Maächatieten benevens het gehele Hermongebergte en geheel Basan tot Salcha toe. het gehele koninkrijk van Og in Basan.

In het gevecht van Edrei versloegen de Israëlieten onder Jozua het leger van Og, de koning van Basan en veroverden een gebied waartoe in totaal 60 plaatsen met muren hoorden. Het stond bekend als het land van de Refaïeten, een reuzengeslacht. De profeet Jeremia maakte al duidelijk dat Israël ooit in de toekomst naar dit erfdeel zou terugkeren.

Jeremia 50:19 ….. en Ik breng Israël terug naar zijn weide, opdat het Karmel en Basan afweide.

Ook de profeet Micha profeteert dat het volk van Israël in de toekomst weer zal weiden in Basan, als in de dagen van ouds en ook in Gilead dat nu nog een onderdeel van Jordanië vormt.

Tijdens de herdenking in juni 2001 van de zesdaagse oorlog waren de heldhaftige redevoeringen van de Egyptische leiders niet van de lucht. ,,Egypte zal niet nogmaals tegen een nederlaag oplopen. Ons leger is op alles voorbereid. In 1967 hebben wij ons laten verrassen maar dat overkomt ons niet weer.”De Arabische buren die door Israël tijdens deze oorlog volledig in de pan zijn gehakt, hebben hun les niet geleerd. De Bijbel maakt duidelijk dat ze nogmaals op avontuur zullen gaan, in de veronderstelling dat ze een volgende oorlog kunnen winnen. De Bijbelse profetieën maken duidelijk dat het Midden-Oosten verwikkeld zal raken in een rampzalige, apocalyptische oorlog.

 (*)Bijlage Eli Cohen. In 1960 werd Cohen gerekruteerd door de militaire inlichtingendienst, de Mossad. Deze gaf hem de valse identiteit van Arabier omdat hij accentloos Arabisch sprak. Tijdens een verblijf in Argentinië verteld hij een Syriër te zijn die sterk naar zijn vaderland verlangde. Zijn Syrische vrienden in Buenos Aires moedigden hem vervolgens aan naar Syrië te gaan om daar een bedrijf te starten. Tijdens zijn verblijf in Syrië slaagde Cohen erin het vertrouwen te winnen van onder meer de president van het land, en diverse hooggeplaatste personen binnen de Syrische defensie. Ze kwamen zelfs bij hem in zijn appartement waar hij spionageapparatuur had opgesteld. Na verloop van tijd vertrouwden de Syriërs hem vrijwel volkomen en hadden geen idee dat hij voor Israël spioneerde. Uiteindelijk werd hij bijna aangedragen als minister van defensie van Syrië. Ook kreeg hij steeds meer invloed en toegang tot militaire informatie.

Tijdens een “excursie” op de Golan hoogvlakte zag hij dat de Syrische soldaten nauwelijks bescherming hadden tegen de hitte en adviseerde hij de Syrische autoriteiten, eucalyptusboompjes te planten bij bunkers en mortierstellingen. Prompt werd zijn advies door de militaire leiding opgevolgd. Vanaf dat moment wist de Israëlische luchtmacht waar de Syrische militairen zich bevonden en konden ze vrij gemakkelijk worden uitgeschakeld. De eucalyptusbomen staan tot op de dag van vandaag op de Golan als stille getuigen van Cohens spionagewerk. Cohen werd in januari 1965 ontmaskerd door de Syrische contraspionage. Ze kwamen er namelijk achter dat er vanuit zijn appartement berichten naar Tel Aviv werden gestuurd. Na een proces werd hij in het openbaar op 18 mei 1965 in Damascus opgehangen. De executie werd in Syrië rechtstreeks op televisie uitgezonden. Hoewel er verschillende verzoeken zijn geweest, is zijn lichaam nooit teruggegeven aan zijn familie. Het werd begraven op de Joodse begraafplaats van Damascus.

image010Monument voor Cohens nagedachtenis in Herzlberg in Jeruzalem

De persdienst van de Israëlische regering heeft op de 50e verjaardag van de hereniging van Jeruzalem een video uitgebracht met de titel ’50 Years, 50 Sides’, waarin 50 verschillende afbeeldingen van Jeruzalem uit de afgelopen 50 jaar worden getoond. Klik hier voor deze video.

Overige bronnen: Encyclopedie van de Joodse Geschiedenis, Uitgeversmaatschappij J.H.Kok-Kampen,ISBN 90 242 3251 1.  https://www.youtube.com/watch?v=HNXwhv8Mooo Beyond Images: 1967: why Israel entered the West Bank van 21 oktober 2004. http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/History/67_War.html http://www.chabad.org/multimedia/timeline_cdo/aid/525341/jewish/Introduction.htmhttp://www.zionism-israel.com/dic/6daywar.htm

image011

Franklin ter Horst

Bron: http://www.franklinterhorst.nl